Aradan üç gün geçti.
Bu üç günde Sezer'i aramadım.
Sezer de beni aramadı zaten.
Tesadüfen de olsa merdivenlerde bile karşılaşmadık.
Ailelerimiz olmasa, muhtemelen birbirimizin hayatından bile endişe edecek derecede birbirimizden habersizdik.
Ikimizde çok kırgın, çok kızgın ve ne yapacağını bilmez bir hâldeydik.
Ne ben Sezer'e doğru bir adım atıyordum, ne de Sezer bana doğru gelmek adına bir çaba gösteriyordu. Ikimizde köşelerimize çekilmiş bir şekilde olacakları bekliyorduk. Gerçi kimse kılını kıpırdatmazken ne olmasını umduğumuzu bile bilmiyordum. Ama kendimi her türlü olasılığa hazırlamam gerektiğini de hissediyordum.
Birbirimize o kadar ağır konuşmuştuk ki, Sezer şimdi karşıma dikilip, "Ayrılalım," dese hiç şaşırmazdım. Hatta belki de beklemek yerine, bunu önce benim yapmam ge
