Şehrin o arka sokaklarından birine saptığında gece yarısını geçiyordu.
Araba o dar, taş kaldırımlı, İstanbul'un yenilenen yüzünün henüz ulaşmadığı sokaklardan birinde yavaşladı. Burada tabelalar soluktu, binalar yorgundu, zamanın üzerinden geçip gitmediği ama geçip geçip geldiği türden bir yer vardı. Ne tarihi, ne modern — sadece kendisi. Sadece var olan.
Erkan indi.
Şoföre döndü. "Git. Sabah gel."
Şoför bir şey sormadı. Hiçbir zaman sormamıştı — bu adrese geldiğinde özellikle. Araba döndü, dar sokaktan çıktı, gitti.
Erkan yalnız kaldı.
Binanın önünde durdu. Dört katlı, eski, dışı sıvalı ama o sıvanın altındaki taşlar hâlâ belli eden türden bir bina. Giriş kapısı ahşaptı — boyası çoktan dökülmüştü, demiri paslanmıştı, ama kilit sağlamdı. Erkan anahtarı çıkardı. Kilide soktu. Döndü.
