Eldric'in sesi, karanlık odanın taş duvarlarında yankılanıyordu; her kelime, yüzyılların birikmiş öfkesiyle dolu bir fırtına gibi dağılıyordu. Oda, eski bir şatonun derinliklerinde yer alıyordu, duvarlar yosun tutmuş taşlarla kaplı, tavan ise örümcek ağlarıyla süslenmiş gibiydi. Loş mum ışıkları, duvarlardaki portreleri titreterek aydınlatıyordu; bu portreler, vampir toplumunun eski liderlerini betimliyordu, gözleri sanki canlıymış gibi izleyiciyi takip ediyordu. Eldric, uzun siyah paltosunun etekleri yere sürünerek odanın ortasında duruyordu. Yüzü, soluk teniyle kontrast oluşturan keskin hatlara sahipti; gözleri, koyu kırmızı bir parıltıyla yanıyordu, bastırılmış duyguların alevini yansıtıyordu. “Duygular bir zaaf, bunu unutmayın,” dedi, sesi odadaki diğer vampirleri titreterek. “Toplum,
