Lüks bir mekânın Ankara manzaralı geniş terasındaydım, birkaç adım ötemde bir adam vardı. Dudaklarımdaki tebessümle elimi ona uzattım. “Bade…” diyerek ismimi söyledim. Arkasındaki ışıklandırma gözlerimi kamaştırdığı için görüş açım pek net değildi. Bir adım öne çıkarak bana yaklaştığında uzun boyu görüş açımı kısıtlayan ışıkları biraz olsun kesti. Koyu kahverengi gözleri beni incelerken uzattığım elimi tuttu. “Bade Hancı...” diyerek soy ismimi söylediğimde bir anlığına duraksadığını hissettim.
“Halil…” dedi yalnızca. Elimi çekerken “Yardımın için teşekkür ederim,” diye devam ettim. “Babam, buralarda az çok tanınan iş adamı. Eğer bir gün sende yardıma ihtiyaç duyarsan…”
“Edeceksiniz…” derken kendinden emindi. Cümlemi benim hayal ettiğim şekilde olmasa da kendi kafasında tasarladığı şekil
