TİMUR
Çadırdan çıktığımda hava ağırdı. Toz havada asılı kalmış, sessizlik insanın kulağını acıtacak kadar gürültülüydü. Ellerim hâlâ titriyordu, yumruklarımda kan dolaşımı yok gibiydi. Öfkem geçmemişti — hatta sanki içimde kök salmıştı.
Bir adım attım, sonra Cem’i gördüm. Elinde dosya vardı, yüzünde o tanıdık sakin ifade. Ama bu defa sesi alıştığım kadar yumuşak değildi.
“Komutanım.”
Bana doğru yaklaştı, dosyayı kolunun altına sıkıştırdı. “Keşke az önceki gibi davranmasaydınız.”
Kafamı çevirdim, soğuk bir sesle sordum:
“Ne demek istiyorsun Cem?”
“Ne demek istediğimi gayet iyi biliyorsunuz.”
“O kız sizin o sözlerinizden sonra kendini yerin dibine soktu. Zaten kafası karışık, hâlâ nerede olduğunu bile tam kavrayamıyor.”
Kaşlarımı çattım. “Ben gerçekleri söyledim. Birisi söylemek zor
