DİLHUN(TÜRKÇE)

4.BÖLÜM:ŞANS (T)

Karşımda bana gülümseyerek bakan insanlara baktım.Benim gerçek anne ve babam olduklarını iddia eden insanlara...

Bir de gerçek anne ve babama baktım.İkisi de benim dışımda her yere bakıyorlardı.

Bir gün evinize hiç tanımadığınız insanlar gelse ve size asıl anne babanızın kendileri olduğunu söyleselerdi napardınız?Eminim ki sizde benim gibi şaşırır ardından da reddederdiniz.Alayla gülümsedim,bu mümkünmüydü ya,böyle bir şey gerçekten olabilir miydi?

'Siz benim gerçek anne ve babammısınız?'

Karşımda oturan kadın hızla kafasını salladı.Gözlerim tekrar gerçek anne ve babama kaydı.Ya da gerçek bildiğim anne ve babama.Hareketsizce duruyorlardı.Ellerimi sıktım.Şaka falan mı yapıyorlardı eğer öyleyse bu hiç hoş değildi ve bir an önce son bulmalıydı.Derin bir nefes aldım.

'Doğru mu?'

İkisi de konuşmadı.Gözlerimi onlardan ayırmadım.Olabilir miydi?

Gerçekten bunca zaman anne ve baba dediğim insanlar aslında benim için birer yabancıdan başka bir şey değil miydi?

Başımı olumsuzca salladım.Bunun olmasına imkan yoktu.Bu çok saçmaydı kesinlikle bir yanlışlık vardı bu işte.Benim annem ,babam vardı ve tam da karşımdalardı.Evet bir karışıklık olmuş olmalıydı,bu ;bu çok saçmaydı.Böyle bir şey olmasına imkan yoktu.

'Anne '

diye mırıldandım.Artık biri bir şey demeliydi.Ne yapmalıydım?Ne söylemeliydim?Ne tepki vermeliydim?

Bir şey demeliydi,bu insanlar yalan söylüyor desin,bir karışıklık olmuş yanlışlıkla bize gelmişler desin istedim ama annem öylece oturuyordu.Gözlerimi yumdum.Onların sustuğu her an kalbim parçalanıyordu.Canım yanıyordu.Derin bir nefes aldım,yetmedi.

'Bir şey söyleyin lütfen.'

İkisi de hiçbir şey söylemedi sadece annem kafasını salladı.Derin bir nefes aldım.Bu olamazdı.Hayır buna imkan yoktu ,ben başkasının çocuğu değildim.Bedenimden bir ürperti geçti.Gözlerimi sıkıca yumdum.Başımı olumsuzca salladım.Bunun olmasının imkanı yoktu,çok ama çok saçmaydı.

'6 yaşında kaybettik seni. Pikniğe gitmiştik sen bir an da kayboldun ama biz senin kaybolduğunu çok geç fark ettik. Çok aradık. Her yeri aradık ama bir türlü bulamadık seni.Senden hiçbir zaman vazgeçmedik.Hep aradık.2 yıl sonra piknik alanının yakınlarında paramparça olmuş bir çocuk cesedi buldular.'

Karşımda oturan kadın derin bir nefes aldı. Eli kalbine gitti. Gözlerinden yaşlar akmaya başladı.Nefesim boğazımı tırmalıyordu.Neler söylüyordu bu kadın böyle?

Benim ailem onlar değildi,bu olamazdı.Onların kaybettikleri çocuk ben değildim.Kesinlikle ben değildim.Benim bir ailem vardı başka bir aileye ihtiyacım yoktu ki.

'Sen sandık.Çünkü o dönem içerisinde o civarda kaybolan tek çocuk sendin. Onca sene ne baban ne de ben seni hiç unutmadık.'

Gözlerimi yumdum.Baban demişti.Ama benim babam başkasıydı.

Onlar ne benim annemdi ne de babam.Başımı arkaya attım.Bu işte bir yanlışlık vardı.Eksik olan bir şeyler vardı.Anneme ve babama baktım.Hala aynı pozisyonda duruyorlardı.Çıldıracaktım neden hiçbir şey söylemiyorlardı da öylece duruyorlardı

Eğer böyle kalmaya devam ederlerse bu insanlara inanmak zorunda kalacaktım ve ben onlara inanmak istemiyordum.Benim anne ve babam onlardı bir başkaları değildi.

'Biliyorum şu an şoktasın. Seni çok iyi anlıyorum. inan yaşadığını öğrendiğimiz an biz de aynı duyguları yaşadık.İnanması zor ama sen bizim kızımızsın.'

Ayağa kalktım.Geri yerime oturdum.Derin bir nefes aldım.Ne yapacağımı şaşırmış bir haldeydim.Sen bizim kızımızsın demişti bana.Ben gerçekten onların kızı mıydım?

Annem ve babam neden susuyordu,neden hiçbir şey söylemiyorlardı?En azından tüm bunların birer yalan olduğunu falan söyleyebilirlerdi.Benim bir başkasının değil d onların kızı olduğumu söyleyebilirlerdi.Bu insanları bir an önce evimizden gönderebilirlerdi ama onlar sadece sessizce durdular.

Ne kadar kabullenmek istemesem de ben galiba onların kızıydım.Annem ve babam çok sessiz duruyorlardı ve bende git gide bu duruma inanamaya başlıyordum.Yoksa sessiz kalmalarının bir anlamı yoktu.Eğer ben onların çocuğu olsaydım böyle sessiz sedasız oturmazlardı.

'Beni nasıl buldunuz?'

Karşımda ki adam tebessüm etti.Saçları beyazlaşmış,yüzünde bir sürü kırışıklık oluşmuştu.Gülümseyince kaşlarının kenarlarında ki kaz ayakları belirginleşti.Yüzü ışıl ışıldı.Bazı insanlara bakınca içiniz huzurla dolardı ,mutlu olurdunuz işte bu adamın da yüzü ben de o hissi uyandırmıştı.

'Aslında seni bizim sana bıraktıklarımız sayesinde bulduk.Annen böbrek hastası.Sen doğmadan önce bir böbreğini aldılar.Doktorlar sende de aynı şeyin olacağını söyledier.Ben ise kalp hastasıyım.Biliyorum iyi bir şey değil ama seni bunlar sayesinde bulduk.Abin senin tedavi gördüğün hastanede doktor.Şans eseri senin dosyanla karşılaşmış.'

Kafamı salladım.Gözlerim sessizce oturan anne ve babama kaydı.Neden böyle duruyorlardı?Bir şey demeleri gerekmez miydi?Onlar böyle durdukça karşımda ki insanların doğru söyleyebilme ihtimali artıyordu.

Onlar itiraz etmeli gerekirse bu insanları evden kovmaları gerekirdi.En azından ben hala karşımda ki insanlara inanmıyorken bunu yapmaları gerekirdi.

'Ama bunlar benim sizin kaybolan kızınız olmamı sağlamaz.Sonuçta tek böbrekli ve ritim bozukluğu olan bir sürü insan vardır.'

İkisi de gülümseyerek birbirine baktı.Komik bir şey mi demiştim de gülmüşlerdi anlayamamıştım.Annem ve babam hala öylece duruyorlardı.Derin bir nefes aldım.

'Haklısın muhakak vardır.Aslında biz senden habersiz DNA testi yaptırdık.'

Ağzım açıldı gözlerim büyüdü.Bu ne demek oluyordu nasıl olabilirdi böyle bir şey?Nasıl olurda benden habersiz böyle bir şey yapabilirlerdi.Bu insanlar kafayı mı yemişti kim olduklarını sanıyorlardı?Oğulları doktor diye herkese böyle bir şeyi yapamazdı .

'Ne?'

önüme bırakılan zarfa baktım.Şaka falan mı yapıyordu bu insanlar bir de ellerinde DNA testi ile gelmişlerdi.Bu zarfı açmak istemiyordum ,bu zarfa dokunmak istemiyordum.Hatta bu zarfı görmek bile istemiyordum.Böyle bir zarf hiç olmamıştı,bu insanlar bizim evimize hiç gelmemişti.

'Lütfen bize kızma.Yaptığımızın doğru olmadığının farkındayız ama senin yaşıyor olma ihtimalin bizim için paha biçilemez bir haberdi bunu yapmak zorundaydık. DNA testini yaptırmadan önce seni biraz araştırdık ailenle de görüştük ama kimse bize yardımcı olmadı tek şansımız test oldu.'

Gözüm hala zarftaydı. Olabilir miydi?Derin bir nefes aldım.Zarfı elime aldım.Geri yerine bıraktım.Ellerimi yüzüme kapadım.Bunun olmasını istemiyordum benim bir ailem vardı ve başka kimseye de ihtiyacım yoktu.

Benim ailem bana yetiyordu gerisi hiç önemli değildi.Benim ailem bana yeterdi.Bu zaman kadar bana el bebek gül bebek bakmışlardı.Her hastalandığımda hiç üşenmeden beni hastaneye götürmüşler,bıkmadan usanmadan benimle ilgilenmişlerdi.Zarfı elime alıp çevirdim.

'Bunun içinde ne yazıyor bilmiyorum ama '

Zarfı yırtıp geri masanın üzerine koydum.İşte bu kadardı.Benim kimin çocuğu olduğumun bir önemi yoktu beni kimin doğurduğunun,kimin kaybettiğinin bunların hiçbirinin nemi yoktu çünkü benim bir ailem vardı ve onlardan başka kimseye de ihtiyacım yoktu.

'Umrumda değil.Benim zaten bir ailem var.Başka bir aileye ihtiyacım yok.'

Herkes şaşkınlık içinde bana bakıyordu.Ben de şaşkındım.Şoktaydım ama bunca yıl sonra ailemi bırakamazdım.Bunca yıl bana bakan ,beni evlatlarından ayırmayan insanları bırakmazdım.Onlar benden vazgeçmesinler,beni bırakmasınlar yeterdi bana.

'Özür dilerim ama artık gitseniz iyi olur.'

Adam masanın üstünde duran yırtık zarfı eline aldı.Gülümseyerek ayağa kalktım.Onlar gittikten sonra odama girecek ve güzel bir duş alacaktım.Daha sonra annemin hazırlaıdğı lezzetli yemeklerden yiyip bu anları hiç yaşanmamış sayacaktım.

Ben evlatlık değildim.Ben onların öz çocuğuydum ve bu hep böyle kalacaktı.Benim sadece bir anne ve babam vardı ve onlar bana yeterdi.

'Bize kızmakta haklısın.Ama lütfen bu kadar peşin hüküm verme.Eğer hala bize inanmıyorsan tekrar'

Elimi havaya kaldırdım.Daha fazla konuşmaları iyi değildi çünkü zaten kafam allak bullaktı eğer biraz daha konuşmaya devam ederse kendimi kaybedebilirdim.Zaten bence ben şu ana kadar bile iyi gelmiştim.Derin bir nefes aldım.Sakin olmalıydım.Sakin olmalı ve annemin bana öğrettiği gibi hanım efendiliğimden ödün vermemeliydim.

'Size kızgın falan değilim.Tekrar test yaptırmak da istemiyorum.Belki o kağıdın içinde sizin kızınız olduğum yazıyor olabilir ama ben sizin kızınız değilim.Size az öncede söyledim benim zaten bir ailem var ve başka bir aileye ihtiyacım yok.'

Kadın ağlamaya başladı.Yere oturdu.Başımı başka yöne çevirdim.Görmek istemiyordum.Ellerimi kulaklarıma bastırdım sıkıca,duymak istemiyordum.Ben sadece onların gitmesini istiyordum.Benim zaten bir ailem vardı bunu neden anlamak istemiyorlardı?

Bu saatten sonra onlar benim ailem olsa kaç yazardı.Onlar bu zamana kadar yaşayabilmişlerdi elbet bundan sonra da pekala yaşabilirlerdi. Sadece gitseler olmaz mıydı,sadece gitseler ve bugün bitse.

'Lütfen kızım lütfen bize bir şans ver.'