ลิขิตสัญญานาคา

๑๕. หนีเสือปะ...งู

“คุณพชรอยู่ตรงนี้ค่ะ...อ้าว” มินตราวิ่งกระหืดกระหอบพาคนในทีมและแสงศรมายังด้านหลังเทวาลัย แต่กลับมีเพียงความว่างเปล่าเมื่อคนที่บอกให้เธอไปตามเพื่อนๆไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว แสงศรเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะหันไปมองหน้านิลนนท์

“นายท่านคงเข้าไปตามหาคุณนรินทร์น่ะครับ ผมว่าพวกคุณกลับไปรอที่บ้านพักก่อนจะดีกว่า ที่นี่มืดค่ำแล้วมันจะอันตราย” แสงศรเอ่ย

“หัวหน้าหายไปทั้งคนจะให้เราอยู่ได้ยังไงครับคุณแสงศร” เทวินพูดพร้อมกับมองไปยังเถาวัลย์ที่ปิดกั้นทางเข้าเสียมิดจนแทบจะไม่มีช่องทางพอที่จะเล็ดลอดได้เลย

“คนหายไปทั้งคนจะให้ใจเย็นได้ไงวะ ถ้าเมียกูเป็นอะไรขึ้นมานะกูจะโทษทุกคน” ภากรณ์เอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนที่เทวินและนิลนนท์จะหันไปมองหน้าภากรณ์ไม่ต่างจากเสียงศร

“คำก็เมียกูสองคำก็เมียกู เลิกกันไปแล้วก็ให้เกียรติเพื่อนกูด้วย” นิลนนท์พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ที่ภากรณ์เอาแต่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างน่าไม่อาย

“ไม่มีหมาตัวไหนห่วงนรินทร์ได้เท่ากูหรอก มึงเป็นแค่เพื่อนก็หุบปากไป” ภากรณ์เอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยันตอบโต้นิลนนท์

“หึ...มั่นใจได้ยังไงครับ? คนที่ห่วงคุณนรินทร์มากกว่าคุณก็นายท่านของผมที่มุ่งเข้าป่าไปยังไงล่ะครับ” แสงศรเอ่ยขึ้นตอบโต้แทนนิลนนท์พลางยกยิ้ม ภากรณ์หันไปมองแสงศรตาเขม็งแต่ก็เงียบเถียงไม่ออกเพราะมันคือเรื่องจริง

“คุณพชรจะหาพี่นรินทร์เจอใช่ไหมคะ?” มินตราเอ่ยถามแสงศรขึ้นด้วยสีหน้าดูเป็นห่วงรุ่นพี่ของเธอ แม้จะรู้จักกันในที่ทำงานแต่มินตรากลับรู้สึกผูกพันธ์กับนรินทร์มากกว่าเพื่อนในรั้วมหาวิทยาลัยที่เรียนจบด้วยกันเสียอีก ความผูกพันธ์ที่อธิบายไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกร้อนใจ

“เชื่อผมเถอะครับ กลับไปกันก่อนเดี๋ยวผมกับคนในพื้นที่จะช่วยกันตามหา พวกคุณตามไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ไม่ชินป่าแถวนี้จะไปเป็นภาระเปล่าๆ”

แสงศรเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง หลังจากที่ได้ยินเสียงแว่วของเสือดังก้องป่า แม้ว่ามนุษย์ธรรมดาจะไม่สามารถได้ยินได้แต่เขาเองก็ไม่ใช่มนุษย์...

“เราไปรอฟังข่าวที่บ้านพักกันก่อนเถอะ” นิลนนท์ช่วยเสริมอีกแรง

“แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าคนพวกนี้จะหานรินทร์เจอ” ภากรณ์เอ่ยแย้งขึ้น

“หรือจะไปหาเองล่ะ?”ภาการณ์เงียบอึ้งเมื่อนิลนนท์ถามกลับถึงจะเป็นห่วงนรินทร์ แต่เขาก็รักตัวกลัวตายเหมือนกันในป่ามืดๆแบบนี้เข้าไปมีหวังหลงทางไม่ต่างกัน

“คุณพชรและชาวบ้านคือคนที่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิดยังไงก็รู้ดีกว่าพวกเราอยู่แล้ว” นิลนนท์เอ่ยด้วยเหตุผล ทำให้ทุกคนต่างเห็นด้วยแต่ก็อดห่วงไม่ได้ คงมีแต่ภากรณ์ที่ดูจะหัวเสียแต่ถึงอย่างนั้นก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้อยู่ดี

ในที่สุดทุกคนในทีมก็ยอมกลับไปนั่งรอนรินทร์ที่บ้านพยายามคิดในแง่ดีเผื่อนรินทร์จะเดินเจอคนในหมู่บ้านที่เข้าไปหาของป่าแล้วพากลับมา ไม่มีใครขึ้นไปบนบ้านสักคนทุกคนต่างจุดตะเกียงนั่งอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน หมู่บ้านนี้ทั้งมีเสน่ห์และดูน่ากลัวไม่น้อย ทั้งที่เป็นยุคสมัยใหม่แต่กลับไฟฟ้ากลับเข้ามาไม่ถึง อาจจะเพราะมันอยู่บนเขาเส้นทางลำบากสำหรับการขนส่ง จึงมีแค่การจุดตะเกียง ใต้ และคบเพลิงเท่านั้น การไล่ยุงก็เพียงเผาตะไคร้ราวกับย้อนยุคมาในยุคโบราณอย่างไรอย่างนั้น...

ฟ่อ!!! ฟู่!! ฟ่ออออ!!

“กรี๊ดดดดดดดดดด!!!”

ตู้มมมม!!

นรินทร์ลืมตาขึ้นหลังจากได้ยินเสียงขู่อยู่ด้านหน้าตนดังก้องป่า ภาพตรงหน้าคืองูเขียวยักษ์ตัวใหญ่กว่าตัวเธอมิหนำซ้ำยังมีหงอนอยู่บนหัวตีคู่มากับงูสีดำมีหงอนเช่นกันแต่ดูจะตัวเล็กกว่างูเขียวเล็กน้อย งูทั้งสองเข้าไปขวางทางเสือสมิงยายแก่นั้นเอาไว้ แต่ไม่ว่าอย่างไรนั่นก็คืออสรพิษ อีกหนึ่งตนก็คือนักล่า ไม่ว่าใครจะชนะเธอคิดว่าตัวเองก็คงไม่วายตกเป็นอาหารของสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวนี้แน่ นรินทร์ตกใจจนผลัดตกลงไปในแม่น้ำแทบจะทันที

“ปกป้องเจ้าแม่นางรัตนา” เสียงเข้มดังก้องขึ้นในดวงจิตส่งถึงพญานาคที่มีลำตัวสีดำ

“ท่านเพชรลงไปช่วยชีวิตเจ้าแม่นางแล้วท่านธารา” เสียงพญานาคสีดำเอ่ยส่งถึงพญานาคสีเขียว ก่อนที่จะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของเสือสมิงยายแก่ที่ประจันหน้าอยู่กับพญานาคทั้งสองตน

“พวกมึงกล้าเมินกูรึไอ้พวกงูโสโครก วันนี้กูจะกินพวกมึงสองตัวจนอิ่มเชียว!”

เสียงคำรามของเสือสมิงยายแก่สลับขับเสียงของพญานาคดังก้องป่า ขู่กันไปมาก่อนจะกระโจนเข้าหากันอย่างไม่มีใครยอมใคร อย่างไรเสือสมิงก็ถือว่ามีมนต์ตราเกิดจากผู้มีอาคมแก่กล้ามนตราพญาเสือแต่ไม่อาจควบคุมศาสตร์มนตราแห่งพญาเสือได้จึงถูกกลืนกินวิญญาณอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้หลอมรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

แต่ไม่ว่าอย่างไรพิษของอสรพิษงูย่อมรุนแรงถึงชีวิต ยิ่งเป็นพญางูพญานาคเจ้าแห่งงูทั้งหลายพิษยิ่งมากและรุนแรงกว่างูน้อยงูใหญ่ทั่วไปหลายร้อยเท่า โบราณถึงพูดเสมอว่า...งูมักจะกลืนกินพิษของพวกนาคจากซากศพที่ตายเพราะนาค... หัวเดียวกระเทียมลีบอย่างไรก็สู้สองอสรพิษใหญ่ไม่ได้ แต่ด้วยสัญชาตญาณนักล่าไม่ว่าจะเจ็บปางตายเพียงใดใจฮึดสู้จนกว่าจะดับสิ้นลมหายใจ

พญานาคกายสีเขียวมรกตขึ้นชื่อว่านาคานักรบผู้ซื่อสัตย์อยู่เคียงกายเจ้าแม่นางนรินธราตั้งแต่ครั้งโบราณกาล ถือโอกาสฉกฉวยกัดสะบั้นคอเสือสมิงยายแก่นั้นจนกระเด็นไปคนละทิศละทางอย่างไร้ปราณี ไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติเขาก็ยังคงจงรักภักดีและปกป้องคุ้มครองเจ้าแม่นางของเขาอย่างกล้าหาญเด็ดเดี่ยว แต่ด้วยบุญบารมียังน้อยนักเป็นนาคาหนึ่งเศียรมิอาจเทียบเทียมคนรักของเจ้าแม่นางได้เลย ทำได้เพียงอยู่ปกป้องกองสมบัติและกริชปลิดชีพที่เคยกรีดกลางดวงใจของเจ้าแม่นางเอาไว้ลึกสุดใต้ธาราแห่งนี้มิให้มีผู้ใดกู้กริชนี้ขึ้นมาได้อีกชั่วกัปชั่วกัลป์....

ใต้ธาราสายน้ำสีออกฟ้าเขียวนี้ช่างน่าอัศจรรย์กว่าที่เห็นบนผิวน้ำที่ดำมืดสนิทนัก นรินทร์ค่อยๆจมดิ่งลงลึกเรื่อย ไม่ว่าจะตะเกียกตะกายเพื่อขึ้นเหนือผิวน้ำแค่ไหนเรี่ยวแรงก็เหือดหายไปพร้อมกับลมหายใจในปากเพียงน้อยนิด เพราะความตกใจกรีดร้องตกลงมาอย่างไม่ได้ตั้งใจจึงเก็บกลั้นอากาศได้เพียงน้อยนิด

สติเริ่มเลือนรางก่อนจะเห็นภาพตรงหน้าแต่กลับไม่มีแรงหนี งูใหญ่สีขาวมีหงอนไม่อาจขนานได้ว่าใหญ่โตเพียงใดรู้แต่เพียงดวงตาสีฟ้าครามราวกับกระแสน้ำรอบขอบดวงตาสีแดงฉานราวกับเปลวไฟจดจ้องมองที่เธอก่อนจะเคลื่อนลำกายใหญ่เข้าหา ขดพันกายใหญ่นั้นรอบกายร่างเล็กของเธอ ปากงูใหญ่อ้าคายฟองอากาศครอบร่างก่อนจะคดพันโอบอุ้มร่างเธอเลื้อยขึ้นเหนือผิวน้ำ...เป็นภาพที่น่ากลัวแต่ก็น่าอัศจรรย์ใจ นี่หรือที่เขาเรียกกันว่า...พญานาค...

“นรินทร์!” ร่างชายหนุ่มร่างกำยำในชุดเครื่องทรงโบราณสีขาวแถบผ้าคาดบ่าสีทอง เครื่องประดับสีทองระยิบระยับส่องประกายเต็มตัวไปหมด กลางหน้าผากของเขามีเพชรสีน้ำเงินเข้มติดอยู่ราวกับเนื้อเดียวกัน เขาพยายามร้องเรียกหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งหลังจากที่เขาโอบอุ้มขึ้นมาจากน้ำ กายทิพย์ของนาคาสีเขียวและนาคีสีดำยืนมองอยู่ข้างๆอย่างเป็นห่วงทั้งที่มีแผลฉกรรจ์เหวอหวะเป็นเกล็ดตามสีลำกายนาค”

“เจ้าแม่นาง!”

“เจ้าแม่เพคะ!”

“เจ้าทั้งสองกลับไปรักษาตัวเสีย ข้าจักพานางกลับวังข้าเองมิต้องเป็นห่วงดอก”

แม้จะเป็นห่วงจับใจแต่เมื่อได้ยินกษัตริย์นาคาพูดอย่างนั้นก็ต้องจำใจพยักหน้าก่อนจะรีบเดินลงแม่น้ำไปเหลือไว้เพียงรอยหางของสิ่งมีชีวิตที่คนเรียกขานกันว่ารอยพญานาค ก่อนที่พญาเพชรแก้วจะช้อนอุ้มร่างของหญิงสาวขึ้นพาลงกลับถ้ำวังบาดาลของตนไปในที่สุด ถึงดวงจิตจะเคยเป็นพญานาคีมีมีฤทธิ์มากแต่ตอนนี้เธอเป็นเพียงมนุษย์ไม่สามารถอยู่โลกใต้บาดาลได้นานนักไม่เช่นนั้นคงจะถึงแก่ความตายในที่สุด แม้ใจจะอยากให้นางอยู่ด้วยกันตลอดกาลก็ตามที...