Gece artık saklanmıyordu.
Bahçedeki gölge yavaşça ağaçların arasından çıktı. Farların arkasında kalmış bir siluet değildi artık; yürüyüşü net, ritmi ölçülü, varlığı tartışılmazdı. Ay ışığı yüzünün bir kısmını yakaladığında Aras’ın içinde eski bir kapı açıldı.
Anı.
Komut.
Sessizlik.
Adam durdu. Aralarındaki mesafe yaklaşık on metreydi. Ne çok yakın ne çok uzak. Kontrol mesafesi.
Kerem’in nefesi sertleşti. Defne bunu duydu. Meryem ise hareket etmiyordu. Donmuş gibi değil; bekleyen biri gibi.
Adam konuştu.
"Beklediğimden daha hızlısın, Aras."
Ses sakin, tok ve yorulmamıştı. Yıllarca emir vermiş birinin sesi.
Aras bir adım öne çıktı.
"Sen de beklediğimden daha açıksın."
Adam hafifçe gülümsedi.
"Kaçmanın bir noktada anlamsız olduğunu öğrenmişsindir."
Defne bakışlarını adamdan ayı
