5.BÖLÜM:TÜRKAN (T)
1320 Words
Annem ilk defa bana baktı .Kafasını olumsuzca salladı. Gözlerimi bir süre ondan çekmedim. Niye böyle davrandığım konusunda hiçbir fikrim yoktu.
Onunla göz göze geldiğim an kendimi kandırılmış hissettim.Beni bunca yıl kandırmışlardı belki benim iyiliğim için yapmışlardı bunu ama bu beni kandırdıkları gerçeğini değiştirmiyordu.Bir başkasının çocuğunu severken,onunla ilgilenirken ne hissetmişti.Peki ya Zehra ve beni hiç ayırmış mıydı,ben başkasının çocuğuyum diye benden uzaklaşmış mıydı?
Gözlerimi annemden çekip karısına sıkıca sarılmış olan adama çevirdim.Ona baktığımı fark etmiş olmalı ki bana döndü.
'Özür dilerim ama eşinizi de alıp gidin lütfen. Bir daha da gelmeyin buraya .'
Adam kafasını salladı.Eşinin koluna girip ayağa kaldırdı.Hayatımın bulanmasını istemiyordum.Ben sade bir hayat istiyordum.Karışıklık sevmezdim sadece basit bir hayatım olsun istiyordum.Bir tane annem olsun bir tane babam olsun en azından bunu istiyordum.
Ben bir başkasının çocuğu olmak istemiyordum.Dünya üzerinde annesi ve babası olmayan kim bilir kaç çocuk vardı neden gidip onların anne ve babası olmuyorlardı ki.Benim zaten bir anne ve babam vardı ,bir çifte daha ihtiyacım yoktu.
'Neden böyle davrandığını anlayabiliyorum kızım.Haklısın da ama lütfen bize bir şans ver.19 yıldır öldüğünü sandığımız kızımız canlı kanlı karşımızda duruyor.Ne diyeceğimizi ne yapacağımızı şaşırdık.Lütfen bize bir şans ver.'
Masanın üzerine koyduğu kağıda baktım.19 yıl koskoca on dokuz yıl boyunca neredelerdi,neden beni bulmamışlardı.Madem benim için bu kadar endişelenmişlerdi o halde neden bulmamışlardı beni.
Ben altı yaşında bir çocukken kaybolmuştum ve onlar beni on dokuz yıl boyunca aramışlardı öyle mi yani.Kim inanırdı buna.
'Bu kağıtta bizim telefon numaralarımız ve ev adresimiz yazılı.İstediğin zaman ara.'
Masanın üzerindeki kağıdı elime aldım.Derin bir nefes aldım.Gözlerim usul usul gezindi isimlerin üzerinde.yazanları sesli şekilde okudum.İsimleri kulaklarıma doluyor ve kalbimde yankılanıyordu ama benim içimde hiçbir şey uyandırmıyordu bu isimler.
'Nazif YILMAZ :0536........
Rukiye YILMAZ :0535.......
Kenan YILMAZ:0536....'
Adam gülümseyerek bana bakıyordu.Karısı hala yerde durmuş ağlıyordu.Aslında onları dışarıda görsem ne kadar tatlı bir çift diye imrenerek bakardım onlara ama şu an pek de imrenemiyordum.Ben sadece onlar bir an önce evimizden gitsinler istiyordum.
'Abin.'
Kafamı kağıttan kaldırıp adama baktım.Benim bir abim mi vardı yani.Bu hayatta en çok olmasını istediğim ve asla edinemeyeceğim şey gerçek olmuştu.Lisedeyken arkadaşlarımı okuldan abileri almaya gelirdi ve bizde Zehra ile özenerek onlara bakar keşke bizimde abimiz olsa derdik her seferinde daha sonra da tabana kuvvet kol kola girer eve doğru yürürdük okul yollarını.
'Yıldız Mahallesi 2.sokak....'
Kağıt bir an da elimden çekilince şaşkınlıkla anneme baktım.Annem sonunda tepki vermeyi başarmıştı.Sessizce annemi izledim.Gözlerini benden çekip karşısında ki insanlara dikti.
Gözlerim hemen arkasında dikilen babama kaydı.Gözleri annemin üzerindeydi.Sanki yanlış bir şey demesinden korkuyor gibi bir hali vardı.Gözlerimi sıkıca yumdum.Bu anın bir an önce bitmesini istiyordum.
'Gidin artık burdan.Sizi istemiyor.O bizim kızımız.O benim kızım.'
Annem sertçe göğsüne vuruyordu.Yanaklarımdan akan yaşları sildim.Gözlerimi annem ve babamdan çekemedim.Babam anneme yaklaştı,annemin kolundan sıkı sıkı tuttu.Gözlerimden yaşlar süzülüyordu hala aklım almıyordu bunlar tüm bu olanlar gerçek miydi yani?
'Hayriye'
Annem öfkeli gözlerle babama döndü.Annemi daha önce hiç böyle bakarken görmemiştim hele de babam karşı hiç böyle bakarken görmemiştim.Korkuyla bir iki adım geri gittim.
Bu insanlar eve adım attıklarından beri sessiz sakin köşede oturan annem bir anda neden celallenmişti bu celallenmesi her şeyin doğru olduğuna her şeyin gerçek olduğunu işaret etmiyor muydu.Ben inanmak istemesem de yüzleşmek istemesem de kabulleniyordum artık.Sanırım her şey gerçekti.Ben evlatlıktım.Onların gerçek çocukları değildim.
'Ne Hayriye.Yalan mı söylüyorum o bizim kızımız değil mi?Onu bu yaşa kadar kim getirdi.Hastalandığında sabahlara kadar başında kim bekledi?Bu yaşa kadar kim okuttu,büyüttü,besledi.O zaman nerdeydiniz.Şimdi çıkıp sen bizim kızımızsın demek kolay tabi.O bizim kızımız.'
Karşısında ki kadın sehpadan destek alarak ayağa kalktı.Gözlerindeki yaşları sildi.Anneme doğru yaklaştığında korkuyla onlara baktım.Nefesimi tutmuş tüm bu olanları izliyordum.
Kadın annemin gözlerinin tam içine bakıyordu.Annemse omuzlarını dikleştirmiş ona bakıyordu.Sanki ikisi de birbirine bakışları ile birbirlerine meydan okuyorlardı.
'Değil.O sizin kızınız falan değil.O benim kızım.Onu ben doğurdum.Annesi benim.Onu bu yaşa kadar getirdiğiniz için size minnettarız ama polise kayıp çocuk ihbarı yapmamışsınız.Etraftan duyduğumuza göre onu kaybettiğiniz kızınızın yerine koymuşsunuz.Eğer onu sahiplenmeyip polise haber verseydiniz 19 yıl boyunca evlat acısı yaşamayacaktık.Siz onu bizden çaldınız. '
Annem şaşkınlıkla karşısında ki kadına baktı.Kadın yaşlı gözlerle bana bakıyordu.Gözlerinde oldukça yumuşak bir ifade vardı.Şefkat hissettim o an.Ona sıkıca sarılıp ağlamayın dememek istedim fakat yapmadım ,yapamadım.
Annem kadınla aramıza geçti.Gözleri çok kısa bir an bana kaydı ardından kadına döndü.Şaşkın şaşkın kadına bakıyordu.
'Çalmak mı?'
Geri geri gidip az önce kalktığı koltuğa geri oturdu.Başını ellerinin arasına aldı.Kendi kendine sürekli bir şeyler mırıldanıyordu.Anneme doğru yaklaştığımda karşımda ki kadının gözleri ışık hızıyla beni buldu.Derin bir nefes aldım.Nasıl bir şeyin içine düşmüştüm ben böyle.Ofladım.Olduğum yerde durdum.
'Hayır biz onu çalmadık.'
Hızla kafasını kaldırdı annem.Gözleri bana kaydı başını olumsuzca sallıyordu.Gözlerini benden çekip babama çevirdi.Babam ona doğru yaklaştı.Annem hızla ayağa kalkıp karşısında ki kadına baktı.
Ağzını açıp bir şey söyleyecek gibi oldu fakat sonra ağzını kapadı.Gözlerinden yaşlar boşalıyordu.Geri yerine oturdu.Başını ellerinin arasına aldı.Gözlerini sıkıca kapadı.Öne arkaya sallanıyordu.Bir and durduğunda korkarak ona baktım.Kafasını hızla kaldırıp babama baktı.Gözleri kocaman açılmıştı.
'Fahri çalmadık biz onu değil mi?O bizim kızımız değil mi?O bizim Zeynebimiz.Onu çalmadık.Çalmadık.'
Ağlamaya başladı.Sesi sona doğru kısılmıştı.Nefesini tuttu annem titrek titrek nefes alıyordu.Sanki nefes alamıyormuş gibi hissediyordu.Endişeyle ona baktım.Bir şey demeye korkuyordum,anneme yaklaşamaya korkuyordum.Gözlerim babama kaydı.O da tıpkı benim gibi endişeyle anneme bakıyordu.Bir şeyler yapmak istiyordum ve bu an bir an önce bitsin istiyordum.Çünkü devam ettikçe daha da kötüye gidecek gibi hissediyordum.Engel olmak istiyordum ama bir şey de yapamıyordum elimden bir şey gelmiyordu.Gözlerimi sıkıca yumdum.Derin bir nefes aldım.Ortam çok gergindi ve hiçbir şey iyiye gitmiyordu.Annem babama baktı.Kafasını sallıyordu.
'Çaldık.Biz onu çaldık.Özür dilerim Zeynep.Zeynebim.Biz naptık Fahri?Naptık biz?'
Annem göz yaşları içinde bana baktı.Yere çöküp benden özür dilemeye başladığında hızla ona yaklaştım.Annemin yanına oturup ona sarıldım.Kafam allak bullaktı.Hiçbir şey hissetmiyor,hiçbir şey düşünmüyordum.Kollarımı anneme sardım sıkıca.Bu an bitsin bu insanlar gitsin istiyordum.
Annem krize girmiş gibi sürekli aynı şeyleri söylüyordu.Başımı olumsuzca salladım.Benimde gözlerimden yaşlar dökülüyordu.Annem sürekli aynı şeyleri tekrarlıyordu.
'Çaldık.Fahri biz ne yaptık?Zeynebi çaldık'
Çıldırmak üzereydim.O ana kadar kapıda dikilen Zehrayı fark etmemiştim bile.Koşarak annemin yanına geldi.Gözleri anneme sıkı sıkı sarılmış bana kaydı.Başımı olumsuzca salladım.Elini elimin üzerine koyup sıktı.Bu güçlü ol demekti,kendini bırakma demekti.
'Anne iyi misin?Anne nolur kendine gel.Abla'
Ağlayarak bana bakan kardeşime baktım.O benim kardeşim değildi.Ben onun ablası değildim.Bu insanlar benim ailem değildi.Ben yabancıydım.Bunca yıl kandırılmıştım.Bu düşünceyle kalbime bir bıçak saplandı sanki.Onlar benim gerçek ailem değildi ve bunca yıl beni kandırmışlardı.
Hızla annemin yanından kalktım.Annem hala aynı pozisyonda konuşmaya devam ediyordu.Babam öylece duruyordu.Zehra annemin yanına oturmuş ağlıyordu.Gözlerim bir bir onlarda gezindi.Hayatımın her anında iyi ya da kötü her anında yanımda olan bu insanlar aslında benim için birer yabancıdan ibaretti.Ben bir kayıp çocuktum ve onlar beni bulmuş olmalılardı.
'Abla bir şey yap.Gidin buradan lütfen gidin.Baba '
Zehra'ya baktım.Onun ikizi sandığı kişi ben değildim.ben değildim.Bunca yıl ondan 3 dakika önce doğduğum için ona ablalık yapan ben onun kardeşi değildim.Zehra benim göz bebeğimdi.En son sözlerinde karşısında ki insanlara yani benim gerçek aileme bakıp bağırmıştı.Onlar ise bu anları karı koca yan yana durmuş sessizce izliyorlardı.Kadın kocasının kolunun altına sığınmış ağlıyordu ,adam ise kolunu karısına dolamış öylece duruyordu.
Gözlerim Zehra'ya kaydı.O benim her şeyimdi.Hem arkadaş,hem kardeş,hem dosttu benim için.En zor anımda her zaman yanımda olan insandı.Her şeyimi ona anlatır her konuda ilk onun fikrini alırdım ki keza o da öyleydi.Her anında yanında ben vardım her sıkıntısında bana gelirdi.Zehranın yanına oturdum gözleri bana kaydı.Elleri yanaklarımda ki yaşları kuruladı.
'Zehra ben ben değilmişim.'
Yere oturdum.Beynimde binlerce karınca geziniyordu sanki.Annem kafasını kaldırıp bana baktı.Zehra başını olumsuzca sallıyordu.Annemle göz göze geldik.Gözlerimden yaşlar yavaş yavaş süzülüyordu keza onunda.Derin bir nefes aldım.
'Zeynep?'
Annemin sesiyle başımı olumsuzca salladım.Ben onun kızı değildim ben bunca yıl onun el bebek gül bebek büyüttüğü kız değildim.Daha da acısı ben onun değildim.Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum ne yapmalıydım nasıl tepki vermeliydim.
'Onun adı Zeynep değil.'
Kafamı kaldırıp kocasına tutunan kadına baktım.Belki saçma ama o an merak ettim.Adımı merak ettim.Ben kimdim merak ettim neden beni bulduklarında polise bildirmemişlerdi ya da neden beni devlete teslim etmek yerine sahiplenmeyi seçmişlerdi.
Onların yaşadıklarını ,onların düşündüklerini ,onların hissettiklerini düşünmeye çalıştım.Onları anlamak istedim.Neden bunu yaptıklarını neden beni sahiplendiklerini anlamak ve onlara hak vermek istedim.
'Adım ne ?'
Ne kadar saçma bir soruydu.24 yaşında bir kızın sorduğu en saçma soru bile olabilirdi.
Gözleri beni buldu.Annemin eli elime uzandı.Gözlerim ona kaydı.Annemin diğer eli yanağıma uzandı ,özenle sildi yanaklarımı derken adımı duydum.Gerçek kimliği ,kendimi.
'Türkan.'
- Writer
