TİMUR
Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Revirin içindeki hava ağırdı; ilaç ve kan kokusu birbirine karışmış, metalik bir tat gibi genzime oturmuştu. Gözlerim, sedyenin üzerinde hareketsiz yatan Eylül’deydi.
Parmaklarımın arasında tuttuğum örgü ipini usulca okşuyordum. Sanki o ince parça, onu bu dünyaya bağlayan son iplikti.
Göğsü yavaş, zayıf hareketlerle inip kalkıyordu; saatler geçmişti ama ne parmağını kıpırdatmıştı, ne bir ses çıkarmıştı. Ölü gibiydi. Ve ben… bir an bile başucundan ayrılmamıştım.
Ayrılmayı da düşünmüyordum — en azından yeni bir emir gelmedikçe. Dirseklerimi dizlerime yaslayarak öne eğildim. Sesim, maskenin hafif hışırtısına karıştı. “İtiraf ediyorum…” diye mırıldandım. “Hayran olunası bir kadınsın.”
Sesim kısıktı, bir başkasının duymasını istemezdim. Bakışlarım
