Uzandığım yatakta yaralı bacağımın üzerinde duran kutunun kapağını açıp açıp kapatırken çıkan sesin düzeni kulağıma işkence ediyordu. Kapağı her kaldırdığımda bana bakıyormuş hissiyatı veren bir çift masum bebek gözü için ise ne düşüneceğimi bilemiyordum. Bunu bunca zamandır bana söylemeyi nasıl atladığını sorduğum ilk anda yüzüme vurulacak şeyin yediğim haltlar olduğundan adım gibi emindim ki Burak'a kendini açtırmanın yolunun onu baskılamaktan önce anlamak olması gerektiğini artık anlayabilmiştim. Kapağı bir kez daha ardına kadar açıp "ben bunu nereden hatırlıyorum" hissine kulak vermeye çalıştım ama başarılı olamayınca bir oflama eşliğinde kutuyu bir yere bırakmak için baş ucumdaki komodine doğru uzandım. Bacağıma giren sancı ile titreyen elimden kayan kutu yeri boylamıştı ki aynı anda
