Days of Defendants

Chapter 19

Nanatiling tikom ang mga labi ko habang nanonood sa kaniya. Nakaupo lang ako rito sa tabi ng bed side table niya at hinihintay ang posible niyang utos. He already finished his food and as much as I want to go back to the kitchen to bring back his empty utensils, pinipigilan niya ako.

I don’t mean to offend him. Wala `yong lugar dito dahil assistant lang ako at siya ang boss ko. Ito pa nga ang unang beses kaya kabado ako. Hindi lang `yon dahil hindi pa mawala-wala sa isip ko kung paano ako umakyat sa kama niya kanina para lang isuot sa kaniya ang pang-itaas niya. Para akong timang.

“Have you eaten?” he inquired in a soft voice. May kalaliman iyon pero maamo.

Mula sa kaniyang paanan, inilipat niya ang tingin sa akin. He’s still laying like a patient. Para akong nurse na naghihintay ng wala sa kaniya.

“Yes, captain… I’ve already eaten.”

“Call me Rael. Avoid being formal.”

“But… you’re my boss—”

“And I want you to be casual.”

Lihim akong suminghap. Gustuhin ko mang sundin ang nais ko, iyong gusto pa rin niya ang masusunod. Like what the heck? Paano ko siya magagawang tawagin sa pangalan niya na para bang katropa ko siya? Nawawala na ba siya sa sarili niya? O baka wala lang mapag-trip-an?

Nangilabot ako bigla dahil naalala ko `yong mga sinabi sa akin ni Pacquito kanina. Lalong lalo kung anong klaseng tao itong si Kapitan at kung ano ang ginagawa niya sa mga bihag kapag `di niya nagugustuhan. From what I could see now, kung huhusgahan ko ay parang ang layo niya sa ganoong klaseng tao. May pagka-authoritative, oo. Pero sa puntong ito ay `di ko siya nakikitaan ng kademonyohan.

I swear that this is not because of his jaw-dropping features. Siguro, nadala lang ako dahil sa paraan niya kung paano manalita at kung paano siya mambato ng utos sa akin. Kung talagang masama siya, edi sana bawat kilos niya ay may halong karahasan. O kung hindi man niya roon ipinapakita, maaaring sinasaktan na niya ako nang emosyonal.

Pero hindi eh. Ang hirap-hirap niyang basahin. Sa sobrang hirap ay `di ko na alam kung saan ba hahantong ang lahat.

“Okay…. R-rael,” nakayuko kong sabi. Kapwa ko pinaglaruan ang nanginginig kong mga daliri, humihiling na sana bumilis naman ang oras.

“Don’t be scared, Sai. You know, being my assistant is one of the easiest tasks one could ever fulfill for a pirate.”

Hindi man ako nakatingin nang diretso sa kaniya, naramdaman kong umayos siya ng upo. Nahihiya akong magtama ang aming mga mata lalo’t sa puntong ito, para akong batang sinasabihan ng magulang. How could I ever overcome him? Paano kung totoo ngang may gusto siya sa akin at hindi lang pagiging assistant ang binabalk niyang gawin sa akin?

Somehow, napag-isip-isip ko ang punto ni Pacquito. Sa dami ng kaniyang mga sinabi, hindi man lahat-lahat ay para bang nagtutugma na ang lahat. Kung magiging Dieu-le-Veut man ako, heck, `di iyon magiging dreamy para sa’kin. Isa iyon sa mga bangungot na hindi ko kailanman hihilinging mangyari sa akin.

Pero paano na? Paano kung mapapatunayang siya ang panalo sa deal namin? Sa totoo lang ay iyon na lang ang pinanghahawakan kong pag-asa upang maka-alis sa kustodiya ng mga pirata. Ngunit ngayong unti-unting humihina ang side ko, malaki ang posibilidad na kay Kapitan na lang nakasasalay ang paglaya ko.

“Look at me,” he ordered. Kaagad ko namang sinunod dahil sa takot. Namataan ko muli ang pagiging seryoso ng kaniyang ekspresyon. Amoy na amoy ang panlalaking pabango na wala yata sa diksyunaryo nito ang pagkupas.

Inalis niya ang kumot na nakatakip sa kaniyang pang-ibaba. Bumungad ang pants niya at medyo tumagal ang tingin ko roon. But then, `di rin nagtagal dahil saktong pagpuwesto niya sa gilid ng kama, inangat kong muli ang paningin sa kaniya. Wala akong ideya kung ano ang sasabihin niya pero isa lang ang nasisiguro ko, mag-uusap kami nang masinsinan.

“I know you’re afraid but you have to act normal. I’m not just a boss, a pirate God, or whatever you think. You treat me as your colleague and I’m okay with that.”

Pinag-isipan ko pa kung paano ko sasagutin ang sinabi niya pero sa kaloob-looban ko, naroon ang relief. He seemed so friendly, isang bagay na tanging kay Yaelo ko lang natagpuan sa hanay ng mga pirata. O baka mababait lang talaga sila at sadyang na-trauma lang ako sa mga dumampot sa akin. Pero paano iyong paalala sa akin ni Pacquito kanina? Kung ganito naman pala kabait si Kapitan Rael, bakit kailangan ko pang mag-ingat?

“T-thank you…” nauutal kong tugon. He sighed.

“So tell me about yourself.”

“P-po?”

He raised an eyebrow. “Uh, so that I could know you?”

Nataranta ako bigla. Bakit para kaming nasa blind date? Saan ako magsisimula at paano ko sisimulan? My God!

Paulit-ulit akong huminga nang malalim upang humugot ng lakas. I know this is surreal or what and it might be unusual for some because he’s a pirate captain. Nananaginip lang ba ako?

“S-since… since you know my name already, should I repeat what I told you last time, Cap— I mean, Rael?”

He nodded like a child, smiling and excited. Goodness. Ganyan ba ang demonyo? Bakit parang anghel ang kaharap ko? Nasaan ang madilim kong ekspekstasyon sa katulad niya?

“Anything, Sai. Anything…”

Pinasadahan niya ng hawi ang kaniyang buhok. It was so smooth that his hair is not dishevelled anymore. Sa lambot nito, natutukso rin akong hawiin iyon. God. Hindi ko na lang bigla maunawaan ang sarili ko.

“So I’m… I’m Sai. From Manila…”

“What else? How about your age? Are you legal?”

Wait, noong sinabi ko ba sa kaniya noon ang pangalan ko ay nabanggit ko na rin kaya ang edad ko? O hindi pa? Dahil kung tinatanong niya ito ngayon, malaki ang posibilidad na hindi ko pa nasasabi o baka nakalimutan niya lang. Ngunit ano’t ano pa man, kailangan kong pag-isipan ang bagay na ito. Si Pacquito na rin kasi ang sumuhestyon sa akin na magsinungaling ako sa edad ko, basta menor, para lang makatakas sa Dieu-le-Veut na ikinuwento niya kanina.

But how can I lie about it kung nasabi ko na ito sa mga pirata na unang kumuha sa akin? I could even still remember their conversation back then, na hindi na raw ako bata dahil nasa tamang edad na raw ako. Sa pagkakaalala ko, nasabi ko na rin sa mga pinoy na piratang iyon ang totoong edad ko. So kung sinusubok lang ako ng kapitang ito kung nagsasabi ba ako ng totoo o hindi, malaki ang chance na magbago ang tingin niya at baka ipapatay pa ako nang wala sa oras.

Diyos ko, huwag naman sana…

“I’m eighteen, R-rael.”

“Would you mind if I tell you mine?”

I shook my head. “I won’t mind.”

“I’m twenty-five. Unmarried.”

Halata. Halata naman sa pangangatawan niya. Hindi na siya mukhang teen tingnan, sobrang mature na at puwede na magkapamilya. Pero please, utang na loob. Kung tama si Pacquito na ako ang balak nitong asawahin, huwag naman sana. Paano kung… kung pipilitin ako nitong makipagtalik sa kaniya? It’s true that I prepared myself for s-exual abuse right before I stepped in this pirate ship. Ngunit ngayong nagsi-sink-in na sa akin ang lahat, hindi ko alam kung kakayanin ko bang tanggapin na doon din papunta ang aking kapalaran.

“Have you… have you had s*x with someone?” tanong niya na aking ikinagulat. Muntik pang mamilog ang mga mata ko pero buti na lang at mabilis kong napigilan. How could he managed to ask this right after I saw something angelic in him? Bakit parang may binabalak siya?

Kung kanina’y namamangha ako, ngayon nama’y takot na ang unti-unting nananaig sa kaloob-looban ko.

“No,” I answered with conviction. “I haven’t.”

Napansin kong nawindang siya ngunit halatang itinatago. Anong mayroon sa kaniya? Bakit biglang ganito?

“How about being kissed. Have you experienced being kissed by someone?”

Sa pangalawang pagkakataon, hindi ang isinagot ko.

“So, you’re a virgin?”

Patay-malisya kong sinang-ayunan iyon. Mukha lang akong matapang pero nilalamon na ako ng kaba ko.

Namayani nang matagal ang katahimikan. Dumating pa muli sa punto na sipol na lang ng hangin ang maririnig. Hindi naghahari ang araw sa labas ngunit parang nilalamon ng liwanag ang buong silid. Sa laki ng bintana rito, sigurado akong may makakakita ng eksena rito sa loob.

Should I shout if he begged to have s*x with him? Or stay quiet for my own survival? I don’t fear death but I’m scared to leave my mother. Leaving her with nothing is my ultimate nightmare.

Hindi ko namalayan na unti-unti nang lumalapit ang mukha ng kapitan sa akin. Unti-unti hanggang sa mapakapit na lang ako sa sandalan ng kinauupuan ko. Sa buong buhay ko, ang pangyayaring ito ang hindi ko kailanman inaasahan. Ngunit ano ba kasing panlaban ko? Anong laban ko sa kapitang impyerno na ang naging tahanan?

I don’t want his kiss and I don’t want to be forced just to have s*x with him. But if I resist, if I screamed for help, no one would help me. Anong aasahan ko sa mga pirata rito gayong utusan lang din sila at mga tauhan?

Nang tuluyang dumikit ang labi niya sa aking labi, kusa akong pumikit. Pigil na pigil ang pagtulo ng aking luha, lalo na ng impit kong hikbi. I should be brave on withstanding this abuse. Batid kong may karapatan ako bilang babae pero aware din akong ibang mundo ang pirate ship na ito. Mahirap ngunit kailangang kayanin. Masakit tanggapin ngunit kailangang tiisin.

“Open your mouth,” he whispered. Nanginginig kong sinunod iyon habang ang mga kamay niya’y gumagapang sa mga braso kong naka-angkla sa sandalan ng upuan. Taliwas man ay sinunod ko na lamang ang gusto niya. Marahan kong ibinuka ang bibig at hinayaan siyang gawin ang halik na gusto niya. “Lick back my lips, that’s how you’d kiss me better.”

I nodded. Ginawa ko ang utos niya kahit nahihirapan. Iminulat ko ang mga mata ko habang ginagawa niya iyon at sa pagkakataong ito, siya naman ang nakita kong nakapikit.

I stopped licking his lips. Gumapang nang gumapang ang magagaspang niyang kamay hanggang sa matagpuan niya ang aking palad. He opened his eyes and placed both of my palms on his broad shoulders. Kusa kong ikinapit ang mga kamay ko roon at muntik na akong mapatili nang bigla niya akong hilahin, buhatin, at ibagsak nang may pag-iingat sa kaniyang kama.

Nahilo ako sa sumunod niyang ginawa. Pumatong siya at hinalikan ako nang marahas. Sa takot at naghahalong pananabik na namamayani sa puso ko, bigla ay hindi ko na lang maunawaan kung bakit nagkakaganito ako. I don’t want to romanticize what he's doing to me as long as I could. But he’s seducting me! Why do I feel this?

Bumaba ang isa niyang kamay sa gitna ng nanggigigil niyang halik sa akin. Dumating pa sa punto na sumisinghap na ako at naghahabol ng hininga dahil hindi na niya ako binibigyan pa ng pagkakataon upang sumagap ng hangin. Nangilabot ako nang hilahin niya nang walang sabi-sabi ang pang-ibaba ko. Huminto siya at bahagyang inilayo ang mukha sa akin, saka yumuko upang titigan ang kahubaran ko.

“You’re shaved…” he commented in his baritone voice. Dahan-dahan niyang idinikit ang daliri niya roon at hinimas na para bang nasasabik siyang gawin iyon. Napakagat-labi ako sa sensasyong idinulot niya, lalong lalo na nang mas bumaba pa iyon at nasakop na ng buong palad niya. Lumalim ang kaniyang paghinga saka muling ibinalik ang tingin sa akin.

“You got a great pink p-ussy, senyorita,” he said then he unbuttoned his sleeves. Pinanood ko lang iyon hanggang sa bumungad muli ang matikas niyang dibdib. “I should f**k you. Now.”

Akma na sana niyang ibababa ang kaniyang pants samantalang ako ay lihim na ang dalangin na sana ay hindi iyon matuloy. But then, just as he undressed himself, may kumatok sa pinto nang sunod-sunod. Namilog ang mga mata ko sa tuwa. He cursed hatefully and dressed himself back.

“f**k! What’s that, Pacquito?” pagalit niyang sigaw. Mabilis kong tinakpan ng kumot ang sarili ko nang bumaba siya sa kama at binuksan ang pinto.

At hindi naiwasang manggilid ng luha ko nang bumungad si Pacquito sa pintuan. Nagtama ang aming mga mata habang kaharap niya si Rael at ang isa niyang kamao ay kumukuyom sa galit.