BUZDAN KALPLER +18

7. BÖLÜM

Salonun havası, bir fırtına öncesi bulutlar gibi ağırlaşmıştı. Antik taş duvarlar, yüzyılların tozunu ve sırlarını taşıyordu; her çatlak, geçmişteki ihanetlerin ve zaferlerin sessiz tanıklarıydı. Meşalelerin alevleri, duvarlardaki demir halkalarda hafifçe titreşerek dans ediyordu. Turuncu ve kızıl tonlarındaki ışık, yüksek tavandaki kemerleri aydınlatıyor, gölgeleri duvarlarda uzatıp kısaltıyordu. Bu gölgeler, adeta canlı varlıklar gibi kıvrılıp bükülüyor, salondaki her figürün siluetini devasa ve tehditkar kılıyordu. Hava, eski kanın ve küfün kokusuyla doluydu; vampirlerin soluk alıp vermediği halde, bu koku ciğerlere kadar işliyordu. Aurora'nın sözleri bittiğinde, salonda birkaç saniyelik derin bir sessizlik hüküm sürdü. Bu sessizlik, bir çığlıktan daha gürültülüydü; içindeki gerilim, kulakları sağır eden bir uğultu gibiydi. Her vampirin gözlerinde, bastırılmış duyguların kıvılcımları parlıyordu – korku, öfke, merak ve belki de uzun zamandır unutulmuş bir umut.

Lysander, taht benzeri yüksek platformun basamaklarından bir adım indi. Adımları, soğuk taş zeminde hafif bir yankı yarattı; her adım, salondaki gerginliği daha da artırıyordu. Gözleri, Aurora'nın yüzünde sabitlenmişti. Aurora'nın gözleri, gece mavisi bir göl gibi derin ve sakin duruyordu, ama içinde fırtınalar kopuyordu. Lysander'ın kendi gözleri ise, yüzyılların yorgunluğunu taşıyordu – siyah, delici ve duygusuzluk maskesinin altında gizlenen bir acıyla dolu. Saçları, omuzlarına kadar uzanan siyah dalgalar halinde dökülüyordu; yüzündeki hatlar, mermer bir heykel gibi keskin ve mükemmeldi, ama bu mükemmellik, içindeki çatlakları gizleyemiyordu. "Duygular," dedi yavaşça, sesi salonun duvarlarında yankılanarak dolaştı. Kelime, adeta bir zehir gibi damlıyordu dudaklarından. "Bizi yok eden şey. İnsanlar yüzünden avlandık. İnsanlar yüzünden yakıldık. İnsanlar yüzünden birbirimize düştük. Sen şimdi bana onların mirasını geri almamı mı söylüyorsun?" Sesi, bir kılıcın keskin kenarı gibiydi; her hecede, geçmişteki yaraların acısı hissediliyordu. Hatırlıyordu: Yanan köyler, çığlık atan aileler, kaybedilen klanlar. Duygular, onun için bir lanetti; onları bastırmak, hayatta kalmanın anahtarıydı.

Aurora geri çekilmedi. Ayakları, zemindeki eski mozaiklerin üzerinde sabit duruyordu. Eteği, koyu kırmızı kadifeden yapılmıştı ve hafifçe dalgalanıyordu; bu dalga, içindeki kararlılığı yansıtıyordu. Yüzü, solgun ama güzel bir ay gibi parlıyordu; uzun kirpikleri, gözlerini gölgeliyordu. "Hayır," dedi sakin ama net bir tonla. Sesinde, bir nehrin akışı gibi yumuşak bir güç vardı. "Onların zayıflığını değil. Onların seçebilme gücünü." Bu sözler, salondaki havayı daha da elektriklendirdi. Seçim, vampirler için yabancı bir kavramdı; yüzyıllardır, duygusuzluk yasası onları demir bir yumrukla yönetiyordu. Aurora'nın eli, hafifçe titriyordu ama bunu kimse fark etmedi – ya da fark etmek istemedi. İçinde, bir fırtına kopuyordu: Korku, heyecan ve inanç karışımı. O, duyguları yaşamıştı; aşkın sıcaklığını, acının soğuk bıçağını. Ve biliyordu ki, bastırmak onları yok etmez, sadece erteletir.

Salonda hafif bir mırıltı yayıldı. Bu mırıltı, rüzgarın yaprakları hışırdatması gibiydi; önce hafif, sonra giderek artan. Eldric, yaşlı vampir, kaşlarını çattı. Yüzü, derin kırışıklarla doluydu; gri saçları, başını bir taç gibi çevreliyordu. Gözleri, donuk bir griydi – yüzyılların duygusuzluğu onları matlaştırmıştı. Elleri, tahta bir bastona dayanıyordu; bastonun ucu, ejderha şeklinde oyulmuştu ve her harekette hafifçe tıkırtı çıkarıyordu. "Seçim anarşi getirir," dedi, sesi çatallı ve otoriter. "Yüzyıllar boyunca düzen sayesinde ayakta kaldık." Sözleri, bir yargıcın hükmü gibiydi; Eldric, eski düzenin sadık bir bekçisiydi. Hatırlıyordu: Kaos dolu geceleri, duyguların neden olduğu isyanları. Düzen, onun için kutsaldı; duygular ise, bir hastalık.

Viktor öne çıktı. Uzun boylu, geniş omuzlu bir vampirdi; saçları, kısa ve siyah, yüzü ise savaş yaralarıyla işaretlenmişti. Gözleri, yeşil bir ateş gibi yanıyordu – bastırılmış öfkenin kıvılcımlarıyla dolu. Adımları kararlıydı; botları, zeminde ağır bir ses çıkarıyordu. "Düzen korkuyla sağlanıyorsa bu güç değildir. Bu zincirdir." Sesinde, bir aslanın kükremesi gibi bir güç vardı. Viktor, duyguları gizlice yaşamıştı; bir zamanlar sevdiği bir insan için gözyaşı dökmüştü. Bu zincir, onu boğuyordu. Salondaki diğer vampirler, onun sözlerini duyunca hafifçe kıpırdandı. Bazıları onaylar gibi baş salladı, bazıları ise öfkeyle homurdandı.

Bir vampir, alayla güldü. Bu vampir, genç görünümlü ama eski bir ruha sahipti; adı Silas'tı. Yüzü, ince ve alaycı bir gülümsemeyle çarpılmıştı; dişleri, hafifçe parlıyordu. "Zincir mi? Zincir olmasa şu an güneşin altında kül olmuştun." Gülüşü, salonu doldurdu; bu gülüş, bir sırtlanın kahkahası gibiydi – alaycı ve acımasız. Silas, duygusuzluğu bir kalkan olarak kullanıyordu; geçmişte, bir aşk yüzünden neredeyse yok olmuştu. Zincir, onun için kurtuluştu.

Mikhail söz aldı. Klanı olmayan bir gezgindi; saçları uzun ve dağınık, gözleri ise mavi bir gökyüzü gibi geniş ve derin. Giysileri, yolculukların tozunu taşıyordu; pelerini, rüzgarla dalgalanıyordu. "Hayır. Zincir olmasa, belki güneşe çıkmanın bir yolunu arıyor olurduk." Sesinde, bir filozofun dinginliği vardı. Mikhail, yüzyıllardır dünyayı dolaşmıştı; duyguları görmüştü, yaşamıştı. Güneş, onun için bir metafor değildi; gerçek bir özlemdi. Bu söz, salonu böldü. Bazıları homurdandı – öfkeyle, korkuyla. Bazıları sustu, düşüncelere daldı. Lysander'ın bakışları Mikhail'e kaydı; bu bakış, bir şahinin avına odaklanması gibiydi – keskin ve sorgulayıcı.

"Sen klansız bir gezginsin," dedi Lysander keskin bir sesle. Sesinde, bir kırbaç şaklaması gibi bir sertlik vardı. "Sadakatin neye?" Gözleri, Mikhail'in ruhunu delip geçmek istercesine bakıyordu. Lysander, sadakati her şeyin üstünde tutuyordu; klansız biri, onun için bir tehditdi.

"Gerçeğe," dedi Mikhail tereddütsüz. Sesinde, bir kayanın sağlamlığı vardı. "Yüzyıllardır tek bir şey gördüm: Bastırılan duygu sonunda patlar. Ya iç savaş olur ya ihanet. Sen bunu biliyorsun." Mikhail'in eli, hafifçe yumruk oldu; parmakları, geçmişteki savaşların izlerini taşıyordu. O, Lysander'ın geçmişini biliyordu – kaybedilen klanı, bastırılmış acıyı.

Lysander'ın çenesi gerildi. Yüzündeki kaslar, adeta taşlaşıyordu; bu gerilim, içindeki fırtınayı belli ediyordu. "Ben zayıflık yüzünden klan kaybettim." Sözleri, bir itiraf gibiydi – acı dolu, ama duygusuzluk maskesi altında gizlenmiş. Hatırlıyordu: Aşk yüzünden ihanet eden bir kardeş, yanan bir kale, kaybedilen her şey. Duygular, onun için bir düşmandı.

Aurora yumuşak ama kararlı bir adım attı. Adımı, salonun sessizliğinde yankılandı; eteği, hafifçe hışırdadı. "Zayıflık yüzünden değil. Bastırılmış özlem yüzünden." Sesinde, bir annenin şefkati vardı – yumuşak, ama güçlü. Aurora, Lysander'ın acısını hissediyordu; kendi özlemleriyle empati kuruyordu. O, duyguları bir hediye olarak görüyordu – tehlikeli, ama gerekli.

Adrian o ana kadar sessizdi. Genç bir vampirdi; dönüşeli sadece elli yıl olmuştu. Elleri titriyordu – korkudan, heyecandan. Yüzü, solgun ve yuvarlaktı; gözleri, kahverengi bir sıcaklıkla doluydu. "Ben korkuyorum," dedi dürüstçe. Sesinde, bir çocuğun saflığı vardı. "Ama ilk kez yaşadığımı hissediyorum. Eğer bu yasaksa… o zaman yasak yanlış." Bu sözler, salonda dalga etkisi yarattı. Genç bir vampirin açıkça konuşması, diğerlerini etkiledi; bazıları başlarını salladı, bazıları ise şaşkınlıkla baktı. Adrian, duyguları yeni keşfediyordu – aşkın heyecanını, korkunun soğuğunu. Bu, onun için bir uyanıştı.

Lysander onu uzun uzun süzdü. Bakışı, bir yargıcın sorgusu gibiydi – derin ve tartan. "Ya hissetmek seni avına karşı yumuşatırsa?" dedi. Sesinde, bir uyarı vardı. "Ya merhamet klanı aç bırakırsa?" Lysander, avlanmayı bir sanat olarak görüyordu; duygular, bu sanatı bozardı.

Aurora cevap verdi: "Biz yırtıcıyız. Ama canavar olmak zorunda değiliz. Kontrolsüz açlıkla bilinçli seçim aynı şey değil." Sesinde, bir bilgenin bilgeliği vardı. Aurora, yırtıcılığı kabul ediyordu; ama merhameti de. O, dengeli bir yol öneriyordu – duygularla yönetilen, ama kontrol altında.

"Ve eğer biri seçim yapıp klana ihanet ederse?" diye sordu Eldric. Sesinde, bir kuşku vardı; kaşları, daha da çatılmıştı. Eldric, ihaneti en büyük günah olarak görüyordu.

Viktor net konuştu: "O zaman sorumluluğunu taşır. Ama korku yüzünden herkesin zincirlenmesi adalet değil." Sesinde, bir savaşçının kararlılığı vardı. Viktor, adaleti savunuyordu; korku, onun için bir tiranlıkdı.

Lysander yavaşça salonun ortasında yürümeye başladı. Adımları, taş zeminde yankılandı – her adım, bir davul vuruşu gibiydi. Düşünüyordu; her kelimeyi tartıyordu. Salondaki meşaleler, onun siluetini duvarlara yansıtıyordu – devasa bir gölge, salonda dolaşıyordu. İçinde, bir savaş kopuyordu: Eski düzen mi, yeni bir yol mu? Hatırlıyordu geçmişteki hataları, duyguların getirdiği yıkımı. Ama aynı zamanda, duygusuzluğun boşluğunu da hissediyordu – yüzyıllardır süren bir boşluk.

"Sen ne istiyorsun?" diye sordu sonunda Aurora'ya. Sesinde, bir merak vardı – nadir görülen bir merak. Gözleri, Aurora'nınkine kilitlenmişti.

Aurora derin bir nefes aldı. Göğsü, hafifçe inip kalktı; bu, vampirler için nadir bir hareketti, ama duyguların bir belirtisiydi. "Zorunlu duygusuzluk yasasının kaldırılmasını. Her vampirin kendi yolunu seçme hakkını. Avlanma kuralları kalsın. Gizlilik kalsın. Ama hissetmek suç olmasın." Sesinde, bir liderin gücü vardı. Aurora, bir devrim istemiyordu; evrim istiyordu.

Bir vampir öfkeyle bağırdı: "Bu devrim!" Bu vampir, orta yaşlı bir savaşçıydı; adı Thorne'du. Yüzü, öfkeyle kızarmıştı – solgun teninde nadir bir renk. Elleri, yumruk olmuştu; parmakları, eski yaralarla doluydu.

Aurora başını salladı. "Hayır. Evrim." Sesinde, bir sakinlik vardı – fırtınanın gözü gibi.

Lysander durdu. Salona baktı. Gözleri, her vampiri tek tek süzdü. Gerçek şuydu: En az beş vampirin gözünde tereddüt vardı. Bu tereddüt, bir çatlak gibiydi – küçük, ama büyüyen. İkisi açıkça Aurora'yı dinliyordu; başlarını eğmiş, düşüncelere dalmışlardı. Bir tanesi başını eğmişti, utançla mı yoksa onaylayarak mı bilinmez. Çatlak büyüyordu; salonun havası, bu çatlakla doluydu.

"Eğer bunu kabul edersem," dedi Lysander ağır ağır, sesi bir ağırlık taşıyordu. "otoritem zayıflar." Bu itiraf, onun için zordu; otorite, onun kimliğiydi.

Viktor gözünü kırpmadan karşılık verdi: "Belki de otorite korkudan değil, saygıdan gelmeli." Sesinde, bir meydan okuma vardı. Bu cümle, havada asılı kaldı – bir kılıç gibi keskin.

Uzun bir sessizlikten sonra Lysander konuştu. Sessizlik, salonu doldurmuştu; meşalelerin çıtırtısı bile duyulmuyordu. "Bir şartla." Sesinde, bir kararlılık vardı.

Salon nefesini tuttu. Her vampir, donmuş gibiydi; gözler Lysander'a kilitlenmişti.

"Üç ay. Üç ay boyunca kimse zorla bastırılmayacak. Ama kaos çıkarsa, eski düzen geri gelir. Ve sorumlusu sen olursun, Aurora." Sesinde, bir uyarı vardı – sert ve net.

•

Aurora odasına çekildiğinde, eski taş duvarların verdiği serinlik ve sessizlikle yüzleşti. Oda, uzun yıllar boyunca pek kullanılmamıştı; köşelerde toz birikmiş, pencerelerin camları hafifçe çatlamıştı. Yine de bir sıcaklık vardı; belki de gecenin sessizliği, belki de artık bastırılmamış duyguların enerjisi… Yatağı, koyu kırmızı kadife örtülerle kaplıydı ve bu renk, onun ruhundaki karmaşayı bir şekilde yansıtıyordu. Aurora pencereye yaklaştı; geceyi izledi. Ay, gökyüzünde asılıydı ve yıldızlar, sanki bir halı gibi serilmişti. Rüzgar, ağaçların dallarını sallıyor, uzaklardan gelen kuş sesleri geceyi tamamlıyordu.

Viktor sessizce girdi. Gözleri, karanlıkta bile Aurora’yı bulmuştu. Omzuna dokunduğunda, Aurora hafifçe irkildi ama sonra derin bir nefes aldı. “Yalnız değilsin,” dedi Viktor, sesi güven veren bir tonla. Aurora, gözlerini kapattı; kalbi, hâlâ hızlı atıyordu. Bu basit cümle, ona güç veriyordu.

“Başardık mı?” diye sordu Aurora, sesi hala titrek.

Viktor, nadir görülen bir gülümseme ile karşılık verdi. “Henüz değil. Ama bir adım attık,” dedi. Bu adım, bir çığır açmıştı; bir toplumun temellerini sarsmıştı, ama geleceği henüz şekillenmemişti. Aurora içten içe biliyordu: Bu sadece başlangıçtı.

Dışarıda, Mikhail geceyi adımlıyordu. Uzun yüzyıllar boyunca öğrendiği, deneyimlediği her şey bu anda anlam kazanıyordu. Ay ışığı, tenini aydınlatıyor, rüzgar saçlarını savuruyordu. “Gerçek,” diye mırıldandı kendi kendine. “Sonunda.” Bu kelime, hafif bir özgürlük hissi taşıyordu; yıllardır bastırdığı duygular, yavaş yavaş ortaya çıkıyordu.

Adrian hâlâ odasında tek başına duruyordu. Elleri titriyordu; ama bu titreme sadece korkudan değil, aynı zamanda kalbinin yeniden atmaya başlamasından da kaynaklanıyordu. “Ben… hissetmeye devam edeceğim,” dedi kendi kendine, sessiz ama kararlı. Artık duygu, bir zayıflık değildi. Aksine, bu, bir güçtü – hem tehlikeli hem de büyüleyici.

Lysander, tahtında otururken düşüncelere daldı. Gözleri uzaklara, hatta geçmişine bakıyordu. Kaybettiği sevgiler, yaşadığı acılar, aldığı tüm kararlar bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçiyordu. Belki de Aurora haklıydı. Belki de duygular bir güçtü; kontrol edilmesi gereken değil, anlaşılması gereken bir güç…

Eldric, Lysander’ın yanına yaklaştı. “Bu bir hata,” dedi fısıldayarak. Sesinde hem korku hem de öfke vardı.

Lysander başını salladı. “Belki. Ama öğrenmek için denemeliyiz.”

Gece ilerledikçe, kale sessizliğe gömüldü. Ama içerde, bir tür hareket vardı; sessiz, ince ama fark edilebilir bir titreşim. Bastırılmış duygular, artık özgürdü. Ve üç ay, bu bastırılmış enerjiyi şekillendirecek bir süreydi.

İlk günlerde küçük değişiklikler gözlemlendi. Bazı vampirler, duygularını denedi; bir gülümseme, bir gözyaşı… Küçük, ama radikal değişiklikler. Bazıları, avlanırken merhamet göstermeye başladı; bir avı serbest bıraktı. Ama kaos da kaçınılmazdı: Küçük tartışmalar, kavga ve anlaşmazlıklar ortaya çıkıyordu. Lysander bunları sessizce izliyor, notlar alıyordu. Bu bir sınav, bir deney… Bir toplumun evrimi.

Aurora, günlükler tuttu. Her vampirin hikayesini, her duygusal patlamayı kaydetti. Adrian kısa ama yoğun bir aşk yaşadı; Mikhail, güneşe karşı bir büyü üzerinde çalıştı. Viktor, Aurora’yı korudu, onu gözlemledi ve yönlendirdi. “Tehlikeli,” dedi. “Ama gerekli.”

Üç ayın sonunda ne olacaktı? Kaos mu, evrim mi? Kimse bilmiyordu. Ama salonun havası artık farklıydı – daha hafif, daha canlı, daha umut dolu.

Aurora odasında otururken, geçmişini düşündü. İnsan olarak yaşadığı duygular, vampir olarak bastırdığı özlemler… Hepsi bir karmaşa oluşturuyordu. Viktor yanına oturdu, gözleri ona bakarken yumuşadı. “Sen cesursun,” dedi. Konuşmaları, gece boyunca sürdü. Planlar, hayaller, korkular paylaşıldı.

Mikhail, dışarıda dolaşırken eski yolculuklarını hatırladı. Yüzyıllar boyunca karşılaştığı insanlar, öğrendiği dersler… Duygular, onu zenginleştirmişti; bazen acı, bazen sevinç. Ama her bir duygu, onu daha güçlü yapmıştı.

Lysander, kütüphanesine çekildi. Raflar, eski kitaplarla doluydu; çoğu, duygular ve insan psikolojisi üzerine yazılmıştı. Bir kitabı açtı, sayfaları çevirdi. Duyguların tarihçesi, insan ve vampir toplumu üzerindeki etkisi… Her cümle, onun zihninde yeni bir ışık yakıyordu.

Eldric ise itirazlarını topladı. Gizli toplantılar yapıyor, eski düzenin devam etmesi için planlar kuruyordu. “Eski düzen,” diye fısıldadı. Ama çatlak büyüyordu; daha fazla vampir Aurora’ya katılıyordu. Hikayeler paylaşılıyordu: Bastırılmış aşklar, acılar, özlemler… Ve her hikaye, toplumu biraz daha değiştirmeye başlıyordu.

Aurora, bir gece balkona çıktı. Ay ışığı, taş döşemeleri aydınlatıyor, rüzgar saçlarını savuruyordu. Derin bir nefes aldı. Bu, sadece bir başlangıçtı. Üç ay boyunca yaşananlar, sadece bir prova… Ama prova, gerçek bir dönüşümün habercisiydi.

Viktor yanında durdu. “Korkma,” dedi. “Ne olursa olsun, yalnız değilsin.” Aurora başını kaldırdı; gözleri, geceye karışmış yıldızlar gibi parlıyordu. “Artık hissetmeye hazırım,” dedi. Bu söz, bir yemin gibi, hem kendine hem de topluma karşı…

Mikhail, uzaktaki ormanda yürüyordu. Ağaçların hışırtısı, geceyi dolduruyordu. Yüzyıllar boyunca öğrendiği her şey, bu andan güç alıyordu. Duygular, artık bir tehdit değil, bir yol göstericiydi.

Lysander, tahtına geri döndü. Gözleri, uzaklara daldı. Her vampirin hikayesi, onun zihninde bir harita çiziyordu; bir yol haritası.