Daha önce dehşete düştüğümü sandığım hiçbir duygu, böyle değildi. Dehşet, tam olarak şu an hissettiğim şeydi. Ağzıma kapanan el nefes almama olanak tanımıyorken karnımın altındaki sivri cisim ölüme hiç olmadığım kadar yakın hissettirdi. Bedenime değen elleri midemi bulanırken titreyen vücudumu durdurmanın imkânı yoktu. Beni kıskacı arasına alan gücünden erkek olduğunu düşündüğüm kişi, kaçacak herhangi bir alan bırakmamıştı bana. Kulağıma eğilmesiyle vücudumun küçüldüğünü fark ettim korku içinde.
“Bade Hancı…” dedi pis nefesi kulağıma değerken. Gözlerime dolan ama akmayan yaşlar gözlerimi yaktı. Dizlerimde derman kalmazken iki avucumu adamın göğsüne yasladım iteleyebilmek için. Sivri cisim canımı yakacak şiddetle dürttü karnımı. Gücüm kesilirken “…Sakın aptalca bir şey yapayım deme,” diye
