Yusuf tam o anda gözlerime bakıp, usulca fısıldadı: “O mahur beste çalar, müjgânla ben ağlaşırız…” Sesi öyle ince, öyle yorgun bir tonda çıktı ki, kelimeler boğazımda bir yumru gibi düğümlendi. İkimizin de kirpiklerinde asılı kalan o tek damla gözyaşı, sanki aynı acının ağırlığına daha fazla dayanamamış gibi, aynı anda aşağı süzülüverdi. Damlar birbirine değmedi ama o kadar yakın aktılar ki, aramızda görünmez bir bağ çizgisi çektiler adeta. Kıpırdamadık. Nefes almayı bile unuttuk bir an. Yusuf’un yüzünde, acıdan doğan o belli belirsiz tebessüm vardı; benim yüzümde ise aynı yarım kalmışlık... Ne tam gülüyor ne tam ağlıyorduk, ama birbirimizi tamamlayan bir eksiklik gibi bakıyorduk. Sanki dünyada ikimizden başka kimse yoktu. Sanki yıllardır içimizde biriktirdiğimiz suskunluklar, nihayet bir çatlak bulmuş, sessizce dışarı sızıyordu. Yusuf elini uzatmadı, sarılmadı, dokunmadı. Ama o bakış — ruhu hem okşayıp hem yakan o bakış — bir dokunuş kadar derin ve güçlüydü. O an anladım. Biz konuşmadan da kırılıyor, susarak da tamamlanıyorduk. Ve belki de bu yüzden, aynı anda düşen iki damla gözyaşı kadar benziyorduk birbirimize.

[Enemies to Lovers] --- Laila Harper, hayatını saniyelerle yarışarak, başkalarının en kötü günlerini kurtararak geçiriyor. Los Angeles’ın yeni kurulan, "ikinci şansların istasyonu" olarak bilinen 51. İstasyon’una Paramedik Şefi olarak atandığında, bunun sadece kariyerindeki en büyük meydan okuma olduğunu sanıyordu. Ta ki o adamla, geçmişinin enkazıyla göz göze gelene kadar: Kaptan Damon Marshall. Damon Marshall, 51. İstasyon’un kalbi; ekibi için canını ortaya koyan, saygın ve kusursuz bir lider. Herkes ona hayran, herkes ona güveniyor. Laila hariç. Çünkü Laila, Damon’ın kusursuz maskesinin ardındaki o karanlık geceyi biliyor. Damon’ın yıllar önce yaptığı o tek hatanın, Laila’nın ailesini nasıl bir enkaza çevirdiğini ve çocukluğunu nasıl bir yangın yerine döndürdüğünü asla unutmadı. Şimdi aynı çatının altındalar. Aynı siren sesine koşuyorlar, aynı dumanı soluyorlar ve her vardiyada birbirlerinin hayatını korumak zorundalar. Laila, içindeki öfkeyi profesyonelliğinin ardına gizlemeye kararlı. Damon ise Laila’nın her bakışındaki o bıçak sırtı nefrete anlam veremiyor. Ama her kurtarılan hayat, her tehlikeli gece vardiyası ve 51. İstasyon'un birbirine kenetlenmiş ekibi, Laila’nın ördüğü duvarları zorluyor. Damon gerçekten değişti mi, yoksa geçmişin hayaletleri hala o alevlerin arasında mı saklı? Laila, ailesinin katilini mi yoksa hayatının aşkını mı kurtarıyor? Los Angeles sokaklarında siren sesleri yankılanırken, en tehlikeli yangın istasyonun dışında değil, iki insanın kalbi arasında başlıyor.

"Dokunayım mı Hasan? Senin bana dokunduğun gibi ben de sana dokunayım mı hı erim?" Kısık sesimle konuşarak ellerimi hareket ettirdim. Gözlerine kenetlediğim gözlerime bakarak başını salladı. İstiyordu beni istediğini zaten biliyordum ama bunu göstermesi hem de çekinmeden beni içten içe mutu ediyordu. "Tamam mı kocam? Dokunayım o zaman ama ben bilmem bir şey. Sen yardım et bana." Anında beni onayladı. Kucağından kalkarak yere oturdum. Kucağında rahat edemezdim. Ellerimi bacaklarından yukarıya doğru okşayarak götürdüm. Ta ki kasıklarına gelene kadar.

‼️Tüm Mardin'in kısır bildiği arkasından iktidarsız dedikleri ağa Zervan Kozcu ve amca oğlu yüzünden iktidarsız ağaya gelin giden Hejar.‼️ "Bak Hejar," dedi Zervan, sesindeki davudi tını odayı inletirken. Elini o haşmetli uzunluğa götürüp yavaşça sıvazladı. "Bak ki amcanın seni hangi ateşin içine attığını gör. Bu 'iktidarsız' adamın sana neler yapacağını teninde hissetmeye hazır mısın?" Zervan, üzerimdeki ince dantelleri tek bir hamleyle parçalayıp attığında, odadaki o ağır sessizlik yerini sadece birbirine karışan nefeslerimizin vahşi ritmine bıraktı. Tamamen çıplak, tamamen savunmasız bir şekilde onun altındaydım. Gözlerindeki o karanlık açlık, amcamın bahsettiği o "iktidarsız" adamın çok ötesinde, beni her zerremle yutmaya hazır bir aslanın hırsını taşıyordu. "İstemiyorum deme Hejar," diye hırıldadı Zervan, dudaklarını boynumun en hassas noktasına, nabzımın bir kuş gibi çırpındığı yere bastırarak. "Vücudun, parmaklarımın altında bir kor gibi yanarken bana yalan söyleme." Beni kendine öyle bir mühürledi ki, göğüslerimin onun sert ve terli göğsüne her çarpışında nefesim boğazımda düğümlendi. Zervan’ın elleri, belimden kalçalarıma süzüldüğünde, avuçlarının nasırlı sertliği tenimde elektrik çarpması etkisi yaratıyordu. Kalçalarımı sıkıca kavrayıp beni kendine daha sert bastırdığında, onun sarsılmaz erkekliğinin kasıklarıma yaptığı baskıyla inlememek için dudaklarımı ısırdım. "İnle..." dedi Zervan, sesi bir emir kadar katı ama bir yalvarış kadar yakıcıydı. "Bu odada sadece senin sesin ve benim nefesim olacak. Bırak tüm Mardin duysun Kozcu’nun kadınının nasıl zevk aldığını."

"Herkes evleneceğin adayı söylemeni beklerken sen ne yapıyorsun?" İçime her bir zerresini hissettirecek kadar sertçe girip çıkarken, sesi hırsla ve o dizginlenemeyen otoriteyle yankılandı odada. Devran Emir Romano... İstanbul’un Patronu, şimdi benim hem celladım hem de tek sığınağım olmuştu. "Kocan olacak o adaylardan birinin, benim gibi sana zevk verebileceğini mi sanıyorsun tesoro?" Söyledikleri birer mermi gibi zihnime çarpıyordu ama zevk aklımı öyle bir bulandırmıştı ki, kelimelerin ağırlığına odaklanamıyordum bile. Sadece o karanlık gözlere, içimi okuyan o bakışlara ve tenimin her hücresini yakan o hükmedici güce hapsolmuştum. Dışarıda koca bir imparatorluk benim kararım için nefesini tutmuş beklerken, ben burada; babamın vasi kıldığı adamın ellerinde, kendi özgürlüğümü yakıyordum.

Kayıt dışı bir operasyon. Silinmiş kimlikler. Ve bir kadın, hem anne hem asker, tek başına bir ordu. Marya Karakaya, yıllar önce “öldü” sanıldı. Şimdi gizli bir devlet projesinin göbeğinde, kendi oğlunu kurtarmak için geri döndü. Her dosya bir sır, her emir bir ihanet. Ve en tehlikeli düşman artık düşman değil — devletin kendisi.

Geçmiş, hiçbir zaman unutulmaz. Karanlık sırlar ve gölgeler, yüzleşmekten kaçındığınız anlarda bile peşinizi bırakmaz. Leyla, sıradan bir hayat sürdüğünü düşünürken, bir anda kendini kadim güçler ve tehlikeli bir mirasın ortasında bulur. Güçlü bir enerji taşıyan bu miras, sadece onun değil, etrafındaki herkesin kaderini sonsuza dek değiştirecektir. Yanındaki dört sadık dostuyla birlikte, karanlığın derinliklerinde gizlenen sırları açığa çıkarmak için savaşmak zorundadır. Ancak bu yolculukta en büyük düşmanı sadece dışarıda değil, içinde de yatmaktadır. Leyla, içindeki karanlıkla ve büyüyen cinsel çekimle yüzleşirken, Ardin'le olan gerilimli ilişkisi, kaderin iplerini daha da düğümler. Karanlık güçlerle dolu bu dünyada, hem kendini hem de sevdiklerini koruyabilecek mi?

Yasemin'in hikayesi, kayıplar ve yeniden buluşmalarla dolu bir yolculuk. Geçmişiyle yüzleşmesi, kimlik arayışında ona rehberlik edecek pek çok anı ve duyguyla şekillenecek. Ailesiyle yeniden bir araya gelme süreci, Yasemin'in kendini keşfetmesine ve içsel bir huzur bulmasına yardımcı olacak. Annesinin "Seni geç bulduk ama çabuk kaybetmeyeceğiz" sözü, yalnızca bir sahiplenme ifadesi değil; aynı zamanda sevginin ve bağlılığın da bir yansıması. Yasemin, geçmişteki travmalarını geride bırakırken, yeni bir başlangıç yapma cesaretini bulacak. Ailesinin ona sunduğu destekle birlikte, kendini yeniden tanımlayacak ve kimliğini bulma yolculuğunda daha sağlam adımlar atacak. Bu süreçte Yasemin'in yaşadığı duygusal dalgalanmalar, okuyucuya derin bir empati sunacak. Korkularıyla, umutlarıyla yüzleşirken, aynı zamanda sevginin ve bağların gücünü de keşfedecek. Her adımda büyüyecek ve sonunda hem kendini hem de ailesini bulacak. Bu yolculuk, yalnızca bireysel değil, aynı zamanda kolektif bir hikaye olacak; kayıpların ve yeniden buluşmaların hikayesi.