O, görevleri için yaşadı. O, aşkı için her şeyi göze aldı. Biri, vatanı için canını ortaya koymuş bir asker. Diğeri, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan cesur bir doktor. Mardin’in karanlık topraklarında yolları kesişti. Yavuz disiplinli, katı ve duygularını bastırmayı bilen bir adamdı. Ela ise kalbini Yavuz’dan saklamaya çalışan, ama gözleriyle her duygusunu ele veren bir kadındı. Aşk ile inat, tutku ile savaş, sahiplenme ile özgürlük arasında sıkışan bir ilişki… Ela, Yavuz’dan kaçmaya çalıştıkça, Yavuz onu daha da sahiplenmek istiyordu. Ama kalbini açmak, Yavuz için düşmana sırtını dönmek kadar tehlikeliydi. Peki, bu aşk gerçekten imkânsız mıydı? Yoksa, kader onları hiç kopamayacakları bir yola mı sürüklüyordu? Aşkın en yakıcı hâli, tutkunun ve savaşın ortasında filizlenir. ---------------------------------------------------------------------------- "Sanane benim özel hayatımdan? Biri mi çiçek göndermiş, biri mi elimi tutmuş, sanane? Senin derdin ne, Ateşer?" Yavuz'un kasları sinirden gerildi. Ela'nın dudakları, onun nefesi altında titriyordu. Yavuz’un sesi karanlığı deldi: "Sen benimsin! Benim kadınıma kimse dokunamaz, anlıyor musun?!" Ela’nın kalbi hızlandı. Kaçmalı mıydı? Yoksa kendini bu yangının içine mi bırakmalıydı? Asker Mafya Karadeniz Aşk Tutku Evlilik Aile

O, dağların karanlığıydı. Lakabı Zifir'di. Peki ya Zeynep? Onun güneşi olabilir miydi? Mardin dağlarında Zifir adı bir kez anıldığında bile yankı susardı.
Yüzbaşı Ali Aydın...
Adanalı, 1.95’lik bir fırtına...
Öfkesinin karşısında diz çökenlerin adını bile hatırlamaz. Aşk mı? Onun için şehit düşen abisiyle gömülmüştür.
Ta ki…
Sessiz, uysal, yaralı ama dimdik duran o hemşireyle göz göze gelene kadar. Zeynep...
Annesini ve babasını şüpheli bir kazada kaybetmiş, malları amcası tarafından elinden alınmış, nenesiyle bir gecekondu da hayatta kalmaya çalışan bir kadın. Hayatı boyunca kimsenin gözüne takılmadan yaşamak istemişti.
Ama hayat, Mardin’in karanlığında başka planlar yapıyordu. Bir aşiret oğlunun hedefi olmuştu.
Amcası onu açık açık bu adama satmıştı.
Kuma olacaktı.
Ve kaçacak hiçbir yeri kalmamıştı. Ta ki…
Ali’yle göz göze gelene kadar. Bu hikaye Ali ile Zeyno'nun hikayesi... ———— Asker Mafya Sahte Evlilik Töre Mardin Adana

Biri Adana’nın nam salmış, köklü ailelerinden Kıratlıların oğlu Derviş Kıratlı; diğeri ise Mardin’in basit bir köyünde büyümüş, zorla zalim bir Ağa’ya, arada doğru düzgün imam nikâhı bile olmadan, resmen para karşılığı satılmış Yeter gelindi. Kız, kendi cehenneminden defalarca kaçmaya çalışmıştı. Son denemesinde karşısına çıkan; onun ve kucağındaki küçücük bebeğinin hayatını kurtaran, gözleri kara, heybetli delikanlı adamın elinden tutup onu bu cehennemden çıkaracağını nereden bilebilirdi ki? Adana’nın delikanlılığıyla bilinen Bey’i Derviş Bey… Mardin’in zalim Ağa’sı Berdan Şızaran… Masum, güzeller güzeli kaçak gelin Yeter… ----**----- “Ben istemedim böyle olsun. Gideceğim, merak etme. Sağlıcakla kal Derviş Bey. İçin rahat olsun; benim canım senden razı, senin de olsun. Hayatında bir kadın olduğunu bilseydim asla buraya gelmez, seni bu duruma düşürmezdim.” “Yeter! Benim sabrımı sınama kadın. Nereye gidiyorsun çocukla bir başına lan? Nereye?” diye kükredi. Kolumu sıkıca tutmuştu. Çok yakındık… Fazla yakın. Kokusunu istemsizce içime çekerken, yalvarır gibi mırıldandım: “Derviş… Ne olur bırak gideyim artık. Böyle olmaz, görmüyor musun?” “Gitmeyeceksin…” “Ama…” “Benim kadınım olacaksın…” “An-la-ma-dım…” “Sadece basit bir imza. Resmiyette karım olacaksın. Merak etme; sana asla el sürmeyeceğim. Sadece düze çıkana kadar…” ---*--- Aramızdaki çekim beni tamamen dağıtmıştı. Karşımdaki bu küçük kadına bakmadan duramıyordum. Karımdı… Karımdı ama el süremezdim; lanet olsun ki söz vermiştim. Yeter, çocuğu beşiğine yatırırken kapıdan onu izliyordum. Geceliği uzundu ama inceydi; vücuduna neredeyse yapışıyor, dolgun hatlarını belirgin bir şekilde ortaya çıkarıyordu. Eğildiği sırada açılan yakasından görünen, sütyeninden taşan dolgun göğüsleri… Göğüs oluğu yüzümdeki gülümsemeyi silmeye yetmişti. Bu ani görüntüyle içimdeki ateş bir anda harlandı. Nefesim hızlanırken, bakışlarımı küçük karımın dolgun göğüslerinden ayıramıyordum. Erkekliğimde hissettiğim sertlik yüzünden derince yutkundum; gözlerimi ondan çekmeye çalıştım ama artık daha fazla dayanamayacağımı biliyordum. “Sikerler sözünü…” diye söylenirken hızla ilerledim. Doğrulup bana dönen karımı kolundan sertçe çekip kollarımın arasına hapsettim. “Derviş…” diye inlercesine çıkan sesi, dudaklarına kapanmamla birlikte nefesime karıştı.