มือหนาทั้งสองโอบประคองดวงหน้าสวยอย่างทะนุถนอม เลื่อนพักตร์โน้มใกล้หวังประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากอิ่มกระจับนั้นตามใจอยาก เพราะความรู้สึกพิศวาสโหยหามีมากล้นจนแทบทนไม่ไหว กายหยาบที่แปลงมาขึ้นรอยเกล็ดแก้วนาคาตามท่อนแขนและมือหนา ดวงหน้าหล่อเหลาและเรือนกายร้อนผ่าวดังไฟแผดเผา เขาหักห้ามใจปล่อยถอยห่างจากเธอทันควันพร้อมกับหันหลังให้อย่างเจ็บใจ
เบื้องบนไม่อนุญาตยอมให้เขาทั้งสองทำผิดกฎฟ้า สองเผ่าพันธุ์มิอาจเสพสมภิรมย์ได้ตามใจหวัง นรินทร์ที่หลับตาพริ้มลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจและสับสน เธอเอามือลูบใบหน้าของตัวเองพร้อมกับเสยผมขึ้นด้วยความรู้สึกเหมือนเสียหน้า ทั้งที่เธอยอมเขาขนาดนี้แต่เขาดูเหมือนจะปฏิเสธ องค์เพชรแก้วขับข่มใจจนกายกลับมาเป็นปกติก่อนจะหันไปมองหน้าเธอที่ตอนนี้ทำหน้าไม่ถูกแล้วและยังไม่กล้าเงยหน้ามองเขา
“ข้า...ขอโทษ..”
“อะ...เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ”
“มิใช่เช่นนั้น ข้า
