BUZDAN KALPLER +18

9. BÖLÜM

Eldric'in sesi, karanlık odanın taş duvarlarında yankılanıyordu; her kelime, yüzyılların birikmiş öfkesiyle dolu bir fırtına gibi dağılıyordu. Oda, eski bir şatonun derinliklerinde yer alıyordu, duvarlar yosun tutmuş taşlarla kaplı, tavan ise örümcek ağlarıyla süslenmiş gibiydi. Loş mum ışıkları, duvarlardaki portreleri titreterek aydınlatıyordu; bu portreler, vampir toplumunun eski liderlerini betimliyordu, gözleri sanki canlıymış gibi izleyiciyi takip ediyordu. Eldric, uzun siyah paltosunun etekleri yere sürünerek odanın ortasında duruyordu. Yüzü, soluk teniyle kontrast oluşturan keskin hatlara sahipti; gözleri, koyu kırmızı bir parıltıyla yanıyordu, bastırılmış duyguların alevini yansıtıyordu. “Duygular bir zaaf, bunu unutmayın,” dedi, sesi odadaki diğer vampirleri titreterek. “Toplum, kontrolsüz hislerle parçalanacak. Yıllar boyunca, bizler duygularımızı zincire vurduk ki hayatta kalabilelim. Şimdi ise bu yeni dalga, bizi yok olmaya sürüklüyor.”

Diğer vampirler, odanın dört bir yanına dağılmış halde oturuyorlardı; bazıları eski tahta sandalyelerde, bazıları ise duvarlara yaslanmış halde. Kararlı olanlar, Eldric'in sözlerini başlarıyla onaylıyorlardı; gözlerinde eski düzenin özlemi parlıyordu. Tereddütlü olanlar ise, bakışlarını yere indiriyor, parmaklarını sinirli bir şekilde ovuşturuyorlardı. Onlar, son üç ayda yaşanan değişimleri hatırlıyorlardı; duyguların özgür bırakılması, bazılarına huzur getirmişti, ama Eldric gibi eski muhafızlara tehdit olarak görülüyordu. Eldric'in gözleri, duvarlardaki portrelere takıldı; bu portreler, onun eski dostlarını, kardeşlerini ve hatta sevgililerini temsil ediyordu. Yıllar boyunca bastırılmış öfke ve kırgınlıklar, şimdi planına güç katıyordu. Her bir portre, bir anıyı canlandırıyordu: Bir dostunun ihaneti, bir sevgilinin kaybı, toplumun duygusal çöküşü. “Hazırlık yapmalıyız,” diye devam etti, ellerini masanın üzerine bastırarak. Masa, eski meşe ağacından yapılmıştı, yüzeyi çizikler ve lekelerle doluydu, sanki yüzyılların savaşlarını anlatıyordu. “Bu sefer acele etmeyeceğiz. Strateji… sabır… ve güç. Adım adım ilerleyeceğiz, gölgelerde saklanarak. Aurora ve onun yandaşları, duyguların büyüsüne kapılmışlar, ama biz gerçek gücü biliyoruz: Kontrol.”

Oda, bir an için sessizleşti; sadece mumların çıtırtısı ve uzak bir rüzgarın uğultusu duyuluyordu. Eldric, her bir vampirin yüzünü taradı, onların sadakatini ölçüyordu. Bazıları, eski düzenin geri dönüşünü özlüyordu; duygusuz bir varlık, sonsuz bir güç vaat ediyordu. Diğerleri ise, tereddüt içindeydi, çünkü son üç ayda duygular, onlara uzun zamandır unuttukları bir canlılık vermişti. Ama Eldric, bunu bir zaaf olarak görüyordu. “Gidin şimdi,” dedi, sesi emredici bir tonda. “Gölgelerde toplayın yandaşlarınızı. Üç ayın sonunda, bu kaos bitecek.” Vampirler sessizce kalktılar, kapıya doğru ilerlediler; adımları, taş zeminde hafif yankılar yaratıyordu. Eldric yalnız kaldığında, portrelere bir kez daha baktı; içindeki öfke, bir volkan gibi kabarıyordu. “Sizler için,” diye mırıldandı, “bu düzeni geri getireceğim.”

Ertesi gece, Aurora ve Viktor yine ormandaydılar; ay ışığı, dalların arasından süzülüyor, yerlerde uzun, dans eden gölgeler oluşturuyordu. Orman, eski bir Avrupa ormanıydı; ağaçlar devasa gövdeleriyle gökyüzüne uzanıyor, yapraklar rüzgarla hışırdıyordu. Zemin, düşmüş yapraklar ve yosunlarla kaplıydı, her adımda hafif bir çıtırtı çıkıyordu. Aurora, uzun siyah saçları rüzgarda dalgalanarak Viktor'un yanında yürüyordu; gözleri, ay ışığında parlayan yeşil bir ateş gibiydi. Viktor, Aurora’nın omzuna dokundu; eli, nazik ama güçlüydü, sesinde hem güven hem de uyarı vardı: “Dikkatli olmalıyız. Eldric, sessiz adımlarla ilerliyor. Onun planları, sadece kaos yaratmakla kalmaz, toplumumuzu böler. Yıllardır bastırdığı duygular, şimdi bir silaha dönüşmüş.” Aurora başını salladı; gözlerinde kararlılık vardı ama bir nebze endişe de gizliydi. İçinde, son üç ayın anıları dönüyordu: Duyguların özgür bırakılması, vampir toplumuna yeni bir hayat vermişti; aşklar doğmuş, dostluklar güçlenmişti, ama şimdi bu özgürlük tehdit altındaydı. “Biliyorum,” dedi, sesi yumuşak ama kararlı. “Ama artık korkmamalıyız. Duygularımız bize güç verdi. Hatırla, üç ay önce, duygularımızı bastırdığımız günlerde, ne kadar boş hissediyorduk. Şimdi ise, her his, bizi daha canlı kılıyor.”

Viktor, etrafı taradı; ormanın derinliklerinde, uzak bir kurt uluması duyuluyordu, geceyi daha da gizemli kılıyordu. Ay, tam tepelerinde parlıyordu, bulutların arasından sızan ışıklarıyla yolu aydınlatıyordu. Aurora'nın elini tuttu, parmakları birbirine kenetlendi; bu dokunuş, yüzyılların yalnızlığını unutturuyordu. “Evet,” dedi Viktor, “ama Eldric'in gücü hafife alınmamalı. O, eski muhafızlardan; stratejileri, bir satranç ustasınınki gibi. Ormanın bu derinliklerinde bile, casusları olabilir.” Aurora, bir an durdu, rüzgar saçlarını savururken derin bir nefes aldı. Ormanın kokusu – nemli toprak, çam iğneleri, uzak bir nehrin akışı – burnuna doluyordu. “O halde, biz de akıllı olmalıyız,” diye yanıtladı. “Duygularımızı bir zaaf olarak görmemeliyiz; onlar, bizi birleştiren bir bağ.”

O sırada Mikhail, uzaktan sessiz adımlarla yaklaştı. Ormanın derinliklerinden gelen rüzgar, tüylerini hafifçe oynatıyordu; Mikhail, genç bir vampir olmasına rağmen, gözlerinde eski bir bilgelik vardı. Uzun boylu, atletik yapılıydı; siyah ceketi, ormanın gölgeleriyle uyum içindeydi. Adımları, yaprakları bile kıpırdatmıyordu, sanki bir hayalet gibiydi. “Aurora,” dedi, sesi yumuşak ama ciddi, “Eldric’in hareketlerini fark ettim. Gölgelerde yeni bir grup topluyor. Sadece beklemekle yetinmemeliyiz. Onun yandaşları, eski şatoların alt katlarında toplanıyor; fısıltıları, rüzgarla taşınıyor.” Aurora, derin bir nefes aldı; gözlerini yıldızlara çevirdi. Yıldızlar, ormanın tepesindeki açıklıktan görünüyordu, sonsuz bir gökyüzü gibi parlıyorlardı. İçinde, bir fırtına kopuyordu: Korku, öfke, umut karışımı. “O zaman bir adım öne çıkmalıyız,” dedi, sesi daha güçlü. “Planımızı hızlandıracağız; üç ayın sonunda kazandığımız özgürlüğü korumalıyız. Mikhail, senin gibi gözcülerimiz var; onları kullanacağız. Her gölgeyi izleyeceğiz, her fısıltıyı duyacağız.”

Mikhail başını salladı, gözlerinde bir parıltı belirdi. “Evet, liderim,” dedi. “Ama unutmayın, Eldric'in gücü sadece fiziksel değil; o, zihinleri de manipüle eder. Eski dostlarınızı bile döndürebilir.” Viktor, Mikhail'e baktı; üçü, ormanın ortasında bir daire oluşturmuşlardı. Rüzgar, dalları sallıyordu, yapraklar bir yağmur gibi dökülüyordu. “O halde, biz de duygularımızı kullanacağız,” dedi Viktor. “Onlar, bizi ayıran değil, birleştiren olacak. Mikhail, yarın gece, diğer gözcüleri topla; planı detaylandıracağız.”

Viktor, elini Aurora’nın eline koydu; parmakları sıkıca birbirine kenetlendi. Bu dokunuş, bir söz gibiydi: Sonsuz sadakat. “Birlikteyiz,” dedi, sesi ormanı doldurarak. “Ve bu kez, sadece biz değil, toplum da yanımızda olacak. Üç ayda, vampirler duygularını keşfetti; aşklar doğdu, sanatlar canlandı, dostluklar güçlendi. Eldric bunu yok edemez.” Aurora gülümsedi, ama gülümsemesinde bir hüzün vardı; geleceğin belirsizliği, yüreğini sıkıyordu. Orman, sanki onları dinliyordu; rüzgar, onaylar gibi esiyordu.

Bu sırada Adrian, kendi odasında bir şarkı üzerinde çalışıyordu. Oda, küçük bir kulübede yer alıyordu; duvarlar eski kitaplarla kaplı, zemin ahşap ve tozlu. Pencereden ay ışığı sızıyordu, masanın üzerindeki nota kağıtlarını aydınlatıyordu. Adrian, yalnız değildi artık; duyguların özgürlüğü, ona cesaret ve ilham vermişti. Elinde bir kalem, notaları karalıyordu; her nota, bir duygunun ifadesiydi. Şarkının melodisi, yumuşak bir ezgiyle başlıyor, sonra öfkeyle yükseliyordu – Eldric'in planlarını bozacak bir moral ve direniş ruhu taşıyordu. “Duygular, sadece tehlike değil,” dedi kendi kendine, sesi odada yankılanarak. “Aynı zamanda bir silah. Bu şarkı, vampirleri birleştirecek; her kelime, bir çağrı olacak.”

Adrian, geçmişini düşündü: Duygular bastırıldığında, sanatı kuru ve cansızdı. Şimdi ise, her nota kalbinin atışını yansıtıyordu. Pencereden dışarı baktı; orman, karanlık bir deniz gibi uzanıyordu. Şarkıyı mırıldandı: “Gölgelerde saklananlar, duyguların ışığından korkar. Ama biz, kalplerimizle savaşırız.” Kalemi kağıda bastırdı, yeni satırlar ekledi; şarkı, uzadıkça güçleniyordu. Üç ayın özgürlüğü, ona yeni bir hayat vermişti; şimdi, bunu korumak için sanatını kullanacaktı.

Üç ay boyunca kazanılan özgürlük, şimdi sınavdan geçiyordu. Salon, sessiz bir alarm gibi titriyordu; vampirler, Aurora’nın liderliğinde, hem duygularını hem de stratejilerini birleştiriyorlardı. Salon, büyük bir malikanenin merkezindeydi; tavan yüksek, duvarlar fresklerle süslü – vampir tarihinin sahnelerini betimliyordu. Lysander, tahtından izliyordu; taht, altın işlemeliydi, yüzyılların tozunu taşıyordu. Gözleri kararlı, yüzyılların tecrübesiyle doluydu. “Dengeyi korumalıyız,” dedi sessizce, notlarını işaret ederek. Notlar, eski bir defterdeydi; her sayfa, stratejiler ve haritalarla doluydu. Lysander, yaşlı bir vampirdi; beyaz saçları omuzlarına dökülüyor, gözleri mavi bir derinlik taşıyordu. İçinde, eski savaşların anıları dönüyordu: Duygular bastırıldığında kazanılan zaferler, ama şimdi yeni bir yol görüyordu.

Aurora, bir toplantı odasında topladığı tüm liderlere baktı; oda, mumlarla aydınlatılmıştı, hava ağır bir beklentiyle doluydu. Liderler, çeşitli vampirlerdi: Bazıları genç ve ateşli, bazıları yaşlı ve bilge. Gözlerinde kararlılık ve umut vardı. “Eldric, eski düzeni geri getirmeye çalışıyor,” dedi Aurora, sesi güçlü ve net. “Ama biz, üç ayda öğrendiklerimizle daha güçlüyüz. Duygularımızı bastırmak yerine, onları savunacağız. Hatırlayın, üç ay önce, duygularımız zincirliydi; şimdi ise, onlar bizi özgür kılıyor. Aşk, öfke, umut – hepsi birer silah.” Vampirler, başlarını salladılar; seslerinde artık korku değil, cesaret vardı. Birisi kalktı, “Aurora, planımız nedir?” diye sordu. Aurora, haritayı işaret etti; harita, ormanları, şatoları ve gizli yolları gösteriyordu. “Gölgeleri izleyeceğiz,” dedi. “Mikhail'in gözcüleri, Eldric'in hareketlerini rapor edecek. Adrian'ın şarkısı, moralimizi yükseltecek. Viktor, savunma hatlarını güçlendirecek.”

Toplantı uzadı; her lider, fikirlerini paylaştı. Bazıları, duyguların nasıl bir avantaj olduğunu anlattı: “Öfke, bizi daha hızlı kılıyor; aşk, bizi birleştiriyor.” Diğerleri, stratejileri tartıştı: “Eldric'in zayıf noktası, aceleciliği; biz sabırlı olacağız.” Oda, seslerle doluydu; kahkahalar, tartışmalar, planlar. Aurora, hepsini dinledi, yüreği umutla doluydu. Üç ayın özgürlüğü, şimdi meyvesini veriyordu.

Gece ilerledikçe, Eldric ve grubu, gölgeler arasında hareket ediyordu. Ormanın derinliklerinde, bir kamp kurmuşlardı; ateş yoktu, sadece ay ışığı. Eldric, yandaşlarına talimat veriyordu: “Sessiz olun, her adım hesaplı olsun.” Ama Aurora’nın ordusu hazırdı; her adım, planlanmış ve bilinçliydi. Gözcüler, ağaçların tepelerinden izliyordu; rüzgar, haberleri taşıyordu.

İki tarafın bakışları ormanın karanlığında çarpıştı; sessizlik, yaklaşan fırtınanın habercisiydi. Orman, bir arena gibiydi: Ağaçlar seyirci, ay hakem. Eldric'in grubu, siyah pelerinlerle gizlenmişti; gözleri kırmızı parlıyordu