: ด้วยอำนาจแห่งรักแท้ที่บริสุทธิ์และคำมั่นสัญญาที่พวกเขามีให้แก่กัน ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอีกสักกี่ภพกี่ชาติก็ไม่มีอะไรมาขวางกั้นเส้นทางความรักของพวกเขาเอาไว้ได้ แม้แต่นครลับแลที่บดบังตัว ‘ทิพ’ เอาไว้ด้านหลังม่านหมอกแห่งคำสาปร้าย แต่ก็เพราะความรักอีกนั่นเอง ที่กลับกลายเป็นความแค้นตามทำร้ายเธอจนแทบปางตายในชาตินี้ “ผู้พันมาเป็นพี่ชายอีกคนของดิฉันได้ไหมคะ” “ผมไม่ได้อยากเป็นพี่...” “ฮึก ฮือออ!” “...แต่ผมอยากเป็นผัว” “ฮึก หะ ห้ะ?!” “ผมชอบคุณทิพา ชอบตั้งแรกเห็น ชอบแบบว่าไม่เคยชอบใครขนาดนี้มาก่อนเลย ไม่สิ...ผมไม่เคยชอบใครมาก่อนเลยต่างหาก อยากจะอยู่ใกล้ๆ อยากจะเห็นหน้าตลอดเวลา” “ได้ไหมทิพา...” “อะ อื้อ” “หลังจากนี้ถ้าคุณบอกให้ผมหยุด ผมจะไม่หยุดแล้วนะ”

รอยแดงช้ำที่เธอทิ้งไว้บนคอและอกเมื่อคืนนั้น มันช่างเป็นตราบาปให้ Play Boy อย่างเขาอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เพราะเรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ One Night Stand ที่ว่าจึงต้องย้อนกลับไปนับ 1 ใหม่อยู่เสมอ ------- เรื่องย่อ : “ดนตรี”ถูกพวกจีนเทาจ้างดื่มและหลอกให้กินยาเสียสาวเพื่อหวังจะรวบหัวรวบหาง แต่โชคดีที่ได้ “เธียร์” เพื่อนสนิทของเจ้านายในแก๊งสามเสือวิศวะหวงเกียร์มาช่วยไว้ได้ทัน เขาจับตาดูเธออยู่ทุกฝีก้าวผ่านกระจกใสบนห้อง VIP รู้สึกอารมณ์เสียทุกครั้งเมื่อไอ้จีนเทาพวกนั้นมันมอง “ดนตรี” ด้วยสายตาหื่นกระหายราวกับว่าในหัวกำลังคิดเรื่องสกปรกอยู่ยังไงยังงั้น และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เธอถูกพวกมันหยอดยาเสียสาวผสมลงในเครื่องดื่ม โชคดีที่เขามาช่วยไว้ได้ทัน “ปล่อยยย หนูร้อนน” “เออรู้แล้ว” “ช่วยหน่อยได้ไหมคะ” “กำลังจะพาไปหาหมออยู่นี่ไง” “ไม่ได้อยากไปหาหมอ...” สปอยล์ : “ฮะ เฮียไปโดนตัวอะไรต่อยมาเหรอคะ” “รอยต่อยบ้านเธอเหรอเป็นรอยแบบนี้” ว่าพลางพุ่งตัวมาประชิดหญิงสาวจนได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ออกมาจากร่างหนา “ที่หนีกลับก่อนเพราะรู้ว่าตัวเองทำผิดใช่ไหมฮะ” “ปะ เปล่านะคะ” “เธอรู้ไหมว่าฉันเดินยืดคอแดง ๆ แบบนี้ไปถึงตาก กว่าจะรู้ตัวว่าเธอดูดคอฉันจนแดงช้ำแบบนี้ต้องอับอายคนไปกี่ร้อยกี่พัน” เขาเอ่ยถามเสียงเย็น ดนตรีที่กำลังสับสนและหวาดกลัวว่าจะโดนร้ายจึงลากเท้าไปข้างหลังเพื่อจะขยับร่างหนี “ทำผิดแล้วคิดหนีแถมยังทำให้ฉันอับอายในที่สาธารณะแบบนี้...เธอจะชดใช้ยังไง หืม?” ว่าจะไม่แกล้งต่อแล้วแต่มันก็อดไม่ได้ ยิ่งเห็นดนตรีทำหน้าตกใจกลัวจนตาจะถลนแบบนี้ยิ่งได้ใจ “ถะ ถ้างั้น...หนู มะ ไม่เอาเงินค่าตัวแล้วก็ได้” “เงินแค่ 5 หมื่นเนี่ยนะ? อย่ามาตลก 10 ล้าน 100 ล้านก็ไม่พอหรอกนะที่จะกู้หน้าฉันคืน” “ละ แล้วเฮียต้องการอะไรจากหนู” คนเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ ลมหายใจฟืดฟาดของเขากระทบเข้ากับใบหน้าจนรู้สึกร้อนผ่าว “นั่นน่ะสิ...ฉันต้องการอะไรจากเธอกันนะ...” “...” “ถอดกางเกงออก” -------- - ไม่มีนอกกายนอกใจ - จบดี - ธงแดง ปากหมา - โบ้

เพราะหน้าตาและรูปร่างที่ละม้ายคล้ายกันเสียจนไม่มีใครรู้ว่าเลยว่าแท้จริงแล้วเธอคือคนที่มาจากอนาคตในอีก 400 กว่าปีข้างหน้า"ปรางทิพย์" สถาปนิกสาวจบใหม่ จึงกลายเป็น "แม่ปรางค์อำไพ" สตรีชนชั้นสูงลูกสาวของท่านออกญาราชทูตในสมัยอยุธยาตอนกลาง กิริยา คำพูดคำจา รวมไปถึงทรงผมที่ต่างไปจากเดิม ทำให้ใคร ๆ ก็ว่าเธอวิปลาส แถมยังถูกพ่อจับคลุงถุงชนให้แต่งงานกับอีตา "ออกหลวงศรศิลปชัยยุทธ" เจ้ากรมกองทหารม้าอะไรนั่นอีก ปรางทิพย์จะหาทางกลับยุคที่ตัวเองจากมาเพื่อหนีเรื่องบ้า ๆ ที่เกิดได้หรือไม่... ---- สปอยล์ --- “ฉันมาจากอนาคตในอีก 400 กว่าปีข้างหน้า โดยที่คนไทยจะเริ่มใช้นามสกุลกันในปี พ.ศ.2455 แต่ฉันอยู่ในปี พ.ศ. 2568” “...” “คุณเชื่อฉันไหม” หญิงสาวรีบเอ่ยถามทันทีเพราะเห็นชายหนุ่มตรงหน้ากำลังยืนอ้าปากค้างอยู่ “เชื่อ” “อ้าว! ทำไมง่ายจังอ่ะ”

ความเอ็นดูและความใกล้ชิดของเจ้านายผู้สูงศักดิ์กับทาสหนุ่มผู้ไร้เดียงสา ทำให้พวกเขาตกหลุมรักกันและกันโดยไม่ทันได้รู้ตัว ยิ่งรักมาขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งแค้นมากขึ้นเท่านั้น “ตั้งแต่เกิดมา บ่าวมิเคยมีสัมพันธ์สวาทกับหญิง...หรือชายใดเลย นอกจากท่านเจ้าคุณ!”

จากลูกจ้าง จู่ ๆ ก็กลายมาเป็นลูกหนี้ของ “เกียร์” วิศวะโยธาปี 7 จากแก็งสามเสือวิศวะหวงเกียร์ เจ้าของผับที่ “ธีรา” ทำงานอยู่ โดยเขาเสนอตัวจ่ายค่าเสียหายจากการที่เธอทำแบรนด์เนมของลูกค้าพังหลักหลายล้านให้ก่อน คิดว่าเขาจะหวังดี แต่ที่ไหนได้... “นี่ฉันหวังดีนะ แต่หลัก ๆ ก็หวังตอกนั่นแหละ” - จากธงแดงสู่หมาโบ้ - ไม่มีนอกใจนอกกาย - จบดี

“หลักโหราศาสตร์ของกูไม่เคยพลาด ดวงเด็กทั้งสองมันผูกกันเรียบร้อยแล้ว ไอ้พยัคฆ์ดวงมันแข็งและแรงมาตั้งแต่เกิด มันคือคนเดียวที่จะคุ้มครองให้นังหนูรอดจากเจ้ากรรมนายเวรและสัมภเวสีพวกนั้นได้” เรื่องย่อ : เด็กหญิงน้ำมนต์ที่ดวงถึงฆาตตั้งแต่ 7 ขวบ แต่กลับรอดมาได้เพราะเผลอไปผูกดวงเข้ากับเด็กชายพยัคฆ์ เด็กหนุ่มบ้านนอกเมื่อ 13 ปีที่แล้วโดยไม่รู้ตัว “พอใส่แหวนให้พี่พยัคฆ์ พี่เขาก็หายไปเลยค่ะ พี่พยัคฆ์เป็นเจ้าบ่าวของหนูแล้ว เขาเลยกลัวพี่พยัคฆ์แน่ ๆ เลย พี่พยัคฆ์ต้องปกป้องหนูได้แน่ ๆ ดีใจที่สุดเลย เย่ ๆ หนูขอให้พี่พยัคฆ์ดูแลหนูแบบนี้ตลอดไปได้ไหมคะ” “ได้สิ...พี่สัญญา” เวลาผ่านไปจากเด็กหญิงก็กลายเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่ง แต่เธอกลับเป็นฝันร้ายของบรรดาแฟนหนุ่มที่หวังอยากจะครอบครองเรือนร่างงาม ทุกคนจำต้องมีเหตุให้เกือบมีอันเป็นไป แต่ไม่ใช่กับต้น แฟนคนปัจจุบันที่อาศัยจังหวะลักพาตัวเธอขึ้นไปถึงคอนโดเพื่อหวังจะรวบหัวรวบหาง แต่ก็กลับต้องพ่ายแพ้กับอุบาย “ขอใส่ถุงยางได้ไหม” “เราได้ถุงยางมาแล้วนะ ตอนนี้เราเอาเธอได้หรือยัง หืม? ไปอยู่กับเรานะน้ำมนต์ เราจะเอาเธอทั้งวันทั้งคืนเลย ฮ่า ๆ ๆ” กลับกลายเป็นดวงวิญญาณผูกติดกับสิ่งที่ยังค้างคาก่อนตาย เขาคือผู้นำพาสัมภเวสีตามเอาชีวิตของเธอ

“คุณหนู...เป็นเมียบ่าวมันลำบากนะขอรับ โปรดเชื่อนายบ่อนเถิด เป็นเมียท่านเจ้าคุณแสนจะสุขสบาย ซ้ำท่านยังเป็นอหัสกร เชื่อได้เลยว่าท่านจะปกป้องคุณหนูให้อยู่รอดปลอดภัยได้แน่นอนขอรับ” *Yaoi/BL *นิยายชายรักชาย *แฟนตาซี *ผู้ชายท้องได้

**** สปอยล์ **** พรานไพร ไม่ไร้รัก เทียน จากนายน้อยแห่งบ้าน ศักดิ์ปกประชาการ สู่พรานบ้านป่าผู้มีวิชาอาคมแห่งเทือกเขาภูพานเพราะต้องคอยบดบังน้องสาวจากเจ้ากรรมนายเวร วันๆอยู่แต่ในป่าในเขา จะเอาเวลาที่ไหนไปหาเมีย? แต่แล้วพรหมลิขิตก็พาเมียมาหาถึงที่ (ในป่าในเขาก็ไม่เว้น 18+) แถมยังมากับเจ้ากรรมนายเวรในอดีตชาติอันน่าปวดหัวอีก พระครูไม่เห็นจะเตือนไว้ก่อนเลย แล้วผมจะรับมือกับมันไหวไหม? เมื่อพ่อแม่บังคับจับเธอคลุมถุงชนให้แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก เจ้าชู้ไก่แจ้แถมไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ปราบ จึงวางแผนชวนน้องสาว ปัทมากร ให้หนีงานแต่งงานด้วยการเข้าป่า ทำให้ได้ไปพบกับพรานหนุ่มรูปงามที่มีท่าทางยียวนกวนส้น (เท้า) “มีใครบางคนต้องการความช่วยเหลือจากโยม ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็ช่วยเขาเอาบุญแล้วกันนะโยม” ทีแรกกะจะไม่รับคณะทัวร์ป่าแล้ว แต่พระครูมาบอกขนาดนี้ใครจะกล้าปฏิเสธ นมก็ใหญ่ ตูดก็ใหญ่ หน้าก็สวย ปากก็จัดใครจะไปชอบ?

MP : วิลเลี่ยม มีเรื่องสำคัญมาก ออกมาคุยกันหน่อยสิ หลังจากส่งข้อความไป ฉันก็ยืนพิงรถเหม่อมองดูหน้าต่างห้องของเขาที่ยังคงเปิดไฟไว้อยู่ สักพักผ้าม่านที่ปิดสนิทก็ขยับไหวเล็กน้อย ฉันรีบชะงักขึ้นยืนทันที วิลเลี่ยมแอบเปิดผ้าม่านมองลงมา MP : นะวิลเลี่ยม ฉันสัญญาว่าถ้าเราคุยกันวันนี้แล้วมันจบ ฉันจะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีกเลย ฉันยืนรออยู่สักพักประตูรั้วก็เปิดออกอัตโนมัติ พร้อมกับวิลเลี่ยมที่เปิดประตูหน้าบ้านออก ฉันรีบขับรถเข้าไปจอดก่อนจะรีบวิ่งเข้าบ้านเขาทันที “มีอะไร” เขาเอ่ยถามเสียงห้วน “ฉันท้อง” ฉันไม่รีรอรีบตอบเขาออกไปอย่างรวดเร็ว วิลเลี่ยมชะงักไปเล็กน้อยและเงียบไปเลย “…” คิ้วเขาขมวดยุ่งก่อนจะมองหน้าฉันสลับกับกระดาษผลตรวจในมือที่ยื่นให้เขาดูตรงหน้า เขาเอื้อมมือสั่นเทามารับกระดาษใบนั้นไปอ่าน ก่อนจะเอ่ยถามฉัน “บอกฉันทำไม ทำไมไม่ไปบอกไอ้คนที่ชื่อกันต์นู่น” เขาเอ่ยประชดประชันพลางเสือกกระดาษกลับคืนมาให้ฉัน “ฉันบอกไปแล้วว่าวันนั้นมันไม่มีอะไรทั้งนั้นระหว่างฉันกับพี่กันต์ ทำไมเธอไม่เชื่อฉัน” “หึ! เชื่อก็โง่แล้ว”