Fate's Second Chance: A Love Rewritten

Chapter 9

Today's graduation day nakahanda na ang puting dress ko na binili ni mommy para sa graduation ko. I already took a bath at bumaba na sa enggrande baming hagdanan at dali daling nag tungo sa kusina. I was a bit early dahil naunahan ko sila mommy sa hapag. At dahil na din sa sobrang excited ko para s araw na ito.

I Also practice my speech bago ako bumaba. Namataan ko naman agad si daddy na suot ang kanyang formal attire, ganoon din si mommy na nakaputing dress. We're almost twinning! nakakatuwa.

"You're early.. It must be a good news.." kaswal na sabi ni mommy walang bahid na kahit anong emosyon. Mukang good mood siya. Hawak hawak pa ni daddy ang bewang nito bago iginaya sa kaniyang upuan.

"Mukang tuwang tuwa ang prinsesa ko ah!" daddy pinch my nose. I giggled because of that. Ito na ata ang masyang almusal ko. Ganitong ganito din ako nag almusl noong grumaduate akong class Valedictorian noong Elementary.

"Of course daddy!" Dali dali kong tinapos ang break fast ko at nagtungo sa sasakyan. Daddy was driving our car papuntang school. Nakasabit pa sa gilid ng kotse ang aking toga. Mamaya maya ko ito isusuot para naman hindi magusot. Kasama din namin si Manang Esmeralda. Tinulungan ako nito mag suot ng Toga.

"Let's go!" daddy told me, hawak hawak pa din niya si mommy.

"Ma'am Ser! picture po?" Hinatak ako ni daddy patungo sa gitna nila ng may photographer na nag alok saamin ng picture.

"1,2..3.. smile!" malawak na ngiti ang ibinigay ko sa photographer at kinuha ang picture. We look good together. Mommy was smiling a bit pero kitang kita ko sa muka niya ang aliwalas nito.

Pumasok na din kami sa Conference hall kung saan gaganapin ang graduation. Ito yung pinuntahan namin ni Adina nung graduation ng crush niya.

Pinaupo na kami sa designated seats namin. Nakita ko pa ang mapang asar na ngiti ni Angelica saakin. Nasa Kaliwa ko ito at nauuna sa bilang. Hindi ko nalang iyon pinansin at naupo ng maayos.

Sinulyapan ko bahagya si Adina na boring na boring na dahil sa daming speech na nangyayare. I also look at my parents. Mom eyeing me, hindi ko alam kung bakit pero nakatitig lamang siya nang mapansing nakita ko ito ay agad itong nag iwas ng tingin.

"Congratulation Graduates!" Bati ng aming principal. Katabi pa nito ang aming class adviser at may inabot na sobre. Maybe ayon na yung name ng class Valedictorian. It would be announce sa pamamagitan noon.

"And we would like to invite our Class Valedictorian Miss. Av—" Napahinti ang principal at binuklat ang envelope na iniabot ng class adviser.

"Miss Angelica Sermento to give her heart warming speech" Natigilan ako sa sinabi ng aming principal.. Paanong? Nanggigilid na ang mga luha saaking mata. Hindi makapaniwala sa sinabi ng principal..

Pero sinabihan nila akong gumawa ng speech dahil.. O my gosh!

"What did I told you Blaire? Akala mo ba matatalo mo ako?" Angelica whispered to my ears bago mag tungo sa stage. She was smilling from ear to ear. Bakas naman sa mga mata ng mga studyante ang pagtataka. Na kahit ang principal ay nagtataka na din.

Angelica started her speech tiningnan ko ang pwesto nila mommy. Nakita ko itong pinapakalma ni daddy. Tiningnan ako nito ng matalim at nag walk out. Wala na sila sa upuan nila. I disappoint my Mom!.

Ng matapos ang program ay dinaluhan kaagad ako ni Adina. Na kahit ang mga magulang nito ay niyakap ako ng mahigpit. Nag paalam naman din ako sakanila para hanapin sila mommy at daddy. Natagpuan ko si Manang Esmeralda na iniintay ako sa di kalayuan.

"Ano bang nangyare Ija at galit na galit ng mommy mo ha?" nag aalalang tanong nito. "Wag kana kaya muna lumapit natatakot ako para saiyo.." hinimas himas pa ni manang ang aking likuran.

"Manang kasii.. hindi po ako.. hik* hi-hindi po ako class valedictorian.." Napahagilgol na ako ng iyak sa bising ni Manang.

"Blaire!" Sigaw ng pamilyar na boses sa hindi kalayuan pag angat ko ng aking muka ay sinalubong agad ako ng sampal ni mommy.

"Napaka walang kwenta mo! Ang yabang yabang ko pa kanina sa breakfast yun naman pala pangalawa kalang!" Hindi pa ito nakontento sa isang sampal at sinampal niya pa ang isa kong pisngi ng paulit ulit.

"Mommy.." Iyak ko, nanlalabo na ang akong paningin ng dahil sa luhang nagpapaligsahan sa pagbagsak. Hawak hawak ko pa ang pisngi kong nag iinit ng dahil sa sampal ni mommy. Hindi ko alam kung nasaan si daddy ngayon. Dahil na din sa panalabo ng aking mga mata

"Ano? Napaka walang kwenta mo!" Sinampal niya ako ng paulit ulit hanggang sa dumating si daddy at dali dali nitong pinigilan si mommy.

"Pag aaral nalang at pagiging magaling sa klase ng gagawin mo hindi mo pa magawa. Anong klase ka! Manang mana ka sa walanghiya mong—"

"Stella! Stop it! That's enough It's too much!" Dinaluhan ako ni daddy. Napakapit ako sa bisig nito dahil sa panlalambot ng aking mga hita.

"Enough? ha! enough? pano ako titigil kung puro pasakit lang ang dala ng anak mo sakin ha!. And wow Conrad! Am I too much!? Ako pa ngayon ang Sumosobra" Umalis si mommy sa aming harap. Dad looks at me with so much pity..

"Manang ikaw na muna ang bahala kay Blaire.. Tawagan mo ang driver sa bahay at magpasundo kayo." Sabi nito kay manang na agad agad naman nitong sinunod. Bumaling ng tingin saakin si daddy.

"Anak.. Susundan ko lang ang mommy mo sandali.. It will be alright. I'm sorry" Hinalikan niya ako sa pisngi bago umalis saaking harapan.

Bumagsak ako sa sahig ng dahil sa panghihina. Tama si mommy puro nalang sakit sa ulo ang binibigay ko sakanya.

"Blaire hinatayin mo ako sandali ha... susunduin ko lang sa baba ang driver. Paano ba ito hindi kita nagawang iwan pero kailangan" Natatarantang sabi ni Manang. Di kalaunan ay umalis na din ito para sunduin ang driver sa baba. Nas may taas kasi kami ng parking.

"Sorry mommy.." bulong ko saaking sarili. Pagod na pagod na siguro si mommy dahil puto nalang sorry ang nadidinig niya saakin. Wala pa din tigil ang aking pag iyak.

"There you are!" Pamilyar na boses ang nagpaangat ng aking ulo galing pagkakayuko. "Bakit ka umiiyak?" Ito yung babaeng nag bigay saakin ng bulaklak na dapat ay para sa anak niya. Graduation din ata ng anak niya kaya siya nandito.

Inabutan niya ako ng panyong bulaklakin. Tinaggap ko iyon at ipinunas sa aking luha. Lumuhod ito para makalebel ang aking mga mata ng mag tama ang mga mata namin ay napalitan ng nag aalalang ekspresyon ang muka nitong blanko.

"What happen to you!" Agad agad niyang inayos ang aking buhok. Natataranta na din siya kagaya ng pagkataranta ni Manang Esmeralda.

"A-ayos lang po ako.." sagot ko pinipigilan hindi humagulgol.

"Hindi ka ayos. Look at you.. May sumampal ba sayo at namamaga ang mga pisngi mo?" sunod sunod nitong tanong. Umiling nalang ako bilang sagot. Ayaw ko nang makaabala pa ng iba. At ayaw ko din na mag mukang masama ang ina ko sa mata ng iba.

"Ayos lang po.. ako—"

"Milana.." Tawag saakin ni manang Esmeralda. Sabay kaming napatingin ng babaeng kasama ko kay Manang "Juskupo!" bulalas nito sa di ko malamang dahilan. Para itong nakakita ng multo. Ibang iba ang ekspresyon ni manang at nagawa pa nitong mapaatras ng bahagya ng dahil sa gulat.

"A-alis na ako mag ingat ka.." Dali dling tumayo ang babae at umalis. Hindi ko na ito nakita dahil sa pagmamadali.

"Milana.. Ano ka bang bata ka kilala mo ba iyon?" Manag said

"Hindi po.." naiiling kong sagot.

"Patawarin nyo po sana silang lahat.. kaawa-awang bata.." bulong pa nito na hindi ko na nagawang pag tuunan ng pansin. "Halika na at pumasok ka na ng sasakyan."