Mimoza Çıkmazı

Liman...

...

Uykuya geçtiğinde saat sabahın 4'üydü. Huzursuzca dönüp durdu yatağında ama bir türlü uykuya teslim edemedi kendini. Odasından sızan güneşin yoğunluğundan anladığı kadarıyla saat öğlene geliyordu. Aniden sıçradı yatağında ve Ayvalık'a gitmesi gerektiği aklına geldi. Hızlıca kalkıp hazırlandı. Kıvırcık saçlarını yarım toplayıp, üzerine mavi beyaz ince çizgili, dizlerde biten gömlek elbisesini giydi. Hava akşam üzeri yağmurlu olacaktı ama akşam üzeri olmadan dönerim diye düşündü. Dün geceden beri bir şey yememiş, üstüne bir de boş mideye iki bardak çay içmişti. Müzmin reflüsü yaşadığı stresin de etkisiyle ben burdayım diyordu. Aceleyle mutfağa indi ve ekmek arası bir şeyler hazırlayıp, sehpanın üzerindeki araba anahtarlarını aldı. Adanın dışına çıkmadığı sürece arabayı kullanmazdı. Sokaktaki herkes onun ada dışına çıktığını anlayacak ve akşam dönüşte meraklı soruların kıskacında kalacaktı.

Uyumadan kafasında sayısız teori üretmiş, kendini olası bir tehlikeye karşı nasıl savunurum diye kafa yormuştu. Çantasını kontrol etti, biber gazının ve çakısının orda olduğundan emin oldu. Buluşma yerine gitmeden önce Parmaksız Akif'in meyhanesine uğrayıp geçmişle ilgili birkaç soru sormayı kafasına koymuştu. Hayat hikâyesi öyle düz ve sadeydi ki; yani en azından düne kadar öyle sanıyordu. Fakat dün eline geçen zarfın içindekiler hayatının bütün sadeliğini toz bulutuna çevirecekmiş gibiydi. Bu güne kadar kendisine anlatılan şeylerin dışında başka bir şey merak etmemişti. Kendini bahtsız bir çocuk olarak niteler, sıklıkla anne özlemi çeker fakat onu üzmemek için babasına belli etmemeye çalışırdı. Babasıyla Akif'in 20 yılı aşkındır süren derin bir dostluğu vardı. Bu dostluğun ona anlatacağı bir şeyler olmalıydı.

Gündüz saatleri olduğu için meyhanenin arkasındaki sokak boştu ve arabayı gelişigüzel park edip, halden gelen malzemeleri indiren Akif'in yanına gitti.

- Akif amcam kolay gelsin, nasılsın?

- İyim gül kurusu sen nasılsın?

İsmi ve zayıf vücut yapısı yüzünden bu ismi takmıştı Akif ona. Güldü ve;

- Gördüğün gibi kuruyup kaldım dedi.

- Hadi geç içeri de çayı koy. Zahide geç gelecek. Ben de işimi bitirip geliyorum.

Verda mutfağa girip çayı koydu ve Zahide hanımın zulasından biraz sigara böreği çıkarıp mikrodalgaya koydu. Çok geçmeden Akif amcası da geldi.

- Kız aferim, yine aklımı okudun. Damarlarım tıkalı diye sabah akşam maydonoz yediriyor o karı bana. Mezelere içim gidiyor ellettirmiyor nursuz.

- Öyle deme be, sevmese böyle düşünür mü seni?

- Sevse mutlu olayım diye her akşam iki dilim paçanga verir. Veriyor mu? Yok.

İlk bardak çaylar içilince Verda yerinde huzursuzca kıpırdandı. Lafa nasıl gireceğini bilemiyordu.

- Akif amca. Babam sana her şeyini anlatırdı di mi?

- Her şeyini hem de. Kardeşim gibiydi o benim. Hem sen neden durup dururken böyle bir soru sordun?

- Biliyorsun bu yaşıma kadar babamdan ve sizden başka kimseye ihtiyaç duymadım. Şimdi babam yok. Allah sizi başımdan eksik etmesin. Ama...

- Ama?

- Ama merak ediyorum. Bir akrabam, bir yakınım var mı? Hep mi böyle yalnızdık biz? Annem gittikten sonra babam çok şey konuşmadı onun ve ailesi hakkında. Benim doğumum, annemin ve kardeşimin ölümü hakkında başka bir şey bilmiyorum. Birbirimizden başka kimsemiz yoktu dedi ama ne yani toprakta mı bitti bunlar? Hiç mi kökleri yok?

- Elbette kökleri vardı....

Durdu ve sigaradan sararmış sakallarını sıvazladı.

- Ama onlar da senin gibi kadersizdi işte. Erken yaşta bir başlarına kalmışlar. Yani baban öyle anlatmıştı.

- Kardeşleri, uzak yakın akrabaları da mı yok?

- Hayırdır gül kurusu? Ne bu ahiretlik sorular? Nerden çıktı bunlar şimdi?

- Hep aklımdaydı Akif amca. Babama sorunca geçiştirirdi. Ama şimdi o bir yıldır yok. Sakın üzerine alınma ama ben kendimi yalnız hissediyorum.

- Ne yalan söyleyeyim bozuldum. Yalnız hissetmek de ne demek? Seni kendi kızlarımdan ayırmadım. Zahide de öyle. Ne zaman başın sıkışsa ardına kadar açık bir kapın var. Mimoza Çıkmazı desen emrine amade. Nerden çöktü üstüne bu yalnızlık?

Verda saatine baktı ve bir saat sonra yapacağı görüşmeye az zaman kaldığını görünce yutkundu. Hızlıca masayı toparlamaya başladı. Akif'in sorusu havada kalmıştı. İşini bitirince;

- Ben Ayvalık'a geçiyorum. Var mı bir isteğin? Midyeci Hasan'a uğrayayım mı?

- Yok o yarın gelecek zaten de, sen hayırdır niye geçiyorsun karşıya?

- Şeyy, okuldan bir arkadaşım gelmiş. Akşama dönecekmiş. Onu göreceğim. Hava kararmadan dönerim merak etme.

Tam arkasını dönüp çıkacakken, aklına takılan son soruyu da sordu.

- Akif amaca, Meryem kim?

Şaşkınlığını gizlemeye çalışan adam, ismi hatırlamaya çalışıyormuş gibi yaptı.

- Çıkaramadım kızım. Bir Meryem var arka caddede esnaf. Başka Meryem tanımam zaten. Neden sordun?

- Adına denk geldim bir yerde de merak ettim. Hadi görüşürüz, geç kaldım.

- Dikkatli sür gül kurusu. Hava rüzgârlı, açık alanda gezme sakın. Tuttu mu Midilli'ye savurur seni haa

- Tamam tamam. İlla son golü atıp öyle göndereceksin.

Arabayı çalıştırıp, köprü girişine doğru kırdı direksiyonu. Limana varması on dakika sürmezdi. Mesajda belirtilen saatten yarım saat önce vardı buluşma yerine. Liman binasının arkasındaki otoparka girdi ve valeye teslim etti arabasını. Çantasını aldı ve tepesindeki güneş gözlüğünü indirip, yavaş adımlarla limana doğru ilerledi. Telefonu elindeydi. Sesinin açık olduğuna emin olmak için yeniden baktı, açıktı. 13 dakika kalmıştı. Sap gibi durup beklemektense, iskele boyunca yürümeyi tercih etti. Belli bir noktaya gelince saatine baktı ve 7 dakikanın kaldığını gördü. Hızlı adımlarla geldiği yolu geri yürümeye başladı. İskelenin başına geldiğinde saatine baktı ve tam o an da telefonuna mesaj geldi.

- Senin için iskelenin başlangıcındaki beton mantara bir zarf bıraktım. Zarfı al ve evine dön küçük hanım. Sokaklar tehlikeli...

Zaten iskelenin başında duruyordu. İskele girişinde iki beton mantar vardı. Kendi tarafında olanın etrafına iyice baktı ama zarf göremedi. Diğer taraftakine bakmak için gidince, rüzgardan korunmak için üzerine bir taş bırakılmış kahve rengi zarfı gördü. Zarfın üzerinde mühür vardı ve mührün deseni mine çiçeği şeklindeydi. Şaşkınlıkla etrafına bakındı. Dikkat çeken birilerini aradı ama insan trafiği her zamanki sıradanlığındaydı. Vakit kaybetmeden otoparka doğru yürümeye başladı. Vale arabasını getirince ücretini ödeyip direksiyona geçti. Zarfı ve çantasını yan koltuğa koyup arabayı çalıştırdı. Bir an önce eve gidip içinde ne olduğuna bakmak istiyordu. Tam hareket edecekti ki bir mesaj daha geldi.

- Sürücü tarafındaki kapı tam kapanmıyor. Fırsatın olursa kilidine baktır.

Vücudunun titremesine engel olamadı. Ne yani bu adam her kimse arabasına kadar girmiş miydi? Kapıyı kontrol ettiğinde tam kapanmadığını gördü. Açtı ve sertçe çekti. Kemerini takıp, direksiyondan güç almak istercesine sıktı. Dönüşte trafik biraz daha yoğundu ama içindeki korku ve telaş kuş gibi uçurmuştu onu sokağın başındaki boş arsaya. Arabayı park etti, çantasını ve zarfı aldı. Kapı önlerinde sıralanmış muhabbet eden komşulara selam verip, kimsenin soru sormasına müsade etmeden bahçe kapısından girip demir kapıyı sertçe kapattı. Eve bir an önce girip zarfın içinde ne olduğunu görmek istiyordu.

...

- Alo ben Akif. Sizi bir gün bu sebeple arayacağımı hiç düşünmezdim ama galiba Mine'nin izini bulmuşlar...