EYLÜL
“Hafızam ne zaman yerine gelecek, doktor?” diye sordum. Sesim benden çok odanın duvarlarına çarpıp geri döndü sanki.
Doktor, eldivenlerini çıkarıp çöpe attı. Ellerini önlüğünün ceplerine sokarken yüzüme baktı, öyle sakin, öyle tanıdık bir ifadeyle ki, sanki her şeyi biliyor ama hepsini birden söylemeye korkuyordu.
“Zamanla,” dedi sonunda. “Kendini zorladıkça daha da karışır. Beyin bazen unutmayı seçer, çünkü hatırlamak acıtır.”
İçimden “demek ki benimki de baya acımış” dedim sessizce. Bir an gözlerim ellerime kaydı. Yaralarım kabuk bağlamıştı ama içimdeki boşluk hâlâ sızlıyordu.
“Peki ne oldu bana? Niye buradayım?”
Doktor gözlüğünü düzeltti, gözlerini benden kaçırmadan konuştu.
“Patlamanın yakınındaydın. Üzerinde kimliğin yoktu. Basın kartın da kayıpmış. Sadece bir not defteri
