เช้าวันต่อมา
07.50น.
เช้าที่สดใสก็ยังคงเหมือนในทุกๆ วัน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วข้างนอกหน้าต่างปลุกให้คนกำลังหลับสบายอยู่บนเตียงใหญ่รู้สึกตัวตื่น ก่อนที่เปลือกตาหนักอึ้งจะค่อยๆ เปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาซึ่งยังคงพร่ามัวและง่วงงุน
แต่หากว่าหลังจากสร่างตื่นนอน ร่างกายกลับมาสดชื่นอย่างเต็มที่แล้ว สิ่งแรกที่คามิลพบบนเตียงกลับเป็นความว่างเปล่า
หายไปไหน...
ในวินาทีถัดมาร่างกายของคามิลเหมือนจะมีพลังขึ้นมากะทันหัน เขารีบดีดตัวขึ้นมานั่งก่อนกวาดสายตามองหาร่างมิรารอบห้องด้วยความตื่นตระหนกราวกับว่าสมบัติแสนรักของเขานั้นหายไปพร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงดัง เผื่อว่าเธอจะอยู่ในห้องน้ำหรือห้องแต่งตัวก็ได้
"มิรา"
"..."
"มิรา เธออยู่ไหนนะ"
"..."
เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ เมื่อเห็นว่าไร้วี่แววว่ามิราจะอยู่ในห้องทำให้คามิลขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าปรากฏความไม่สบอารมณ์ขึ้นมาโดยพลัน เขาจ
