.45 Caliber, I love You

Chapter 12

It’s almost six in the evening when she left Maude’s house. Gusto pa nga nito na ihatid siya sa kanila, ngunit mariin siyang tumanggi at sinabing kaya na niya ang kanyang sarili.

            She spent her afternoon in listening at Maude’s random story and reading some of her books. Nakilala niya na rin ang nakakatandang kapatid nitong lalaki na si Moore. And one glance of him, masasabi na niyang malaki ang pagkakaiba nito kay Maude.

            Moore has a black as night orbs while Maude has brown just like Chelary has. Hindi rin siya naging komportable sa tingin na ibinigay sa kanya ng lola nito nang magpaalam siya.

            She instantly had a hunch when Maude told her na meron rin ganon si Chelary. Ngunit sa huli, ay napagdisiyunan niyang huwag ng makialam doon, manahimik na lamang at mamuhay ng normal. She’s not in a mafia anymore, after all. Wala na dapat siyang pakialam sa kung anumang bagay o pangyayari na may kinalaman sa mafia man o sa Sigma.

            “Where have you been?” Natigilan siya sa paghakbang papasok nang marinig ang pamilyar na boses na iyon.

            Kunot ang noo sa pagtataka nang lingunin niya si Cale na madilim ang mukha. Nakasandig ito sa likod ng pintuan at diretso ang tingin sa kanya. Tumaas ang isa niyang kilay dahil sa tanong nito.

            “Why do you care?” she didn’t mean to sound rude at him ngunit iyon ang lumabas na tono sa kanyang bibig. Para kasi itong tipikal na tatay na istriktong nagtatanong sa anak kung bakit ito ginabi sa pag-uwi.

            Ngunit sa kaso ni Cale, awkward naman yata na isipin na tatay niya ito. Mas bagay dito ang striktong boyfriend at asawa. Gusto niyang matawa sa huling naisip.

            Humakbang ito papalapit sa kanya at nang tumigil sa kanyang harap ay masungit itong humalukipkip. “Its already dark. Pumunta ako kanina sa university, wala ka na do’n.”

            She rolled her eyes on what he said. Gayunpaman, ay huminga siya ng malalim at nagdisisyon na sagutin na lamang ang tanong nito. After all, binigyan siya nito ng pagkain kanina.

            “Pumunta lang ako sa bahay ni Maude. And decided to spent my afternoon with her,” sagot niya. “Why?”

            Hindi agad ito sumagot at nabalot sila ng ilang sandaling katahimikan. But when he finally speaks, she left in awe.

            “Kumain ka na?  I cooked dinner.” Iyon lang at umalis na ito sa harap niya, left her dumbfounded. Tama ba ang pagkakaintindi niya na niyaya siya nito na kumain ng hapunan na niluto nito?

            “You coming?” untag nito nang hindi siya gumalaw sa kanyang kinatatayuan. “Wait, have you already eaten? Okay, ako nalang mag-isa.”

            “Hindi pa ako kumain,” mabilis niyang sabi dito dahil baka bawiin pa nito ang paanyaya nito sa kanya. Malalaki ang hakbang na sinundan niya ito papasok sa kusina.

            Agad na nanuot sa kanyang ilong ang amoy ng cream at usok ng lutong karne. She saw Cale start to serve and for the second time around, she found herself being amaze on him on how he cooked those delicious food in front of her

            He served creamy ranch pork with roasted parmesan potato and carrots medly. Meron din Chicken picatta with lemon sauce. At ang mas nakapagpalaway sa kanya ay ang dessert na nakita niya sa refregirator na nasa box. A moist rose red velvet cupcake with creamcheese frosting inside adorned with edible petals and luscious mocha French macarons.

            Walang-wala ang mga alam niyang lutuin na natutunan niyang sa etiquette class. Parang nahiya ang tuyo niyang ulam noong isang araw.

            “Dig in,” wika nito nang pareho na silang naka-upo sa may katamtamang laking dining table.

            Naiilang man sa pagiging mabait nito ay siya na ang naunang kumuha ng pagkain at hindi na siya nahiya nang damihan niya iyon.

            “Why are you so kind all of a sudden?” she asked as they start eating.

            “And what do you mean by that?”

            Nagkibit-balikat siya bago muling sumubo ng chicken at ninamnam ang sarap niyon. “Kasi diba? You’re that, ‘don’t come near me or I’ll rip your throat’ kind of a guy,” prangka niyang sabi at kinowt pa niya sa hangin.

            “Hey, that’s offensive,” kontra nito.

            “So, what? Hindi lang iyon, palagi kapang nakasimangot, kunot ang noo at sobrang boring. Parang sinalo mo lahat ng problema sa mundo at inutangan ka ng milyones na hindi ka binayaran,” tuloy-tuloy niyang sabi, walang paki-alam kung na-oofend ito sa pinagsasabi niya. Naumpisahan niya na rin lang, ituloy tuloy na niya.

            “You are judgemental. You’re also boring, and your forehead also creased everytime I saw you,” balik nito sa kanya.

            “That’s because nahahawa ako sa’yo.” Hindi ito ang unang beses silang nagbangayan ni Cale ngunit ito ang unang beses na nag open sila ng saloobin sa isa’t isa.

            Matapos ang ilang segundong pananahimik nilang dalawa ay sabay silang napabuntong-hininga.

            “Look, I’m getting tired with this non-stop argument between us,” basag nito sa katahimikan.

            “And your suggestion is?” gagad niya dahil natitimbrehan niya ang boses nito na may gusto itong sabihin sa kanya.

            “Let’s have a truce,” panimula nito at sumandig sa kinauupuan nito.

            Tumaas ang kilay niya. At matapos maubos ang pagkain sa bibig niya ay tumango siya. “Fine for me.” Total, napapagod narin naman siya na sa bawat pagkikita nila ni Cale ay parang mga manok silang nagsasabong. “But for how long?”

            “Hanggang nasa loob tayo ng bahay na ‘to. Or kapag hindi mo na ako kayang pakisamahan, saka na natin pag-usapan kung sino ang aalis sa bahay na ‘to.”

            Napangiwi siya. “Your proposal is confusing and its insubstantial. Walang matibay na pader at walang malinaw na patutunguhan,” she remarked.

            “But you have to admit that it is the best solution to where we are right now,” balik sagot nito sa kanya.

            Humugot siya ng malalim na hininga matapos marealize na tama nga naman ito. Hindi naman lahat ng disisyon at gagawin ay kailangan pagplanuhan. Sometimes, you just need to go with the flow and be surprise on what will be the outcome.

            She extended her right hand towards him. “Let’s have a truce, then. Deal?”

            Ilang segundo siya nitong tingnan bago tinanggap ang kanyang kamay. “Deal,” he said as the corner of his lips slightly bend upward for a small smile.

            At hindi niya alam kung bakit parang nakidlatan siya sa pagkakataong iyon. Hindi niya alam kung alin ang uunahin niyang pagtutuonan ng pansin. Ang boltahe ng kuryente ba na dumaloy sa kanyang sistema sa simpleng paglalapat ng mga balat nila? O ang masarap na init na hatid ng kamay nito. O kaya naman ang pagrigodon ng kanyang puso dahil sasimpleng ngiti nito?

            Hindi niya alam. Basta ang tanging alam niya lamang ay hindi maganda ang patutunguhan ng mga nararamdaman niyang iyon.

            This is bad!

            Mabilis niyang itinuon muli ang atensyon sa pagkain upang ignorahin ang nakakakabang pakiramdam na iyon.

            “Thank you nga pala sa food kanina,” she tells to start a new conversation between them. “Tho, I never expected that because you were grumpy looking earlier.”

            Cale snorted. “I appreciate your thanks and it would be perfect if you didn’t add the grumpy word.”

            She can’t help but to chuckle. “Fine, I’m sorry. Can’t help it.” She took another serve of creamy ranch pork with roasted parmesan potato and carrots medly. She had to admit that the food is scrumptious. Na papasa ang dish nito sa mga mamahaling restaurant.

            “You are a foodie,” he observed.

            Lumabi siya at napangiwi siya. Ngayon lang kasing pagtapak niya sa isla siya nakakain ng ganito karami. When she was still in mansion, she made sure thet she practices the etiquette for the sake of her family image.

            “I’m enjoying the food and it’s free. I am simply taking advantage of your generosity.”

            Napailing iling na alang ito at inilapit sa kanya ang ilang pagkain. “Enjoy the food, then. I’ll take that as a compliment.”

            At hindi na siya nagpatumpik-tumpik, kumuha pa siya ng pagkain and enjoy the food ‘till her digestive system content.

            Kaya naman nang matapos silang kumain ay halos hindi na siya makagalaw sa sobrang kabusugan. Gayunpaman ay siya na ang nag-ayos ng mesa habang si Cale naman ang naghugas.

            Ang akala niya ay wala na siyang ikabubusog pa but when Cale get the moist rose red velvet cupcake from the fridge. Ayaw na niyang kumain dahil sa kabusugan ngunit gusto naman ng bibig niyang ngumuya at matikman ang temptasyon ng cupcake na iyon.

            So, in the end, they found themselves infront of the big window of their house. At dahil wala naman iyong railing ay sumampa sila roon habang ang mga paa ay nakalaylay sa ibaba. She has a smile on her lips when look up in the sky. There are millions of stars in the dark sky. Walang buwan ng gabing iyon kaya naman ay kitang-kita ang mga nagkikislapang mga bituin.

            The stars are twinkling and she couldn’t help but to remember the times when she was a little. Tumatakas siya noon tuwing hating-gabi upang umakyat sa rooftop ng kanilang mansion. Doon ay mas kitang-kita niya ang kagandahan ng mga bituin, kung pano ito kumislap na parang mga kristal sa kalangitan.

            Na kahit pagalitan siya ng kanyang mga magulang kapag nahuhuli siya ngmga ito na nasa rooftop sapagkat nakatulog siya roon ay ayos lang. Looking at the bright stars above her made her feel peace and happiness.

            She heaved a sigh and slowly wrapping her arms around her body and a drop of tears slide down her cheecks as she remembers her parents. Aminin niya man o hindi, namimiss niya ang mga ito. Kahit pa hindi maganda ang pakikitungo nito sa kanya, they gave her life, clothes and food. She misses them kahit hindi maganda ang huli nilang pag-uusap ng mga ito. And she wonders if they miss her too.

            “You cold?” tanong ni Cale sa kanya.

            Umiling naman siya at pasimpleng pinunasan ang kanyang pisngi.

            “Are you fine?”

            Natigilan siya at kapagkuwan ay tumango na lamang. She didn’t expect that Cale would ask her that.

            “No, you are not,” he stated as a matter of a fact. “You are crying.”

            Bumuntong-hininga siya at sinandig ang ulo sa hamba ng bintana na nasa kanyang tabi. “I just remember my parents. They’re dead,” she said, half lie and half truth.

Para kasi sa kanya ay patay na ang kanyang mga magulang nang oras na inapak niya ang kanyang mga paa sa islang ito. But they are always in her heart. Mahal niya ang mga ito, pero mas mahal niya na ang sarili niya.

“Madalas man kaming hindi nagkakasundo, at madalas man nila akong pagalitan at punahin, I still love them. I still care for them even tho, they can’t see my worth.”

“Family are like that,” sabi nito at ginaya rin ang posisyon niya. “They argued, they clashed, but in the end of the day, sila pa rin ang nagkakampihan. Sila pa rin ang uuwian. They are still the one who will care for you and love you.”

“Yeah,” wala sa sariling lumandas iyon sa kanyang bibig, sumasang ayon na tama ito. No one bother to talk between them for awhile, kaya naman ay siya ang bumasag ng katahimikan na iyon.

“How about you? Where’s your parents?” tanong niya at saka muling kumuha ng cupcake.

Cale shrugged his shoulder off before answering her. “Well, I don’t know where on earth my mother is. And my father, he was killed.”

Bahagya siyang natigilan sa pagkagat ng cupcake nang marinig niya ang huling sinabi ni Cale. His tone is calm but dangerous. It was like his words has a hidden threat. Ngunit sa huli, ay pinagkibit-balikat nalang niya iyon.

“Sorry, I asked.”

Umalis ito sa pagkakasandig mula sa hamba ng bintana at hinarap siya. His eyes darkened and his turned to look at him seriously. “There is no sorry that can wipe the fact that he was killed. And I’m going to make sure that I’ll make the murderer pay.”

Hindi niya alam kung mababahala ba siya sa tono at awra na iyon ni Cale. Na para bang siya ang pinagbabantaan nito. Pasimpleng humigpit ang hawak niya sa cupcake na nasa kanyang kamay at inihanda ang sarili. But seconds later, parang natauhan si Cale at unti-unting kumalma ang mukha nito.

“Okay, chill,” awkward niyang wika dito at itinaas pa ang dalawang kamay.

Napapikit ito ng ilang segundo at bumalik sa dating kinasasandigan. Hindi na ito muling nasalita at ganon din siya. Kinain na lamang nila ang natitirang cupcake. At nang maubos iyon ay isinara na nila ang mga bintana at pinto upang maghanda sa pagtulog.

Sabay pa silang umakyat ni Cale at tinungo ang kani-kanilang kuwarto. Ngunit bago pa man niya mabuksan ang kanyang kuwarto upang pumasok roon ay pinigilan na siya ni Cale.

“Thanks for agreeing with this truce of ours.” He extended his arms towards her. “I’m Cale Petrov.”

She smiles nang marealize niya kung ano ang gusto niyang mangyari. “Zaza Allegro, nice to meet you, housemate.”