Halos hindi maihakbang ni Maki ang mga paa nang makita si Teresina na kumakain ng agahan sa ilalim ng malaking payong sa garden ng hotel. Kundi pa siya igiya ni Benedikt na nakahawak ang isang kamay sa baywang niya ay baka hindi siya umusad. Ayaw niyang umusad.
Matapos ang masayang gabi sa piling nito ay nagawa niyang kalimutan ang lahat – ang pangmamata sa kanya ng ibang tao, ang kahihiyan pati na rin ang pagkadismaya sa kanya ng ina ni Teresina. Nakalimutan niya iyon sa init ng bisig ni Benedikt.
Pero paggising niya kinaumagahan ay alam niyang kailangan niyang harapin ang realidad. At kailangan niyang ihanda ang sarili sa paghaharap nila ni Teresina. For Benedikt’s mother, she was a huge disappointment.
“Ma, sorry we are bit late,” anang si Benedikt at kinintalan ng halik sa pisngi
