Sabah sekiz gibi Ceyda binaya girdiğinde resepsiyon görevlisi ayağa kalktı — o her zamanki refleks. "Günaydın hanımefendi."
"Günaydın," dedi Ceyda.
Asansöre bindi. Kendi kattaki ofisine çıktı. Kapıyı açtı.
Her şey aynıydı.
O meşe masa, o deri koltuk, o duvardaki tablolar, o pencereden görünen Boğaz. Her şey yerli yerindeydi — hiçbir şey değişmemişti. Ceyda kapıda durdu. Bu odaya kaç yıldır giriyordu? Her sabah aynı kapı, aynı koku, aynı masa. Ve her sabah o kapıyı geçmeden önce — farkında olmadan, otomatik olarak — içinde bir şey sertleşirdi. O zırh. O protokol tabakası. O "burada kim olduğunu bil" hissi.
Bu sabah o sertleşme gelmedi.
Masasına geçti. Oturdu.
Asistanı Dilek içeri girdi. Elinde o her zamanki dosya.
"Günaydın hanımefendi. Saat dokuzda Proje Alfa toplantısı var. Sonra
