Boğazın kıyısında dalgaların taşlara vuruşu sürerken, Leyla uzaklaşan adımlarının sesine karışan bir sessizlikle yürüyordu. Kalbinde ne vardı, o bile tam bilmiyordu. Bir şeyler bitmişti. Belki çok önceden. Belki biraz önce. Ama bu defa, sahiden kapanan bir defter vardı elinde.
Kenan, Leyla’ya birkaç adım kala durdu. Gözleri Leyla’nın yüzünde gezinirken, onunla konuşmak için bir kelime aradı ama bulamadı. Leyla’nın yüzünde ne öfke vardı ne de hüzün; sadece... yorgunluk. Sanki bir hayat daha yaşamış gibi.
“İyi misin?” dedi sonunda, çok kısık bir sesle.
Leyla başını çevirip ona baktı. Kısa bir an için. “İyi olacağım,” dedi. Gözleri bulanık değildi, kararlıydı. “Gerçekten.”
Kenan ne diyeceğini bilemedi. Onu sarmalamak istedi haddi değildi ama biliyordu; o anda bir temasa değil, yalnızlığa
