Erkan, liman ofisinin koridorunda yürürken arkasından kapanan o ağır çelik kapının sesini duymadı.
Ya da duydu ama kaydetmedi. Zihnindeki o sessizlik dışarıdaki her sesi boğuyordu. Merdivenlerden inerken elinin küpeşteye değdiğini hissetti — soğuktu, paslanmıştı, on yıllardır aynı yerdeydi. Bu binanın her köşesi böyleydi; değişmeyen, eskiyen, yılların üzerine çöktüğü. Erkan bu binayı severdi. Değişmezliği bir güvenceydi.
Ama bu sabah o güvence yoktu.
Dışarı çıktığında liman rüzgarı yüzüne çarptı — tuzlu, sert, denizin o hiç değişmeyen kokusuyla. Erkan bir an durdu. Arabasına yürümedi. Sadece durdu ve o rüzgarın yüzünü dövmesine izin verdi. İçinden geçen şeyi tanımlamaya çalıştı — öfke miydi, hüzün müydü, yoksa ikisinin de olmadığı o boş ve ağır his miydi?
Selim.
On iki yıl.
Erkan bu
