Kahit ni kaunting ideya ay wala akong alam kung saan kami papunta o kung saan kami liliko. Mabuti pa itong mga kasama ko ay parang sobrang pamilyar na sa buong lugar.ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
Ngayon kp lang din na pansin na sobrang lawak pala talaga ng lupain namin dito. Hindi ako sigurado kung matatapos ko bang libutin ang buong kaharian sa loob lamang ng isang araw. ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
Napansin ko rin na parang ang lalaki ng mga gusali sa kaharian na ito. Iilan lang yata ang walang pangalawang palapag. Ang malalaking puno na makikita sa bawat gilid ng daan ang siyang nagbibigay ng preskong hangin sa mga taong naninirahan dito.
“Saan nga ulit tayo dadaan?” Tanong ni Lauriel. ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
“Ayan kasi. Hindi tinatandaan kung saan tayo dumadaan.
