Unlocking His Past

CHAPTER 2

—SOMEONE'S POV—

"Still naive as ever, Binibining Gold." I said as I watched her from afar.

She was walking on her way home when someone silently steal her phone. Hindi man lang niya naramdaman na kinuha na ang phone sa bag niya. Ni hindi niya rin napansin na kanina pa ako nagmamasid sa kaniya. I thought you are a strong woman. I don't see the Gold who feared by many in you. What happened?

"Binibining Gold, it's been 2 years yet you still have no idea who am I," I murmured and grin at the thought of it.

Too bad for you, Gold, because I will make sure to cause you a big disaster first and let it tells you the truth. In that way, lahat kayo makakapagbabayad.

Ihahakbang ko na sana ang aking mga paa paalis nang marinig ko siyang sumigaw.

"IBALIK MO ANG CELLPHONE KO, MISTER!"

Hawak niya ang lalaking kumuha ng phone niya sa kanang braso habang pilit naman itong nagpupumiglas. Hindi nagtagal ay naagaw nila ang atensyon ng mga taong naglalakad sa daan.

"Ano ba pinagsasabi mo, miss. Wala akong kinuha sa iyo!" nagmamaang-maangan namang sagot ng lalaki.

Hindi naman kalayuan ang distansya ko sa kinatatayuan nila, sakto lang para maririnig ko kung ano mang pinag-uusapan nila. Kitang-kita ko ang emosyon sa mukha nilang dalawa. Ang inis sa mukha ni Gold at takot sa mukha ng lalaki—takot na makulong.

You proved me wrong again, Gold.

"ANONG WALA?"

Dumarami na ang mga taong nakikichismis. Tss, mga tao talaga ang bilis pagchismis! Nakinig lamang ang mga ito sa nagsisigawan, hindi man lang sila tumawag ng pulis. Tss! Anyways, why would I even care. Damn their business and decisions in life. I started to walk myself out from their scene, leaving her again. I'm done watching her for a while.

—GOLD'S POV—

Nandito ako ngayon sa presinto dahil sa pagnanakaw ng phone ko kanina habang naglalakad ako pauwi. Akala niya siguro mauuto niya ako, ako pa talaga ninakawan niya.

I had to commute dahil sa nasira ang gulong ni Siyann. Letse kasi bakit ngayon pa 'yon nasira? Ayoko naman mag pasundo kay Dad.

As if susunduin ka.

Buti na lang at may rumurundang pulis na malapit kanina. Kaya kagaad na hinuli' yong magnanakaw. Hindi naman ako maka-angal dahil maraming mata ang nakabantay. Just to be safe, I played as on innocent high school girl who were robbed.

"P'wede ka nang umuwi, kami nabahala sa kaniya, jiha" saad ng isang may katandaang pulis.

"Salamat ho," sambit ko at nagsimula nang tahakin ang daan palabas ng presinto. Palabas na ako nang mahagip ng paningin ko ang lalaking nakatayo sa gilid ng puno, nasa harap lang ng presinto.

"Anong ginagawa niya rito?"

He's still wearing his uniform. Saka dala pa rin ang mga gamit niya pangskwela. Mukhang kanina pa may hinihintay. Ang tanong sino?

"That nerd, why is he here?"

Naguguluhan man hindi ko na lang siya pinansin. Baka may kikitain at wala akong na pakialam doon. It's his business not mine.

Sakto namang paglabas ko ay may dumaan na taxi kaya pinarahan ko agad. Para makauwi ako, mahirap na pag hindi pa ako nakauwi agad ano pa sabihin ng magaling kong daddy.

"Saan kayo, miss?"

"Ilthrov's mansion." Napansin kong natigilan si manong driver.

"Ahmm M-Miss, k-kassii.." nauutal niyang sabi.

Gumuhit ang kunot sa noo ko. Eh?

"Kasi?"

"Kasi bawal daw pumasok ang ibang sasakyan na walang pahintulot ng may-ari roon.... Baka hindi pa tayo nakakalapit sa guard house ay sumabog na itong taxi ko," kinakabahan namang wika niya.

Napailing nalang ako sa narinig. Hays, nawala sa isip ko ang security ng mansion.

"Ako ang bahala, Manong. Just drive now!" tanging nasambit ko pagkasakay sa taxi at agad na isinalampak ang earphones sa tainga ko.

Sa una ay mukhang nag aalinlangan pa siya ngunit ngayon ay tinatahak na namin ang daan pauwi. Habang nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan hindi ko maiwasang maalala ang nangyari kanina.

Damn it! I'm not use to commute, letseee talagang gulong na 'yon! Bakit pa kasi nasira?!

Dahan-dahan akong tumigil sa paglalakad nang maramdaman ulit ang isang pares ng matang nagmamatyag sa akin, kanina pa ito eh. Hindi ko lang matantya kung nasaan siya. Pasimple kong inilibot ang mga mata ko para mahanap ang kung sino mang nagmamay-ari nito. Ngunit nabigo ako. Wala namang kahina-hinala sa paligid. Halos lahat ay may kani-kaniyang ginagawa at iniintindi. Ngunit hindi nagkakamali reflexes ko. Matalas ang pandama ko at hindi pa 'yon kailanman sumamblay.

Nakalabas na ako ng gate nang biglang tumabi ang isang parang adik na lalaki sa 'kin.

"Here you again," I murmured.

Palagi ko siyang nakikita na pa simple kinukuha ang mga cellphone ng mga estudyante rito. Sa isang linggo na pag aaral ko sa paaralang ito hindi na iba ang mukha niya. Even though I used bike still I can clearly see his actions.

Too bad for you, man.

Sinadya ko namang ilapit sa kaniya ang bag ko at nang maramdaman ko na napunit ang bag ay agad ko siyang hinawakan sa kaniyang braso.

"IBALIK MO ANG CELLPHONE KO, MISTER! BILIS, IBALIK MO!" halos pasigaw kong sabi.

Pilit siyang nagpumiglas sa hawak ko sa kaniya. Marahas na inihihila ang braso niya pero bigo siyang makuha iyon.

"Ano ba pinagsasabi mo miss. Wala akong kinuha sa 'yo! Wala! Bitiwan mo nga ako! A-aray!"

Not me. Don't me.

"ANONG WALA? ANONG AKALA MO SA 'KIN? BOBO? IBALIK MO NA HABANG KAYA KO PA MAGTIMPI!" naiinis ko nang usal.

I could see the fear building in his eyes. Mali ka talaga ng biniktima. Napangiti na lang ako sa naiisip ko; I caught him.

Sa sobrang traffic ay mag-a-alas otso na ng makarating ako sa bahay.

"Don't kill him," wika ko sa isang guard nang makaalis na ang taxi na sinakyan ko.

"Pero Miss Gold hindi p'wede—"

"Hindi naman malalaman ni Dad kung hindi niyo sasabihin eh," sabi ko sa kanila.

"Alam niyo naman po na malalaman at malalaman niya pa rin ito."

"Fine. Ako na lang bahala kay Dad basta 'wag niyong pakialaman ang driver. Ako na rin bahala sa driver na iyon."

Hindi ko na siya hinintay na magsalita at pumasok na ako sa loob ng mansion. Agad naman akong binati ng mga maids. Buti na lang wala pa si Daddy, kung 'di lagot ako.

Dumiretso ako sa kwarto ko sa ikalawang palapag. May tatlong palapag ang bahay namin. Tanging miyembro lang ng pamilya ang p'wede pumunta sa ika-tatlong palapag. Maraming maids at guards ang makikita sa bawat sulok ng mansion na ito.

After I took a half bath, I lay in my bed. Sobrang nakakapagod mag-aral kahit na mag iisang buwan palang simula nang mag open ang klase, pero 'yong mga projects and test ay tambak.

Walang ano-ano ay napako ang titig ko sa gilid ng kamang hinihigaan. Katabi nito ang study stable ko kung saan naka-display ang iilang picture frames naming pamilya.

Silver..

Mommy..

I miss both of you.

Tila atomatikong nag-replay na naman ang nangyari noon kay Silver. His eyes. It really looks familiar, I'm not sure kung saan ko ito nakita. Kung sino man siya, kailangan niyang magbayad sa pagpatay sa kakambal ko. Ngunit saan ako magsisimula? Kung tanging mata niya lang ang alam ko?

Ilang sandali ay naramdaman ko ang unti-unting pagsara ng talukap ng mga mata ko. Ang mumunting antok na sumakop sa buong pagkatao ko. Just like then, I fell asleep.

But seconds passed, I felt like I'm dreaming...

Inilibot ko ang aking mga mata. Nasa parang garden ako. Maraming bulaklak ang parang sinadyang i-decor sa palagid.

"What is this place? Where am I?" tanong ko na lang sarili.

Naglakad ako nang naglakad sa daan na sa tingin ko ay tama at may patutunguhan. As I walked I noticed that this place is more like an aisle. Yes, an aisle wherein there's a wedding. I attended some of my Dad's friends wedding and it really looks like the same with it.

I continue walking until I saw someone standing from a far. May kalayuan pa iyon sa kinatatayuan ko kaya hindi ko masyado makita ang kaniyang mukha. Tila natigalgal ako sa kinatatayuan nang mapagtanto kung ano ang suot ko ngayon.

No way!

It's a wedding dress. A black wedding dress to be exact. Kahit hindi pa makapaniwala sa nangyayari ay ramdam ko pa rin ang aking mga paa na humahakbang. Tila may sariling mga utak ito at kusang naglalakad.

Such a nightmare!

I don't even want to have a husband like eww I'm allergic to it. To be exact I'm allergic to love because it causes people to become a stupid species. Parang tinali ka lang sa bagay na kailanman wala ka ng magagawa.

Konti na lang at makikita ko na ang kung sinong groom na 'yon. Even though, it's not in my vocabulary nor plans to get married, I still want to know who is this man para maiwasan ko na siya at hindi matuloy ang kasal.

Ilang hakbang na lang sana nang may marinig akong putok ng baril. Nasundan nang nasundan iyon hanggang sa matitinis na tilian ang sumunod. Sinubukan kong takbuhin ang daan papunta sa groom pero hindi ko magawa. Ngayon ko lang din napansin na may iba pa palang tao sa palagid. And now they are panicking. So damn panicking.

Wait? What the f**k is happening?

In just a blink of an eye, I woke up from my dream. I stared at the ceiling for minutes until I decided to stand up and get some water or milk para dalawin uli ako ng antok. Alas-dos pa lang kaya medyo mahaba pa ang oras ko bago pumasok sa school.

Lumapit ako sa mini-ref na nandito sa loob ng kwarto ko pero nadismaya lang ng walang makitang laman.

"Gosh! Bakit walang laman 'to?" naiinis kong usal.

Argh! Bakit ba nakakalimutan kong maglagay ng mga kailangan ko rito sa ref. Nakakainis naman!

Wala akong ibang nagawa kung 'di ang bumaba para pumunta sa kitchen. Tho' kahit ako lang ang halos nakatira sa ikalawang palapag dahil wala na rin sina mommy at Silver, walang ingay ko pa ring sinara ang pinto at mala-hanging pumunta sa kitchen. Just a matter of practice, I can make my move noiseless. Tipong mabilis pero walang ingay kung gumalaw. It's actually a talent na sigurado akong namana ko kay Daddy.

Ilang sandali lang din ay narating ko ang kusina. Agad akong kumuha ng malamig na tubig sa ref at isinalin sa baso saka uminom.

"Why are you still awake?"

Muntik ko nang mabitawan ang baso nang marinig kong magsalita si Dad. Hinarap ko siya at saka bahagyang yumuko. s**t! I didn't even felt his presence.

"Nagising lang. Pagkatapos kung inumin 'to ay matutulog na rin ako ulit." Agad kong inubos ang tubig na nasa baso ko, nilagay ito sa kitchen sink at saka nagpaalam sa kaniya.

"Matutulog naako."

"Gold, I heard about the taxi driver."

Natigil ako sa paglalakad saka kagat labing nag-isip ng irarason ko. Bakit ba ang bilis ng balita. Paano ko ba ito ipapaliwanag? Tsk! What's the point of explaining if he'll never try to understand it. Si Dad pa ba?

Hinarap ko muna siya saka lakas loob na nagsalita. "Leave it to me, Dad. May kailangan pa ako sa driver na 'yon."

"Make sure, Gold. Don't you ever dare do something that might affect our Clan. I told you to lie low and don't meddle with underground's happenings or else—"

Seriously? 'Yong Clan na lang palagi ang nasa isip niya. Halos dalawang taon na rin akong nag-la-lie low, ni hindi na nga ako makagalaw masyado sa mga pinagbabawal niya. Pati pag-iimbestiga ko sa pagkamatay ni Silver ay natitigil dahil sa lie low na sinasabi niya.

"You know, it's for your safety," tila sagot niya sa iniisip ko. "Be careful with your actions. Mainit ang dugo ng mga ibang Clan sa iyo at sa pamilya natin. Don't drag our Clan down, Gold. You are the Ilthrov's heiress, act like one."

"Okay." I ended the conversation with just one word.

I very knew I won't win against him.