Chapter 7
*Rachel*
Dala ang isang puting paper bag na naglalaman ng mga pagkain para sa mga tao sa lansangan. Tinawag ako ni Robert kaya nagising ako mula sa pagkatulala.
“Y-Yes?” Tanong ko at hinarap siya.
“May bisita po kayo,” saad niya. Isang beses lang akong tumango sa kaniya.
“Sige. Magbibihis lang ako. Magbihis ka rin dahil aalis tayo,” paalala ko sa kaniya. Tumango lang siya at umalis na.
Ang hirap maka-move on sa lungkot. Ganito na lang ba sa araw-araw? Mabigat akong bumuntong-hininga. Hindi ko alam kung kailan ako makakalaya sa lungkot. Nakakapagod na rin kasi.
Nagpalit muna ako ng mas maayos na damit. Nagsuot lang ako ng maong na pantalon at long sleeve na presko ang tela. Pinusod ko lang ang buhok ko at okay na ‘ko. Hindi na ako mag-aabalang mag-ayos pa dahil bahay lang n
