Aileme sığınmıştım. Babam aile üyelerinden büyükleri toplamış hamileliğimi sonlandırmak için konuşma yapıyordu. Onlara göre zinaydı bu. Bebeğim nefret tohumuydu. Herkes benden nefret ediyordu. Günaha bulandığımı bebeğimin doğmaya hakkı olmadığına karar verilmişti. Allah'ın verdiği canı almaya kalkışıyorlardı. Eğer Allah beni anne olmaya layık bulduysa benimde canım uğruna bebeğimi korumam gerekmez miydi? Kendimden vazgeçerdim ama bebeğimden asla.
Bahar kadınların olduğu odaya dalıp "İnsanların yüzüne nasıl bakarız?" Dedi görümcesine suçlarcasına bakıp.
En büyük abimin karısına nefretle baktım. Yanıbaşımda olan ablalarımın sessiz kalışlarıysa daha çok canımı yakıyordu.
"Peki senle abim evlenmeden ilişkiye girip hamile kaldığında insanların yüzüne nasıl bakabildiniz ha" diye parladım
Bah
