Aklımı ve kalbimi ele geçiren bir pus vardı: ev halkının endişeyle benim hakkımda konuşmalarını, Halil İbrahim’in sırtımdan ve bacaklarımın altından tutarak kımıldatamadığım vücudumu odaya taşımasını, yatağa yatırılışımı, İpek’in gözlerine dolan yaşlarla yaramı açıp pansuman yapışını başka birinin gözünden bakıyormuş gibi izledim. İçimdeki tüm duygular boşalmıştı, hiçbir şey hissedemedim.
Sol tarafıma dönerek cenin pozisyonu alırken gücüm tükenmişti. Her düştüğümde ayağa kalkmaya çabalamak, hep beklemediğim yerden vurulmak, sevilmek için çırpınırken ailemin beni gözden çıkarışı bütün duygularımı sömürmüştü. Halil İbrahim’in odada birileriyle konuştuğunu duysam da kelimeler bir anlama bürünmedi. Yorganı kaldırdığını, bana yaklaşmasını ve uzanıp sarılışını hissettiğimde tepki veremedim. Ka
