[Erkan — Aynı Gece]
Şehrin ışıkları tepeden bakıldığında birer elmas gibiydi.
Ama aşağıda, liman bölgesinin rutubet kokulu otoparklarının zifiri karanlığında, sadece çürüme ve ölümün soğuk nefesi vardı.
Erkan, özel dikim ceketinin kollarını beyaz gömleğine tek bir leke bulaşmaması için titizlikle sıyırdı. Gözleri boştu — otoparkın betonundaki çatlakları inceliyormuş gibi, ifadesiz. Deniz kokusu içeriye doluyor, birazdan akacak olan kanın kokusuyla karışmaya hazırlanıyordu.
Erkan için bu bir iş günüydü.
O cılız floresan lambanın tam altında, dizleri üzerinde çökmüş bir adam vardı: Cemil.
Yüzü artık bir insana ait değildi. Patlamış dudaklarından sızan kan otoparkın kirli zemininde küçük, siyah göletler oluşturmuştu. Erkan adama doğrudan bakmıyordu bile. Lüks aracının kaputuna yaslanmış
