หนี้สินและค่าใช้จ่าย...คือสิ่งที่เธออยากหาเงินมาชดใช้และรักษายาย แต่ใครจะรู้ว่าหนี้ของเธอไม่ได้ชดใช้เพียงเงิน ชายหนุ่มเสนอตัวชดใช้หนี้ให้เธอแต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาต้องการ คือ ร่างกายแสนหวานของเธอ

จู่ๆ ก็ทะลุมิติมาอยู่ในนิยายจีนยุค 80 เรื่องโปรด แต่กลับมาเป็นตัวประกอบที่พูดถึงไม่กี่ประโยค พระรองช้ำรักคนนั้นที่เธอชอบกลายเป็นตัวร้าย เดี๋ยวสิ..เขาต้องสนใจนางเอกไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมายุ่งกับเธอนักล่ะ! เขาจะต้องสนใจนางเอกไม่ใช่หรือ แบบนี้มันไม่ถูกต้องสิ! ในนิยายที่เธออ่านไม่ใช่แบบนี้ หากเธอจะออกไปจากในนิยาย เธอก็ต้องส่งเสริมให้เขาเข้าใกล้นางเอกของเรื่องมากกว่านี้ หลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ผิดพลาด อ้าวแล้วทำไมเธอคล้ายมือที่สามของเขาล่ะ นี่เธอต้องทำอย่างไรเนี่ย ในนิยายไม่มีบอกแบบนี้นี่นา! ________________________________ ︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎︎-แนะนำตัวละคร - พระเอก : ตง จือหมิง (พระรองในนิยาย แต่กลายเป็นตัวร้ายมากๆ ที่ทำทุกอย่างเพื่อนางเอกในนิยายให้มีความสุข) นางเอก : ม่าน ลี่ซือ (เธออ่านนิยายเรื่อง 'ฝันนั้นฉันเคียงคู่เธอ' ที่เธอชอบหามรุ่งหามค่ำไม่หลับไม่นอน มีเหตุการณ์พลิกผันให้เธอต้องหมดสติและทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ชื่อ ม่าน ลี่ซือ ซึ่งตัวประกอบนั้นชื่อเดียวกันกับเธอ สาเหตุเพราะนิยายเรื่องนี้ในเว็บไซต์ นักเขียนตั้งโปรแกรมให้สามารถใส่ชื่อของตนเองเข้าไปในตัวละครที่อยากเป็นได้เพื่ออรรถรสในการอ่าน เธอจึงเลือกเข้าโปรแกรมนี้และใส่ชื่อของตนเข้าไปเป็นตัวประกอบข้างกายพระรอง เพราะเธอนั้นชอบพระรองในนิยายมากและหวังว่าจะได้เป็นตัวละครที่ช่วยพระรอง (ที่หน้าตาเหมือนรุ่นพี่ ตงตงหยาง ในโลกจริงที่เธอชอบเป๊ะๆ ) ให้สมหวังกับนางเอกในนิยายและเธอก็ไม่เชียร์พระเอกในนิยายอย่างแรง! อ่านไปอ่านมาตัวประกอบที่ปรากฏไม่กี่ตอนอย่างม่านลี่ซือกลับถูกพระรองเกลียดและยังจับพลัดจับพลูไปปีนขึ้นเตียงเขาเสียได้!) เดี๋ยวสิมันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ แล้วทำไมเธอต้องทะลุมาในนิยายที่ยังเขียนไม่จบด้วยล่ะ อีกทั้ง ตง จือหมิง พระรองช้ำรักแสนน่าสงสารที่ถูกพระเอกแย่งคนรักอย่างนางเอกไป เขายังไม่ใช่พระรองแสนดีคนเดิมอีกด้วย!)

... คำโปรย ... ‘อวี่จิงอี้’ นักการเมืองสาววัย 30 ถูกคนที่เธอรักและไว้ใจลอบฆ่า รู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นนักการเมืองหนุ่มที่ทั้งเจ้าชู้และไม่จริงใจ เธอก็ยังลงไปเล่นกับไฟจนไฟนั้นเผาผลาญตนเองจนมอดไหม้ เพียงแค่ทรยศเรื่องหัวใจเธออาจพอรับได้ แต่เขากลับเป็นคนชั่วช้า กระทำเรื่องต่ำทรามและย้ายข้างพรรคการเมืองเพื่อให้คนมีอำนาจหนุนหลังตนเองกลบเกลื่อนความผิด เขาลอบสังหารเธอเพียงเพราะเธอรู้ความลับอันฉาวโฉ่ของพรรคนั้นมากจนเกินไป และเธอเองก็รู้ความลับของเขาที่ดำมืดเช่นกัน วินาทีที่เขาเอ่ยว่าอยากเริ่มต้นใหม่กับเธอ เธอเผลอใจและยินดีกับความโง่งมครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่คิดว่า…เพียงเสี้ยววินาทีนั้น เขาจะผลักเธอลงในแม่น้ำอันหนาวเหน็บในฤดูหนาวที่เธอไม่สามารถเอาตัวรอดได้เลย วินาทีนั้น…ภายใต้น้ำเย็นเยียบ เธอกลับเห็นว่าเขาพูดคุยกับใครบางคนและพูดถึงแผนการชั่วช้าในการลอบสังหารครอบครัวของเธอและเธอจนสำเร็จ! เธออยากตะเกียกตะกายขึ้นมาฆ่าเขาให้ตายแต่ร่างกายช่างแข็งขืนและหนาวจนเกินทน อวี่จิงอี้สัญญากับตน หากเธอรอดจากความตาย...เธอสัญญาว่าเธอจะแก้แค้นเขา แก้แค้นทุกคน แก้แค้นโลกใบนี้ที่โหดร้ายกับเธอ! ยามที่ลมหายใจติดขัด ร่างเล็กกำลังสำลักน้ำอย่างทรมานจนคล้ายปอดจะฉีกขาด กลับมีมือหนึ่งฉุดรั้งเธอขึ้นมาเหนือน้ำอันหนาวเหน็บ ชายหนุ่มที่ดูสุขุมมองเธออย่างเป็นกังวล ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยคำแปลกประหลาดแถมชุดเขายังประหลาด "คุณหนูรอง! เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ เหตุใดจึงมาอยู่ในสระบัวของตำหนักฉินอ๋องไท้เจี๋ยน!" แต่เมื่อฟื้นขึ้นเธอกลับไม่ใช่ อวี่จิงอี้ คนเดิม แต่กลับกลายเป็น คุณหนูรองสกุลจ้าว 'จ้าวลู่เสวียน' ที่พบชะตากรรมคล้ายคลึงกับนางจนน่าตกใจ นางตกน้ำในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บที่ผิวน้ำกำลังจะกลายเป็นหิมะปกคลุมขาวโพลนในไม่ช้า ด้วยฝีมือของผู้ใด หรือว่าจ้าวลู่เสวียนตกไปเองก็สุดรู้ หากแต่มีบุคคลหนึ่งที่นางไม่ถูกชะตาตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบ และเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งในใจตอนนี้! “เหตุใดสตรีหน้าจืดอย่างคุณหนูรองสกุลจ้าว จึงมาอยู่ในตำหนักข้าได้” เสียงทุ้มเอ่ยเชื่องช้าก่อนจะมองเธออย่างพิจารณาด้วยสายตาที่แสนน่าเกลียดในความรู้สึก มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นเนื้อผ้าที่แนบสนิทเปียกโชกไปกับเรือนกายของเธอ สมองของจิงอี้มึนงงก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มติดหวานเอ่ยอย่างเชื่องช้าและเดินนวยนาดราวกับอิสตรี ให้ตายเถอะ! นี่คือผู้ชายหรือผู้หญิงกัน ถึงได้ทั้งดูหล่อเหลาดูสวยงามมีเสน่ห์ในคราวเดียวกัน และยังดู…ร้ายกาจยิ่งนัก! โดยเฉพาะดวงตาสวยแสนคมที่ทาอายแชโดว์สีม่วงอมแดงอย่างมีจริตจะก้านที่ทอดมองเธออย่างลุ่มลึกและน่ากลัวในที ดูสงสัยและค้นหาเธออย่างไม่ปิดบังจนทำให้จิงอี้ที่ไม่เคยกลัวผู้ใดรู้สึกขนลุกอยู่บ้าง ยิ่งการแต่งกายเต็มยศที่ดูเวอร์วังยิ่งกว่าผู้ใด เครื่องประดับล้ำค่าที่ประโคมสวมใส่ ต่างหูยาวที่ประดับเพชรและมุกเม็ดงาม ริมฝีปากหนางดงามที่ทาชาดราวกับอิสตรีเช่นนี้ ยิ่งมีขันทีตามมาเป็นกระบวนและดูนอบน้อมราวกายผู้นี้คือฮ่องเต้ หากแต่อาภรณ์ไม่ใช่ฉลององค์ปักลายมังกร ในยุคสมัยเธอคงจะเรียกคนผู้นี้ว่า… “ท่านแสดงบทเป็นหัวหน้าขันทีงั้นหรือ นี่มาถ่ายละครที่พระราชวังไหนไม่คุ้นตาเลย ฉันตกน้ำมาแล้วมาโผล่ที่ไหนเนี่ยให้ตายเถอะ…” เสียงขันทีข้างกายชายผู้นี้เอ่ยด้วยเสียงกัมปนาท “สามหาว! นี่เจ้ากล้าสามหาวกับ ‘ฉินอ๋องไท้เจี๋ยน’ ผู้สูงส่งได้อย่างไร!”  มือเรียวบางยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามขันทีของตนทำอะไรหญิงสาวผู้นี้ที่แววตาดูมองรอบกายอย่างงุนงง คำพูดคำจาราวกับวิปลาสไปเสียแล้ว “พานางไปที่ตำหนักข้าซื่อจวินกั๋วกง ข้าคงจะมีหลายสิ่งที่ต้องถามนางผู้นี้” “จะดีหรือท่านอ๋อง ตะ..แต่ว่าตำหนักของท่าน แลนางยังเป็นบุตรสาวของเสนาบดีกลาโหม” ดวงตางดงามคมปลาบแลดูน่าหลงใหลและน่าหวาดกลัวแต่งแต้มด้วยผงแป้งสีม่วงอมแดงมองสหายของตนอย่างน่ากลัว นิ้วเรียวที่คีบพัดชะงักงันก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำลง “หากข้าพอใจสิ่งใด แม้แต่เสนาบดีกลาโหมก็ขยี้ได้ง่ายนัก…ข้าอยากจะรู้…ว่าคุณหนูรองผู้นี้มาทำอันใดในตำหนักของข้า แลทำตนเป็นผู้ประสบภัย สายตาของนางคงจะคิดว่าข้าเป็นคนผลักนางลงในสระบัวนี้กระมัง” พัดลวดลายงามแปลกตาในมือของร่างสูงงดงามของฉินอ๋องไท้เจี๋ยนเชยคางมนของจ้าวลู่เสวียน ก่อนจะมองท่าทีแข็งกร้าวไม่เป็นมิตรของนางและหัวเราะเสียงแผ่วเบามีจริตจะก้าน “ถูกใจข้ายิ่งนัก! จิ้งกงกง เจ้าจงไปเตรียมตำหนักกลางของข้าไว้ให้พร้อม ไล่นางในไปให้หมด วันนี้ข้าจะอยู่…ซักถามคุณหนูรองเสียหน่อย วังหลวงแห่งนี้ช่างวุ่นวายแท้ เจ้าคงไม่ได้กระโดดน้ำฆ่าตัวตายเพียงเพราะพี่สาวของเจ้าได้แต่งกับ…ชายคนโปรดของเจ้าใช่หรือไม่คุณหนูรอง” สายตาคมปรายมองเรือนร่างของนางไม่ปิดบังและลากไล้ปลายพัดเลื่อนลงมาจากคาง หน้าอก จนเกือบถึงหน้าท้องของนางอย่างไร้มารยาทจนอวี่จิงอี้ในร่างจ้าวลู่เสวียนจำต้องกัดฟันแน่นและข่มใจให้เย็นเข้าไว้ เพราะเธอยังไม่รู้…ว่าสถานการณ์ที่พบเจออยู่ ณ ตอนนี้เป็นเรื่องอันใด และเธอจะเสียเปรียบหรือไม่หากหุนหันพลันแล่น ชายผู้นี้คืออ๋องขันทีผู้ชั่วช้าและโฉดชั่วที่กระทำการลวนลามร่างกายของเธอต่อหน้าผู้อื่น เช่นนี้แล้ว…หากเขาจะฆ่านางอย่างโจ่งแจ้งก็คงจะไม่ผิดนัก! เช่นนี้แล้ว…ยิ่งน่าค้นหาและน่าสนุกสำหรับเธอ ความสงสัยใคร่รู้ด้วยอาชีพนักการเมืองของเธอเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้อยากรู้เข้าไปอีกว่า อ๋องขันทีชั่วช้าผู้นี้ เสแสร้งบทละครอะไร! สายตาชั่วช้าของเขามองเธออย่างไม่ปิดบัง ราวกับรู้ความลับบางอย่าง…ความลับที่เจ้าของร่างอย่าง ‘จ้าวลู่เสวียน’ ปกปิดเอาไว้ หากเขาทำตัวเป็นปฏิปักษ์กับเธออย่างโจ่งแจ้ง ก็อย่าหาว่าเธอร้ายต่อเขาเลย!

แนะนำเรื่อง : จางเหมยเหม่ย ถูกแฟนหนุ่มที่คบหากันมา 4 ปีบอกเลิกเพียงเพราะทางบ้านของชายหนุ่มไม่โปรดปรานหญิงสาวที่มีฐานะไม่เหมาะสมกับเขา เหมยเหม่ยยอมเลิกแต่โดยดีเพราะตนเองเป็นคนทระนงตนมากพอที่จะไม่ยอมเข้าบ้านสามีจากการดูถูกของพ่อแม่สามีเด็ดขาด จะมาหาว่าเธอใช้เงินของลูกชายพวกเขาได้อย่างไร คลินิกแผนโบราณที่เป็นการแพทย์ทางเลือกของเธอ เธอก็เป็นคนใช้เงินเก็บทั้งชีวิตมาลงทุนกับมัน แต่แฟนหนุ่มไม่ได้บอกเลิกเธอเพียงเพราะสาเหตุเดียว เขากล่าวหาว่าเธอนอกใจมีคนอื่น แล้วคนอื่นที่ว่าก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนไข้หนุ่มของเธอเอง! คนไข้หนุ่มที่ติดใจในการรักษาของเธอ จริงอยู่ที่เขาทำตัวอวดรวยเสนอทางให้เธอสบายกว่าการหากินกับคลินิกเล็กๆ ของเธอด้วยการมาเป็นหมอประจำกายเขา ไม่ว่าเขาจะไปไหนเธอต้องตามไปทุกที่ ให้ตายเถอะ…เธอเกลียดคนรวยชะมัด โดยเฉพาะคนร้ายกาจอย่างคนไข้คนนี้ของเธอ แต่เรื่องราวไม่ได้จบเพียงแค่นี้ ช่วงเวลาที่เธอลืมแฟนหนุ่มได้แล้ว เขากลับควงผู้หญิงนุ่งสั้นห่มสั้นผ่านหน้าคลินิกของเธอไปเพื่อข้ามถนนไปเข้าคลินิกเสริมความงาม ให้ตายเถอะ! นี่แฟนของเธอโกหกว่าเธอไม่เพียบพร้อม ทางบ้านไม่ปลื้ม แต่กลับควงแขนอีหนูที่ดูก็รู้ว่าเกาะเขากิน แถมยังเอานมเล็กๆ ไปถูไถแขนของอดีตแฟนหนุ่ม ที่เข้าคลินิกเสริมความงาม หากไม่เสริมนมก็คงจะเสริมเบ้าหน้า ที่มันยังหนาไม่พอสินะ! แม้ว่าเธอจะมูฟออนแล้ว แต่ความเคียดแค้นก็ต้องแก้แค้นเสียวันนี้ ไม่ต้องรอชาติหน้า เธอจะเข้าไปตบหน้าชายสารเลวกับหญิงแพศยาให้หายแค้น! แต่เวรกรรมตามทัน…ระหว่างที่เธอกำลังจะข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม ดวงตาพร่ามัวร้อนฉ่าราวกับไฟผลาญ หูที่อื้ออึงแทบควันออกหูเพราะความโกรธกลับไม่ได้ยินเสียงแตรรถยนต์ที่กำลังพุ่งเข้าใส่ตัวเธอเสียนี่ เมื่อลืมตาขึ้นมา…สิ่งแรกที่เห็นกลับไม่ใช่สถานที่ที่เธอคุ้นเคย แต่กลับกลายเป็นห้องที่ดูโบร่ำโบราณ รอบกายได้กลิ่นยาต้มยาหม้อที่คุ้นเคยหากแต่ เสื้อผ้าหน้าผมคล้ายกับหลุดเข้ามาในภาพยนตร์จีนโบราณสักเรื่อง แถมยังมีเสียงเรียกเธอที่ไม่เหมือนเดิมและดูประหลาดพิลึก “คุณหนูเจ้าคะ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ข้าบอกท่านแล้วว่าอย่าออกไปเที่ยวเล่นตอนแดดจัดก็ไม่เชื่อข้า คุณหนูเป็นลมกลางตลาดเลยนะเจ้าคะ สวรรค์มีตาส่งบุรุษรูปงามช่วยท่านไว้ทัน” จู่ๆ เสียงข้างนอกที่อึกทึกครึกโครมก็เล็ดลอดเข้ามาในห้องที่ร่างอ่อนปวกเปียกของเธอกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอย่างมึนงง นิ้วสวยแอบหยิกตนเองไม่เบามือเมื่อคิดว่าฝันไป แต่ความเจ็บปวดจนน้ำตาเล็ดนี่คงเป็นเรื่องจริง เธอทะลุมิติมาที่ไหนกันเนี่ย… “สตรีเรือนนี้มีมาก พวกท่านจะมาหาผู้ใด” “สตรีที่งดงามแลมีกลิ่นของโม่ลี่ฮวาติดกายคือผู้ใด” “เรือนข้านี้มีโม่ลี่ฮวาอยู่จำนวนหนึ่ง สตรีที่ทำงานในเรือนอาจมีกลิ่นนี้ได้ พวกท่านจะหาผู้ใดหรือ” “พวกข้าได้ยินมาว่าสตรีแต่งกายงดงาม พกถุงหอมสลักชื่อ 'เซียงเหมยลี่' มีกลิ่นยาสมุนไพรปะปนกลิ่นโม่ลี่ฮวาหอมกรุ่นผู้นี้เป็นบุตรสาวของท่านหมอเซียงเรือนนี้ใช่หรือไม่” “อะ…เอ่อ ใช่ขอรับ นั่นคือบุตรสาวข้าไม่ผิด” “ท่านประมุขจอมมาร 'ตงฟางรั่วหยุน' ต้องการซื้อตัวนางไปรักษาโรคประจำกายของท่านด้วยก้อนตำลึงทอง ท่านจงรับไป จะเอากี่ก้อนตำลึงทองก็รีบรับไปเสีย แลส่งตัวนางมา ณ บัดนี้” ให้ตายเถอะเหมยเหม่ย ทะลุมิติมาทั้งทีกลับเจอพวกคนอวดรวยอีกแล้ว! คนคนนั้นเป็นมารร้ายแบบไหนกัน!

'เฉินหนี่ซิน' ใช้ชีวิตเป็นสาวโสดอย่างน่าเบื่อ จู่ๆหนังจีนเก่าจากตลับวิดีโอยุคดึกดำบรรพ์ที่เธอดูแก้เซ็งกลับปรากฏตัวละครนางเอกที่น่าขัดใจเธอ ด่าทอเสียจนป๊อปคอร์นติดคอตายไม่พอ ยังกลายเป็นนางเอกหนังจีนอีก

'ซีซวีหยวน' คือฮองเฮาผู้ไร้อำนาจ แม้กระทั่งพระสวามีอย่างองค์ฮ่องเต้ 'หลี่เซวียนหลิ่ง' ยังละเลยและไม่โปรดปรานนาง ท้ายที่สุดนางต้องตายอย่างอนาจในตำหนักเย็นอย่างเดียวดาย คิดว่าสิ้นชีวาแล้วเหตุใดจึงหวนคืน

ฉันตื่นมาพร้อมกับเห็นร่างของพี่สาวนอนอยู่ข้างๆอย่างไม่ได้สติ มือของฉันพยายามเขย่าตัวเธอ เพราะพี่สาวเป็นคนเดียวที่จะปกป้องฉันได้ ข้อเท้าข้างซ้ายของฉันโดนล่ามโซ่ตรวนกับขาเตียง เมื่อออกแรงกระชากมันทั้งบาดผิวและเย็นเฉียบ ในใจพลันหนาวสั่น จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความกลัว....ครั้งสุดท้ายที่จำได้ ฉันและพี่สาวกำลังนั่งรถเมล์เพื่อกลับบ้านจากการทำงานอันเหน็ดเหนื่อยเช่นทุกครั้ง กำลังจะกลับบ้าน...ไปทานข้าวกับพ่อแม่ คุณลุง คุณป้า น้องๆและตายายของฉัน ครอบครัวอันอบอุ่น แล้วทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ ‘Everlyn Klinton (เอเวอลีน คลินตัน)’ ฉันตื่นมาบนเตียงนอนขาวสะอาด รอบห้องปิดทึบสนิท ข้างกายฉันคือน้องสาวของฉันที่ทั้งชีวิตนี้สาบานว่าจะดูแลและปกป้อง ถูกล่ามโซ่ น้ำตาของความกลัวจนตัวสั่นและอ้อมกอดของเธอที่ถาโถมเมื่อฉันตื่น แต่ทำไม...ฉันถึงไม่มีโซ่ล่ามไว้ที่ข้อเท้า ความจำครั้งสุดท้ายเราทั้งสองกำลังนั่งรถเมล์เพื่อกลับบ้าน มือปริศนาใช้ผ้าปิดปากและจมูกของเรา ฉันไม่สามารถขัดขืนเพื่อพาตัวเองและน้องสาวหนีจากสถานการณ์นั้นได้ จนต้องตกมาอยู่ในที่แบบนี้ ฉันรู้สึกกลัว แต่...จะกลัวให้น้องเห็นไม่ได้ ฉันต้องใจเย็นและเข้มแข็ง หาวิธีเอาตัวรอดและพาน้องสาวของฉันออกไปจากที่นี่ให้ได้ ออกไปอย่างคนเป็น ไม่ใช่คนตาย...ต้องไม่เหมือนข่าวฆาตกรรมที่ปรากฏในโทรทัศน์เหล่านั้น ‘Alexandra Klinton (อเล็กซานดรา คลินตัน)’ “ไม่ต้องกลัว เงียบก่อน...” อเล็กซานดราบอกเอเวอลีนให้เงียบเสียงลงเพื่อที่เธอจะได้ฟังเสียงด้านนอก อาจเป็นเสียงของคนร้ายที่จับพวกเธอมา เสียงพูดคุยลอดผ่านประตูห้องของพวกเธอ เสียงที่อเล็กซ์ได้ยินมีมากกว่า 3 คนแน่ๆ ใจของเธอหวาดกลัว มันคือเสียงของผู้ชายทั้งหมด... “อเล็กซ์...ฉันกลัว” เอเวอลีนกอดพี่สาวไว้ น้ำตาไหลอาบแก้ม “เอวา...ไม่ต้องกลัว ฟังพี่นะ ถ้ามันจะทำอะไรเรา อย่าขัดขืนเด็ดขาด! จำไว้ ถ้าขัดขืนพี่ไม่รู้ว่ามันจะฆ่าเราไหม เราต้องรอดออกไปจากที่นี่ ออกไปอย่างคนเป็น” 'ฉันทำไม่ได้หรอก' เอเวอลีนปฏิเสธพร้อมกับร้องไห้ออกมา เสียงเปิดประตูดังปัง พร้อมกับชายคนหนึ่งที่เข้ามา เงามืดจากภายนอกและภายในห้อง แสงไฟสลัวเหมือนหนังฆาตกรรมคล้ายสะท้อนร่างชายทั้งสองหน้าประตู ดั่งปีศาจน่าเกลียดน่ากลัว มันมีกันสองคน...ชายคนหนึ่งก้าวเดินเข้ามาหาพวกเธออย่างช้าๆ เงาดำเอียงคออย่างสงสัยและอยากรู้ เสียงคอกรอบแกรบดังขึ้นเมื่อมันสะบัดคอเอียงซ้ายขวาอย่างแรง อเล็กซานดรากอดน้องสาวของตนแน่นอย่างปกป้องและหวาดกลัว แต่ความพยายามไร้ผลเมื่อร่างเล็กของเธอถูกกระชากออกจากน้องสาวและโดนชายน่ากลัวคนนั้นอุ้มขึ้นพาดบ่าราวกับเธอไม่มีชีวิต เอเวอลีนมองพี่สาวของตนที่ถูกชายร่างสูงน่ากลัวคนหนึ่งอุ้มร่างเล็กของพี่เธอไปต่อหน้าต่อตา “เอวา! จำคำพี่ไว้! พี่รักน้องมากนะ...” “อเล็กซ์!!! กรี๊ด!!!!!!!!” เอเวอลีนหลับไปพร้อมน้ำตา เธอตื่นขึ้นมาด้วยความปวดหัวและ....สัมผัสเย็นเฉียบน่ากลัวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของเธอ ในห้องที่เธออยู่เป็นห้องปิดทึบมืดสลัว แต่ผิวกายของเธอสัมผัสได้ถึงลมบางๆรอบกายเธอ เสียงคล้ายสูดดมทำให้เธอรู้ว่า เป็นเสียงลมหายใจ! ลมหายใจคนคนหนึ่งที่กำลังสูดดมผิวกายของเธอ! ทั้งเย็นเฉียบ ขนลุก...กลิ่นบุหรี่เหม็นๆที่เธอไม่ชอบ อบอวลทั่วตัว มันทั้งเหม็นและมีกลิ่นเย็นๆของมิ้นท์อ่อนๆ ความรู้สึก...มันดอมดมผิวกายของเธอตั้งแต่เส้นผม ใบหน้า ต้นคอ แขน ขา และปลายเท้าของเธอ ยิ่งมันสูดดม เสียงของมันเริ่มหายใจดังขึ้นคล้ายสัตว์ป่า เธอกลัว....เธออยากกลับบ้าน

“นายคราม! นายพาฉันมาที่ไหน อี๊! สกปรกชะมัด ฉันจะฟ้องคุณแม่ว่านายจับฉันมา ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!” พระเพลิงมองรอบกายด้วยความขยะแขยง กระท่อมเก่าๆ เหม็นสาบจนฉุนจมูกแทบอาเจียน ไม้ที่ไม่รู้ว่าจะผุพังเมื่อไรทำให้เธอนึกหวาดหวั่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความสกปรกบนพื้นไม้ที่ราวกับไม่มีใครอยู่มานาน ยิ่งนึกและยิ่งมอง ร่างกายยิ่งคันคะเยอและอยากออกไปจากตรงนี้โดยเร็วที่สุด เธอจำได้ว่าเมื่อคืน...ตั้งใจจะไปอธิบายเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างเธอและคนขับรถอย่าง ‘นายคราม’ ให้พี่ดินแฟนของเธอได้เข้าใจ เธอไม่มีเจตนาจะนอกใจพี่ดินเลย แต่เธอ...ไม่ได้มีเซ็กส์กับพี่ดินมาสักพักแล้ว เธอโหยกระหายจนเก็บความต้องการไว้หยั่งลึกที่สุด ความต้องการที่มากมายที่เธอต้องการกับพี่ดิน เขาไม่สามารถให้เธอได้ เขาตอบสนองเธอไม่สะใจเลยสักครั้ง ไม่เหมือนกับครั้งแรกของเธอและเขา มันสุดยอดที่สุด แต่จู่ๆ ความเป็นสุภาพบุรุษและข้ออ้างว่างานเยอะนู้นนี่มันทำให้เซ็กส์ระหว่างเธอกับแฟนหนุ่มมันขาดอะไรไปบางอย่าง ขาดรสชาติของคู่รัก! เธอไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน...ไม่ได้อยากให้ตัวเองตกต่ำและมีเซ็กส์กับคนขับรถของตัวเองเลย เพียงแต่...นายครามทำให้เธอสาแก่ใจในรสเซ็กส์ของเขายิ่งนัก เหมือนกับเซ็กส์ที่เธอโหยหามานาน จากที่รังเกียจมัน...เธอก็เริ่มขาดไม่ได้ และติดใจจนวางมือไม่ลง จนกระทั่งพี่ดินรู้เรื่องเธอกับนายคราม! พี่ดินไม่ใช่คนที่เข้าใจยาก เธออธิบายไปบ้างแล้วและพี่ดินก็รักเธอมาก เธอก็รักพี่ดินมากเช่นกัน เธอเสียพี่ดินไปไม่ได้จริงๆ ที่สำคัญ...เธอก็รู้ว่าพี่ดินนอกใจเธอเหมือนกัน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอและแฟนหนุ่มถึงนัดเจอกันเพื่อทำความเข้าใจให้รู้เรื่อง เพราะเธอและพี่ดินกำลังจะแต่งงานกันในเร็วๆ นี้ เธอและพี่ดินรักกันมาตั้งแต่สมัยที่เธอยังเรียนไม่จบจนกระทั่งแฟนหนุ่มคนดีขอเธอหมั้นและอยากสร้างอนาคตที่ดีไปพร้อมกับเธอ พี่ดินเป็นทุกอย่าง...และตอนนี้เธอกำลังถูกเพื่อนทรยศตัวดีแย่งของรักของเธอไป! เพื่อนตัวดีที่เธอคิดมาตลอดว่าไม่มีพิษมีภัยและไว้ใจยอมให้มามีอิทธิพลกับความรู้สึกของเธอมากกว่าเพื่อนคนไหน เธอตอบแทนความทรยศของมันอย่างสาสมที่สุด เพื่อนทรยศที่ชื่อ เหมือนแพร!! แต่ทำไม...เธอถึงหมดสติไปและมาอยู่ที่โสโครกแบบนี้กับคนขับรถอย่างนายครามได้? “แม่ชั่วๆ ของเธอมันหนีไปแล้วน่ะสิ จึงเหลือแต่เธอที่ฉันจะแก้แค้นให้สาสมกับสิ่งที่แม่และเธอเอาไปจากครอบครัวฉัน สิ่งที่แม่ของเธอขโมยมันมาจากแม่และน้องสาวฉัน! ฉันกำลังจะทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของน้องสาวของฉันกลับไปอยู่ในที่ที่มันควรจะเป็น! ไม่ใช่โจรอย่างพวกเธอ!” เสียงตวาดด้วยโทสะและท่าทางน่ากลัวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนจากเขาทำให้พระเพลิงหวาดกลัว สิ่งที่เขาพูด...เธอสับสนไปหมด แต่สัญชาตญาณมันทำให้เธอต้องกระเถิบกายที่ถูกมัดมือมัดเท้าด้วยเชือกสากระคายผิวเส้นหนาอย่างลำบาก ร่างเล็กถอยห่างจากร่างสูงผิวสีแทนเข้มที่ก้าวเดินมาหาเธออย่างช้าๆ เงาของเขาบดบังแสงอาทิตย์ราวกับซาตาน ใบหน้าหล่อเหลาร่างกายกลัดมันแบบที่เธอเคยชอบ ตอนนี้มันดูอันตรายและไม่น่าเข้าใกล้อย่างยิ่ง เขาเป็นใคร? “นายพูดเรื่องอะไร คนอย่างแม่ฉันจะลดตัวมารู้จักกับครอบครัวของนายได้อย่างไร แม่ฉันเป็นคนดี...กรี๊ด!!” หญิงสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อมือหนาของชายหนุ่มกระชากผมของเธออย่างแรงจนมองเห็นแววตาความเคียดแค้นของเขาได้ชัดเจน “หึ อยากรู้ไหมว่าแม่เธอทำอะไร? ก่อนจะรู้…ก็จงชดใช้เวรกรรมแทนแม่คนดีของเธอ และสิ่งที่เธอทำกับน้องสาวฉันให้สาสมเสียก่อนแล้วกัน อย่าเพิ่งรีบตายล่ะ...เพราะฉันยังอยากเล่นกับคุณหนูกำมะลอร่านราคะอย่างเธอใจจะขาด!” สิ้นเสียงเยียบเย็น มือสากหนาที่จิกผมของเธอก็ออกแรงจนเส้นผมแทบหลุดเป็นกระจุกหนึ่ง มือหนาอีกข้างที่เคยสร้างความสุขให้เธอกลับบีบคอของเธออย่างแรงจนแทบขาดอากาศหายใจ เธอรู้สึกต่ำต้อยและถูกเหยียดหยามเมื่อร่างสูงปลดซิบกางเกงเนื้อหนาและควักความเป็นชายออกมา น้ำสีเหลืองขุ่นถูกปลดปล่อยราดรดใส่หน้าและปากของเธอที่อ้าออกเพื่อสูดอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาแทบถลนจนเธอแทบอยากร้องขอเขา...น้ำตาของความอัปยศหลั่งรินอย่างเจ็บปวด เขาปลดปล่อยน้ำโสโครกบนใบหน้าเธอ เหยียดหยามเธอได้ถึงเพียงนี้ เธออยากตายเพื่อชดใช้จะดีกว่าให้เขาเหยียบย่ำราวกับสัตว์เช่นนี้! หญิงสาวจึงรู้ว่า ที่ผ่านมาเธอเป็นได้แค่คนโง่คนหนึ่งที่เป็นเครื่องมือความแค้นของเขาเพียงเท่านั้น นรกบนดินที่หนังสือกล่าวอ้างมีอยู่จริง...เพราะเธอกำลังได้รับบทเรียนของมันอย่างสาสม!!! .......................................................................... "พี่ดิน...พี่จะทำอะไรแพร! แพรกลัว...อย่าทำแพรเลยค่ะ" เหมือนแพรมองชายหนุ่มที่เป็นสามียอมจำนนของเธออย่างหวาดกลัว ร่างอวบอิ่มสั่นเทาเมื่อมองเข็มขัดหนังวัวเส้นหนาที่ถูกชายหนุ่มฟาดกับมือของตนอย่างแรง! รอยแดงที่ฝ่ามือเป็นปื้นและแววตากระหายอยากในบางอย่างน่ากลัวไม่ได้ทำให้ร่างสูงที่เคยอ่อนโยนและเป็นสุภาพบุรุษในวันวานดูน่าเข้าหาเลยในเวลานี้ มือทั้งสองของหญิงสาวถูกล่ามด้วยปลอกข้อมือหนังวัวเช่นกัน ความคมของขอบเส้นทำให้บาดเนื้อผิวของเธอจนเป็นรอยแดงน่ากลัวและเหมือนจะถลอกจนแสบผิวด้วย เนื้อตัวถูกเขากระชากเสื้อผ้าจนขาดวิ่น เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อน หน้าอกอวบโตทำให้ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะใช้มือขยำจนแทบแหลกเหลว "อือ...ฮึก แพรเจ็บ พี่ดินแกล้งแพรใช่ไหมคะ" หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยเสียงสะอื้น นัยน์ตาแดงก่ำมองร่างสวยไปทั้งเนื้อทั้งตัวผิวอมชมพูผ่องด้วยความมันมือและอยากทำบางอย่างที่ใจต้องการมาตลอดแต่ถูกข่มไว้ด้วยจิตใจด้านดี เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ดีอย่างที่ใครคิด! โดยเฉพาะกับตัวการที่ทำให้เขาเสียพระเพลิงไป "แกล้งงั้นหรือ? หึ เธอคงไม่รู้ว่าฉันมีรสนิยมอย่างไร...อยากเป็นเมียจนตัวสั่นระริกก็ต้องรู้ว่าผัวเป็นอะไร!" ร่างสูงดึงเข็มขัดหนังในมือให้ตึงเพื่อทดสอบความยืดหยุ่น และม้วนปลายด้านหนึ่ง จับให้ถนัดมือของตนแล้วฟาดไปที่หน้าท้องแบนราบของหญิงสาวอย่างแรง! "กรี๊ดดดดดดดดดดด"