Gece çökmüştü, konağın taş duvarlarına vuran ay ışığı pencereden içeri süzülüyor, odanın içinde yarım yamalak bir aydınlık bırakıyordu. Sessizlik ağırdı, yalnızca dışarıdan gelen cırcır böceklerinin sesi kulaklarımda yankılanıyordu. İçimde bir karmaşa vardı. Tufan’ın yatağında, onun yanında yatıyor olmak bana nefes aldırmıyordu. Her şey birbirine girmişti. Kendi iç sesimle boğuşurken, dudaklarımdan bir anda döküldü kelimeler.
“Benim eve gitmem gerekiyor.” dedim. Sesim fısıltıdan halliceydi, ama odanın sessizliğinde gayet net duyuldu.
Tufan yattığı yerden bana baktı. Gözlerinde o tanıdık ısrar, o inat vardı. Dudaklarının kenarı alaycı bir tebessümle kıvrıldı.
“Burada kal.” dedi. “Zaten benimle evleneceksin.”
Bir an gözlerimi kapattım. Onun bu kendinden emin tavrı içimdeki tüm huzuru boğ
