Köhne otel odasında rutubet ve ucuz tütün kokusu vardı.
Baran son sigarasını titreyen parmaklarıyla dudaklarına götürdü. Telefonu kapalıydı — açarsa Melike'nin o mesajını yeniden görecekti. "Para yok. Ne halin varsa gör." O cümle zihnine öyle kazınmıştı ki telefona bakmasına bile gerek yoktu.
Dışarıdaki siyah araç yoktu artık. Sabah kalktığında cadde boştu — Erkan'ın adamları onları süpürmüştü, başka açıklaması yoktu. Bu, Baran için hem bir rahatlama hem de yeni bir felaketti. Şebekenin adamları gitmişti — ama şebeke hâlâ ayaktaydı. Adamlarının başına gelenlerden Baran'ı sorumlu tutacaklardı. Borçlu bir serseri olmaktan çıkmıştı; şimdi "adam yiyen" bir belaydı.
Tavandaki rutubet lekesine baktı.
"Kolay lokma değilsin demek Melike," diye mırıldandı. "Ama senin o sahte cennetini yıkacak b
