BUZDAN KALPLER +18

11. BÖLÜM

Aurora, derin bir nefes aldı ve gözlerini kapatarak duygularının ritmini hissetti. Öfke, korku, üzüntü ve sevgi, bir enerji akışı oluşturuyor, bedenini hem uyarıyor hem de güçlendiriyordu. Üç ay boyunca bastırılmış olan bu hisler, artık kontrol edilemez birer silah haline gelmişti. Her nefes alışında, içindeki yeşil ateş biraz daha parlıyor, kılıcının kabzasına yansıyordu. Viktor, onun yanında sessizce dururken, gözleri Aurora’nın her hareketini tarıyor, her nefes alışını takip ediyordu. “Bu sessizlik tehlikeli,” dedi Viktor düşük bir tonla, sesi neredeyse yaprakların hışırtısına karışıyordu. “Her gölge bir tehdit olabilir; Eldric’in tuzakları hâlâ etkin.”

Aurora başını salladı. “Biliyorum,” dedi, sesi kararlı ama yorgundu. “Ama bu sessizlik, stratejimizi güçlendirmek için bir fırsat. Gözcülerimizin raporları doğruysa, Eldric geri çekildi; ama bu sadece bir taktik. Onun sabrı, planlarının en tehlikeli yanı.”

Mikhail, ağaçların yüksek dallarından aşağıya doğru baktı. Her adımında kabuğun pürüzlerini hissediyor, gözcülerinin işaretleriyle Eldric’in hareketlerini izliyordu. “Gözleriniz dört olsun,” diye seslendi aşağıya. “Her adım bir ipucu. Kırılmış bir dal, düşmüş bir yaprak veya sessizlik… Hepsi bize bir mesaj taşıyor olabilir. Gözcülerimiz, sadece bakmakla kalmayacak; her ayrıntıyı raporlayacak. Eldric’in adımları bizimle yarışacak.”

Adrian, grubun biraz gerisinde duruyor, notalarını yeniden gözden geçiriyordu. Kalemi, kağıda bastıkça hafif bir tıkırtı yayıyor, bu tıkırtı bile ormanın sessizliğinde yankılanıyordu. Melodiyi test ediyor, ritmi ve tınısını değiştirerek düşmanlarının zihnini karıştıracak yeni bir düzen kuruyordu. “Savaş sadece kılıç ve pençeyle kazanılmaz,” dedi kendi kendine, sesi neredeyse duyulmaz bir mırıldanmayla. “Müzik, düşüncelere sızabilir, korku yaratabilir ve motivasyonu bozan bir silah olabilir. Duygularımız, hem fiziksel hem zihinsel bir güç.”

Aurora, derin bir nefes daha aldı ve etrafına bakındı. Ormanın karanlığı hâlâ yoğun, dalların arasından sızan ay ışığı zeminde uzun gölgeler oluşturuyordu. Kırık dallar, kan lekeleri ve ezilmiş yapraklar, yaşanan çatışmanın sessiz tanıklarıydı. Her adımda, toprağın nemli kokusu ve kanın metalik aroması Aurora’yı uyarmaya devam ediyordu. Bu, sadece bir savaş alanı değildi; bir ders ve uyarıydı. Her adımda dikkatli olmalı, düşmanın tuzaklarını görebilmeli ve planlarını bozabilecek stratejiler geliştirebilmeliydi.

Viktor, Aurora’nın yanına yaklaştı; gözlerinde keskin bir uyarı vardı. “Ormanın derinliklerinde sessizlik seni yanıltmasın,” dedi. “Eldric geri çekildi ama sadece görünürde. Gölgeler onun silahı, bu sessizlik onun kontrolü altında. Eğer dikkat etmezsek, tuzakları ve pusu kurma planlarıyla bizi yakalayabilir.”

Aurora, kılıcını sıkıca kavradı ve Viktor’a baktı; gözlerinde hem kararlılık hem de dikkat vardı. “Evet, farkındayım,” dedi. “Ama biz de hazırlıklıyız. Üç ay boyunca öğrendiklerimiz, bizi yalnızca fiziksel olarak değil, zihinsel ve duygusal olarak da güçlendirdi. Duygularımızın gücü, Eldric’in planlarını bozabilir.”

Mikhail, gözcüleriyle birlikte ağaç dallarından işaret veriyordu; her bakış, her işaret, yerinde ve planlıydı. “Gözcüler hazır,” dedi, sesi aşağıdaki ekibe ulaşıyordu. “Eldric’in yavaş adımlarını takip edeceğiz. Sessizlik, bizi yanıltmasın. Her kırık dal, her düşen yaprak… O bir mesaj bırakıyor, ve biz onu çözeceğiz.”

Aurora, derin bir nefes daha aldı. İçindeki kararlılık ve öfke birleşerek bir enerji oluşturuyordu; bu enerji, kılıcının ucuna kadar ulaşıyordu. “Adrian,” dedi, sesi kararlı, “şimdi zamanı. Şarkını yükselt. Eldric’in yandaşları hâlâ ormandalar; onların kafasını karıştır ve moralini boz.”

Adrian, kalemini ve notalarını yeniden düzenledi. Hafifçe mırıldanmaya başladı; melodi ormanın sessizliğinde süzüldü, rüzgarla birlikte dallara ve yapraklara taşındı. Her nota, Eldric’in yavaşlayan zihnine sızıyor, yandaşlarının iradesini zayıflatıyordu. Birkaç vampir durakladı, koordinasyonları bozuldu; bazıları, ne yapacaklarını bilmez bir halde birbirine baktı. Adrian, gözlerini kapatmış, derin nefes almıştı; her nota, hem kendi duygularını hem de Aurora’nın kararlılığını taşıyordu.

Viktor, bu fırsatı değerlendirerek Aurora’nın yanında bir ileri adım attı. “Harekete geçiyoruz,” dedi kısa ve net. “Gözcüler bilgi getirdiğinde, Eldric’in zayıf noktalarını belirleyeceğiz. Onu gölgelerden çıkarmak ve kontrol etmek bizim elimizde.” Aurora, başını salladı; gözlerindeki yeşil ateş hâlâ yanıyordu. “Evet. Ama dikkatli olmalıyız. Eldric’in geri dönüşü an meselesi; her adımımız planlı olmalı.”

Orman, geceyle birlikte daha da sessizleşti. Ay ışığı, dalların arasından süzülüyor, zeminde uzun gölgeler oluşturuyordu. Aurora ve ekibi, her adımda dikkatle ilerliyor, gözcülerden gelen işaretlerle koordineli hareket ediyordu. Her kırık dal, her ezilmiş yaprak, olası bir tuzak veya yaklaşan bir saldırı sinyali olarak değerlendiriliyordu.

Aurora bir an durdu; gözlerini kapattı ve içindeki duyguları hissetti: öfke, korku, umut ve sevgi… Hepsi bir araya gelerek bir enerji akışı oluşturuyor, bedenini güçlendiriyordu. Kılıcını sıktı ve mırıldandı: “Bu sessizlik, bizim zaferimizin temeli olacak. Eldric geri dönecek… ama biz hazırız.”

Viktor, yanında durarak sessizce başını salladı. “Ve bu kez, yalnızca kılıçlarımız değil, duygularımız da savaşacak. Üç ay boyunca öğrendiklerimiz, sadece bir başlangıç.”

Mikhail, gözcülerin işaretlerini kullanarak, ormanın daha derin noktalarını tarıyordu. “Her hareket, bizim avantajımız olacak. Gölgeler bizimle; Eldric’in planları bize işlemez.”

Adrian, hafifçe gülümsedi ve kalemini notaların arasına bastırdı. Elindeki defter, savaşın tozuna bulanmıştı; sayfalar, aceleyle karalanmış notalarla doluydu. “Şarkı işe yaradı,” dedi, sesinde bir zafer tonu vardı. “Onların zihinleri karıştı; Eldric bile bir an tereddüt etti. Bu, avantajımız olacak.” Aurora, Adrian’a bakarak hafifçe başını salladı; gözlerinde minnettarlık parlıyordu. Adrian’ın müziği, çatışma sırasında bir büyü gibi etki etmişti; her nota, vampirlerin zihinlerini bulandırarak onları yavaşlatmıştı. “Her notan bir kalkan oldu, Adrian. Ama bundan sonra, sadece saldırı değil, savunma da gerekiyor. Eldric’in geri dönmesi kaçınılmaz.” Aurora’nın sesi, kararlı ama yumuşaktı; grubunu motive etmek için kelimelerini özenle seçiyordu. Adrian, defterini kapattı; parmakları, kalemin mürekkebine bulanmıştı, sanki müzik notaları derisine işlenmişti.

Viktor, Aurora’nın yanına yaklaştı; gözleri ormanın karanlığında keskin bir ışık gibi parlıyordu. Adımları, ezilmiş yaprakların üzerinde hafif bir çıtırtı çıkarıyordu. “Biliyor musun,” dedi, sesinde bir uyarı tonu vardı, “Eldric’in bu yenilgisi, onu daha tehlikeli kılacak. Kendisini yetersiz hissetmeyecek. Her hata, onu güçlendirecek ve planını yeniden kuracak.” Viktor’un yüzü, savaş yaralarıyla kaplıydı; bir çizik, alnından aşağı iniyordu, ama o bunu fark etmiyordu bile. Aurora, yeşil gözleriyle Viktor’a baktı; içinde karışık duygular vardı: korku, öfke ve kararlılık. Gözleri, ormanın yeşiliyle uyumlu, sanki doğanın bir parçası gibiydi. “Evet, ama biz de güçlendik,” dedi, sesi güçlenerek. “Üç ay boyunca öğrendiklerimiz, onu durdurmak için yeterli olacak. Bu sefer, sadece fiziksel güç değil, duygularımız ve birliğimiz de silahımız.” Kelimeleri, grubun etrafında bir kalkan gibi yayıldı; her biri, bu sözlerle motive oldu. Üç ay, Eldric’in esaretinden kurtuldukları dönemdi; o günlerde, duygularını kontrol etmeyi, birbirlerine güvenmeyi öğrenmişlerdi. Aurora, bu hatırlamayla içten bir güç hissetti; kalbi, hızlı atıyordu ama korkudan değil, kararlılıktan.

Ormanın derinliklerinde, Eldric ve küçük bir grup sadık yandaşları, gölgelerin arasında sessizce hareket ediyordu. Ağaçlar, onları saran bir labirent gibiydi; dallar, birbirine geçmiş, yollarını gizliyordu. Kırmızı gözleri, ormanın karanlığında birer lanet gibi parlıyordu; her bakış, intikam vaat ediyordu. Eldric, yere çökmüş gibi görünse de gözlerinde hâlâ öfke ve intikam vardı. Vücudu, yaralarla kaplıydı; bir kılıç darbesi, omzunu yırtmıştı, ama vampir doğası hızla iyileşiyordu. “Bu sadece geri çekilme,” dedi sessizce, sesinde öfke ve strateji karışımı vardı. Kelimeleri, yandaşlarının kulaklarında yankılandı; her biri, liderlerine sadık bir şekilde dinliyordu. “Aurora’nın zaferi geçici; planım hâlâ tamamlanacak. Onların özgürlüğü, onları daha savunmasız kıldı. Ve biz, gölgelerden yeniden saldıracağız.” Eldric’in sesi, alçak bir homurtu gibiydi; dişleri, öfkeyle sıkılıyordu.

Eldric’in sağ kolu, genç ve acımasız bir vampir olan Kael, liderine bakarak sessizce başını salladı. Kael’in yüzü, soluk ve keskin hatlıydı; gözleri, siyah bir boşluk gibiydi. “Peki efendim,” dedi, sesi sert ve hızlıydı, sanki her an saldırıya hazırdı. “Ormanın derinliklerinde güvenli bir üs kurabiliriz. Sessizce toplandığımızda, onları şaşırtabiliriz. Aurora ve arkadaşları kendilerini güvende hissederse, hataya düşerler.” Kael’in elleri, pençeleri gibi kıvrılmıştı; tırnakları, toprağa gömülerek gerginliğini gösteriyordu. Eldric, kırmızı gözlerini Kael’in gözlerine dikti; bir an için sessizlik hâkim oldu. Gözleri, birbirine kenetlendi; Eldric, sadakatini test ediyordu. Sonra alçak bir gülümseme yayıldı yüzüne, dişleri ay ışığında parladı. “Doğru,” dedi, sesi bir fısıltı gibi. “Onlar duygularını kutluyor, kendi aralarında güveniyor. Bu, onları kör edecek. Ama biz hazırız; gölgeler bizimle.” Gülümsemesi, şeytani bir hava taşıyordu; planı, zihninde şekilleniyordu.

Bu sırada Aurora, grubunu toparladı; dizleri hâlâ acıyordu ama kararlılığı sarsılmazdı. Dizlerindeki ağrı, çatışmanın hatırasıydı; her adımda, kasları protesto ediyordu ama o bunu görmezden geliyordu. “Gözcüler, ormanın sınırlarını tarayın,” dedi, sesi emir verici ama endişeli. Kelimeleri, grubun üyelerine ulaştı; her biri, görevlerini üstlendi. “Eldric’in yandaşları hâlâ hareket ediyor. Her fısıltıyı duyacağız, her gölgeyi izleyeceğiz. Adrian, şarkını tekrar hazırlamalısın; gerekirse enerjiyi artıracağız.” Aurora’nın eli, kılıcına gitti; metalin soğukluğu, onu rahatlatıyordu. Adrian, kalemini ve notalarını topladı; gözleri parlıyordu, heyecanla doluydu. Defterindeki notalar, karmaşık bir desen oluşturuyordu; her biri, bir büyü formülü gibiydi. “Hazırım,” dedi, sesinde güven vardı. “Müziğim, onların zihnini bulandıracak; her nota, bir uyarı ve bir silah olacak.” Adrian, parmaklarını esnetti; müzik aleti, yanındaydı, telleri hafifçe titreşiyordu.

Mikhail, gözcüleriyle birlikte yüksek ağaç dallarına tırmandı; gözleri karanlıkta parlıyordu. Dallar, rüzgarla sallanıyor, dengesini zorluyordu ama Mikhail, yılların tecrübesiyle dengede kalıyordu. “Her hareketi takip edeceğiz,” dedi, sesi aşağıdakilere ulaşmak için yükseltilmişti. “Eldric’in yavaş adımları bile fark edilecek. Biz gölgelerle dostuz, onlar değil.” Kelimeleri, bir yemin gibiydi; gözcüler, başlarını sallayarak onayladı. Mikhail’in burnuna, ormanın kokusu geliyordu: nem, çam ve kan karışımı. Aurora, derin bir nefes aldı; rüzgar saçlarını savurdu, yüzüne serin bir dokunuş gibiydi. “Unutmayın, bu sadece savunma değil. Biz hem gözetliyor hem hazırlıyoruz. Eldric geri döndüğünde, hazırlıklı olmalıyız.” Aurora’nın sesi, grupta bir yankı yarattı; her biri, bu sözlerle motive oldu.

Gece ilerledikçe, orman sessiz ama gergin bir enerjiyle doldu. Ay ışığı, ağaçların arasından sızıyor, yerlerde uzun gölgeler yaratıyordu. Gölgeler, dans eder gibi hareket ediyordu; her biri, potansiyel bir düşman gibi görünüyordu. Aurora, bir an durdu; gözlerini kapattı ve duygularını birleştirdi: öfke, korku, sevgi ve kararlılık. Bu enerji, vücudunu sarmış, kılıcına ve zihnine güç veriyordu. Kalbi, hızlı atıyordu; her vuruş, geçmiş anıları getiriyordu. Üç ay önce, Eldric’in esaretinden kurtuldukları günü hatırladı: zincirlerin kırılışı, özgürlüğün tadı, ama aynı zamanda korku. Viktor, yanındaki Aurora’ya baktı; gözlerinde güven ve cesaret vardı. “Seninle birlikteyim,” dedi, sesi yumuşak ama kararlı. “Ve birlikte kazanacağız.” Viktor’un eli, Aurora’nın omzuna dokundu; bu dokunuş, bir destek gibiydi.

Uzakta, Eldric’in gölgesi hâlâ ormanda dolaşıyordu. Ama bu sefer, sadece saldırmak için değil, strateji kurmak için hareket ediyordu. Gölgelerle birleşiyor, sessiz bir tehdit olarak ilerliyordu. Adımları, yaprakların üzerinde hiç ses çıkarmıyordu; vampir doğası, onu hayalet gibi kılıyordu. Kael ve diğer yandaşları, her adımda sessizce ilerliyor, düşmanın hareketlerini analiz ediyordu. Kael’in zihninde, planlar dönüyordu: nereden saldıracakları, nasıl şaşırtacakları. Eldric, planlarını yeniden şekillendiriyordu; üç ayın özgürlüğü, onu sadece daha hırslı ve tehlikeli kılmıştı. Eldric’in aklında, Aurora’nın yüzü vardı; yeşil gözleri, onu sinirlendiriyordu. “Onu yok edeceğim,” diye mırıldandı kendi kendine, sesi bir lanet gibi.

Aurora, grup liderleriyle kısa bir toplantı yaptı. Bir çalının etrafında toplandılar; ateş yakmadan, sadece ay ışığında konuşuyorlardı. Mikhail, gözcülerden gelen raporları aktardı; bazı yandaşlar hâlâ ormanda dağılmış ve iletişim kuruyordu. “İki grup ayrıldı,” dedi Mikhail, sesi alçak. “Biri kuzeye, diğeri doğuya. Fısıltılar duyduk; yeni bir saldırı planlıyorlar.” Raporlar, detaylıydı; her hareket, not alınmıştı. Viktor, savunma hatlarını güçlendirme önerilerini sundu. “Tuzaklar kuralım,” dedi, eliyle toprağı işaret ederek. “Dikenli çalılar, gizli çukurlar. Onları yavaşlatalım.” Önerileri, pratikti; yılların savaşı, onu uzman kılmıştı. Adrian, yeni şarkı notalarını hazırladı; bu melodi, hem moral artırıcı hem de düşman zihnini etkileyici olacaktı. Notalar, defterinde dans ediyordu; her biri, bir güç kaynağı gibiydi. “Bu melodi, rüzgarı bile etkileyecek,” dedi Adrian, gülümseyerek. Aurora, her öneriyi dikkatle değerlendirdi; gözlerinde kararlılık, dudaklarında hafif bir gülümseme vardı. “Hazırlanalım,” dedi, sesi grupta yankılandı. “Eldric geri dönecek. Ama biz artık hazırız. Duygularımız, birlikteliğimiz ve stratejimizle onu durduracağız.”

Toplantı sona erdiğinde, grup dağıldı; her biri görevine gitti. Aurora, yalnız kaldığında ormanın derinliklerine baktı. Rüzgar, saçlarını savuruyor, yüzüne soğuk bir esinti getiriyordu. İçinde, bir fırtına vardı: korku, Eldric’in kırmızı gözlerini hatırlatıyordu; öfke, esaret günlerini; sevgi, arkadaşlarını; kararlılık, geleceği. Bu duygular, onu güçlendiriyordu; kılıcı, elinde bir uzantı gibiydi. Viktor, yanına geldi; sessizce durdu. “Ne düşünüyorsun?” diye sordu. Aurora, dönerek baktı. “Geleceği,” dedi. “Ve nasıl kazanacağımızı.”

Ormanda, gece derinleşti. Yıldızlar, gökyüzünde parlıyordu; ay, ormanı gümüş bir ışıkla kaplıyordu. Gölgeler, uzuyordu; her ses, bir tehdit gibiydi. Mikhail, dallarda nöbet tutuyordu; gözleri, karanlığı deliyordu. Bir an, uzaklarda bir hareket gördü: bir vampir gölgesi. “Dikkat!” diye fısıldadı aşağıya. Grup, hemen tetikteydi. Ama gölge kayboldu; belki bir hayal, belki gerçek. Bu gerginlik, onları uyanık tutuyordu.

Eldric’in kampında, yandaşlar toplandı. Bir mağaranın girişinde, gölgelerde saklanıyorlardı. Eldric, planını anlattı: “Şafakta saldıracağız. Onların yorgunluğunu kullanacağız.” Kael, başını salladı; heyecanı yüzünden okunuyordu. “Evet, efendim. Onları ezeriz.” Plan, detaylıydı; her adım, hesaplanmıştı.

Aurora, grubunu motive etti. Adrian, şarkısını çalmaya başladı; hafif notalar, ormanı doldurdu. Müzik, moral verdi; zihinleri netleştirdi. Viktor, tuzaklar kurdu; elleri, toprağı kazıyordu. Mikhail, gözetlemeye devam etti.

Gece, yavaşça geçti. Şafak yaklaşırken, gerilim arttı. Aurora, kılıcını sıktı; hazırdı. Eldric, gölgelerden izliyordu; intikamı yakındı.

Ama grup, birlik içinde duruyordu. Duyguları, silahlarıydı. Ve savaş, yeniden başlayacaktı.

(Devamını genişleterek...)

Şafak, ormana yavaş yavaş sızmaya başladı; gökyüzü, gri bir tonda aydınlanıyordu. Yaprakların üzerindeki çiğ damlaları, ay ışığının son kalıntılarıyla parlıyordu. Aurora, grubunun etrafında dolaşıyor, her birini kontrol ediyordu. Yüzleri, yorgun ama kararlıydı; gözlerinde, uykusuzluğun izleri vardı ama ruhları dimdikti. “Gün doğuyor,” dedi Aurora, sesi bir fısıltı gibi. “Eldric’in hareketi yakındır. Hazır olun.” Kelimeleri, grubun kalbine işledi; her biri, silahlarını sıktı.

Mikhail, dallardan indi; ayakları, yumuşak toprağa değdi. “Gece boyunca iki keşif grubu gördüm,” dedi, nefes nefese. “Biri yaklaşıyor. Tuzaklarımızı tetikleyebilirler.” Raporu, detaylıydı: hareket yönleri, sayıları, hızları. Viktor, başını salladı; “Savunma hattını güçlendirelim,” dedi. Elleri, bir ipi gererek tuzak kuruyordu; ip, dallara bağlanmış, düşmanı yakalayacaktı.

Adrian, müziğini hazırladı; aleti, bir arp gibiydi, telleri titreşiyordu. “Şimdi başlayayım mı?” diye sordu. Aurora, “Bekle,” dedi. “Doğru anı bekle. Müziğin, onları bulandırması lazım.”

Uzakta, Eldric’in grubu ilerliyordu. Kael, önde; adımları sessiz. “Hedef yakın,” dedi Eldric’e. Eldric’in gözleri, kırmızı parlıyordu; “Saldırın,” emri verdi.

Çatışma başladı. Vampirler, çalıların arasından fırladı; kılıçlar çarpıştı. Aurora, kılıcını savurdu; bir vampiri indirdi. Kan, yere sıçradı. Viktor, yanındaydı; darbeleri güçlüydü.

Adrian, şarkıyı çaldı; notalar, havada dalgalandı. Vampirlerin zihinleri karıştı; hareketleri yavaşladı. Mikhail, ok attı; isabetliydi.

Savaş, yoğunlaştı. Eldric, Aurora’ya yaklaştı; gözleri çarpıştı. “Senin sonun,” dedi Eldric. Aurora, “Hayır, senin,” karşılığını verdi.

Darbeler, şiddetliydi. Orman, seslerle doldu: çığlıklar, çarpışmalar.