I Love You, Bad Boy [TAGALOG]

*Someone is Calling* *Tristan* “Dre?” Bumalikwas ako ng bangon. Inaantok pa ‘ko. We ended up practicing too late last night. Sa susunod na araw kasi ang final. “Wanna join us? I’m gonna go to the mall with Carlos and Mark.” “Sige.” I’m fixing up my scruffy hair. “All right, we’ll catch up to you later.” Tumango lang ako at saka in-end na ang call. Call Ended… Napatingin ako sa salamin at sabog na sabog ang buong mukha ko. Nagutom ako dahil sa pagod. Wala akong nagawa kundi ang lumabas na ng kuwarto. Naabutan ko si mommy na naghahanda ng pagkain habang ako naman ay dumiretso sa sink para ayusin ang sarili ko. “Someone told me that you’re late last night. Where did you go? Palagi ka na lang umuuwi nang hatinggabi,” ang bungad niya sabay irap sa akin. “Bukas na ‘yong tournament namin, eh,” ang pagsisinungaling ko. “There was nothing more to it than a practice,” pagpapatuloy ko. “Sige, kumain ka na riyan,” ang sagot niya sabay irap ulit sa akin. Natawa na lang ako dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin siya sanay. “I’ll be gone for a bit, Mom. I’m just gonna buy my stuff for the upcoming week. I need it for my studies.” Tumango naman siya. “Use your savings then. Don’t waste your money on senseless things,” she answered. “Nope, I refrained from spending. It will be enough.” “Talagang dapat pagkasyahin mo! Alam mo bang sinasayang mo lang ang pera namin ng daddy mo? And maybe tomorrow we'll just hear that you have another brand new sports car from Japan without knowing us. Maawa ka naman sa Tito Daisuke mo na sawang-sawa na raw sa mabulaklak mong bunganga. Palagi mo na lang daw siyang nabubudol ng 50% discount sa kakatawag mo sa kaniya.” Sumimangot ako. “Nope. I’m not like that, Mom!” ang angal ko. Nang matapos ako sa pagkain ay agad akong tumayo. I’m sure someone will be mad if I become late. I went to the shower room at mabilis na naligo. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin habang hubo’t hubad ako. Hindi ko mapigilang mapangiti. I lowered my gaze to the lower part of my tummy. Something was rising gently beneath my navel. I smiled as I remembered the chick I had f****d the night before. Ilang sandali pa ang lumipas ay tuluyan na akong lumabas. Nakita ko na ang mga ito na naghihintay sa akin. Magpapahuli pa ba 'ko? I drove myself to the garage and then passed the gate. Payabangan kami sa bago kong kotse. Si Tristan ang bumungad sa akin para suntukin ako sa tagiliran. “Still a little boy?” ang bungad ni Mark. Bigla namang sumabat si Tristan. “Tagal mo naman, babae ka ba?” Hindi ko siya pinansin. Hindi ako sumagot. Sinamaan ko lang siya ng tingin. Ilang sandali pa ay dumating na kami sa mall na pagmamay-ari ng mga magulang ni Carlos. Pumasok na kami at may mga grupo ng mga babae ang nagtutulakan palapit sa amin. Mayamaya ay bigla na lang may humiyaw dahilan para mapalingon ang lahat sa amin. “Hindi ba kayo ang S4? Oh, my goodness! Is this for real? Nandito sila guys!” Napangiwi ako. “Tsk.” Napailing na lang ako. There were a lot of people following us! I should’ve come to regret going here knowing that their noises are echoing the entire floor. They’re hoping to take selfie pictures with us. I tried to avoid everything around, but I couldn't. Sa tingin ko ay sobra pa sa mga artista ang dating namin. Halos hindi na ako makagalaw at makadaan nang maayos. This is really how women are today. You can't expect anything but only their private things. Nothing else. They screamed even more as Tristan continued to entertain them. Pero syempre mas malakas naman ’yung sa akin. I frowned but they went even crazier. Mayamaya ay may naaninag akong babaeng patungo sa direksiyon namin. There she is. Walang ekspresiyon ang mukha niya at mukhang hindi niya kami pansin. Dire-diretso lang siya sa paglalakad habang patungo mismo sa direksiyon kung saan kami naglalakad. I looked her in the eye but there was still no expression on her face. She looked even confused. I didn’t know but it irritated me to look at her, knowing that she is able to pretend to be innocent during this situation. Walang sumusunod sa kaniya kaya pansin na pansin talaga ang mukha niya sa harapan namin. Her skin is smoothed by her body, and she looks to be quite thin. Medyo magulo ang buhok niya. Parang hindi yata nagsusuklay at naka-eye glasses pa. Nerd siguro. “Pfftt!” I was just got surprised at what she did. I thought she was just ashamed of herself because she was in front of us but she wasn't. I thought she would follow us after this but I got wrong. Kahit ngiti man lang ay ayaw pang ipakita sa amin. Napailing na lang ako sa kaartehan niya. She just passed us as if nothing had happened. Tahimik. Napasunod ako ng tingin sa kaniya hanggang sa malayo. “Ang arte niya! Hindi ba naman napansin na S4 ang nasa harapan niya?” I heard the groans of the women in the back. Napailing na lang ako. Kahit ako ay natigilan din. Bigla ring tumahimik ang buong paligid. “She’s so disrespectful!” ang rally nila. “D*mn it!” Ayos lang sana kung may naramdaman akong kahit anong excitement man lang sa mukha niya. Eh, wala! Dumiretso lang siya sa paglalakad. What kind of woman is that? Walang siyang ka taste-taste. Nakaka-bad trip. Teka, bakit ko ba iniisip ‘yun? Nakakabaliw! Hindi mawala sa isip ko ang ginawa niya. “I think she needs my discipline.” I have a friend who’s an NBI agent. I’ll do everything just to see that brat again. “Huwag ka nang umasa na makikita mo pa ulit ‘yun. Hindi ka nga talaga kasi niya kilala,” ang kalabit sa akin ni Tristan. “I think she’s a house girl kaya hindi updated sa mga nangyayari sa labas.” Bahagya siyang natawa. “Doon ka nga!” ang sigaw ko sa kaniya. Nang marating namin ang naturang books store at gadget zone na bibilhan namin ay mabilis akong namili ng mga gagamitin ko para sa furst year ko sa college. Mabilis akong lumabas pagkatapos kong magbayad. Nguni’t palabas na sana ako ng mall nang matigilan ako. “Why she’s here?!” Marami siyang mga pinamili. Nakangiti siya. Maputi ang mga ngipin niya at sobrang cute niyang tingnan. Wait, did I say she’s very cute? No, she’s not. Just a little though. I don’t even like her. Napakamot na lang ako ng ulo ko. Pinagbuksan siya nang pintuan ng bodyguard niya upang makapasok ng kotse. Katulad ko ay mayaman din sila. Ang babaeng nilampasan kami kanina. *** “HOY, Philip. Gumising ka na riyan! Kanina pa sila naghihintay sa labas. Ang mga teammates mo.” Ano ba ‘yan si mommy. Inaantok pa ako, eh! “I need to get some rest,” my yelp. “It’s 9 a.m. already, Philip. You need to get up right now. Hindi ba ang sabi mo sa akin ay ngayon ang tournament niyo? They are waiting for you outside.” “W-what? Why didn't you wake me up?!” I rapidly got up from my bed. “Aba, malay ko. Hindi mo naman ako sinabihan ‘no! At saka, busy ako ngayon dahil may business trip kami for two days. Kung hindi lang dumating sila Tristan ay baka hindi ka pa rin kita ginigising hanggang ngayon.” “Damn it! Just tell them I’m going to fix myself first.” Tumango siya. “I’ll just tell them then. Bilisan mo na r’yan.” At saka lumabas na rin siya ng kwarto. I hurriedly snatched up my towel and dashed into the shower room. Our game is at 10 a.m., and I haven't had a bath yet. Pagkalabas ko ng kuwarto ay agad namang pumasok ang isang maid para maglinis ng kuwarto. “Good morning, Sir Philip.” “Suit yourself first, lady.” Hindi ko na siya pinansin at dire-diretso lamang ako pababa ng sala. Pagbaba ko ng kwarto ay nahagilap kaagad ng mata ko ang punong-puno na lalamunan ni Tristan habang lumalamon ng pagkain. Itong si Mark naman ay walang imik habang kumakain. Wala na akong aasahan sa kaniya. Mga walang hiya talaga ang mga ‘to! “Mga walang hiya kayo! Bakit dito kayo kumain? Sino ang nagluto niyan para sa inyo?” ang tanong ko na may halong panenermon habang lumalapit sa kanila. “Wala, ah! Sadyang mabait lang si mommy namin. Hindi ba, tita?” Tawa lang ang isinagot ni Mommy. “Kumain lang kayo riyan. Magpakabusog kayo para tumaba naman kayo ‘no.” Napailing na lang ako sa sinasabi ni mommy. “Hindi na kami hot niyan kapag nagkataon,” ang sagot naman ni Carlos sabay halakhak nang malakas. Matakaw talaga ang mga potek! “Sa susunod hindi na kayo makakakain dito. Mga walang hiya kayo. Inuuto niyo pa si mommy!” Umupo ako sa table at saka naghain ng pagkain sa plato ko. “Huwag ka namang ganyan sa’min, dre. Kumakain lang naman kami rito at saka hindi namin matanggihan ang luto ng mommy mo. Ang sarap kasi talaga, eh.” “My pleasure.” Napailing na lang ako. “Why can’t we just eat and stop complaining?” ang sabad ni Carlos. Pagkapasok na pagpasok pa lang namin sa loob ng arena ay malakas na sigawan ng mga tao agad ang bumungad sa amin. Pasimple akong napangiti dahil nakikita ko ang pangalan ko sa mga banner nila. Kahit papaano ay hindi ko naramdamang nag-iisa ako. Mayamaya pa ay meron namang nagsalita. “Let us all greet the varsity athletes and the delegation of Alfonso Prime International University.” Palakpakan ang mga tao sa paligid. “Let’s all give them a round of applause, please!” ang patuloy pa ng announcer. “Go, S4! Go, APIU!” Napuno ng sigawan ang buong arena. “Let us also extend our warm welcome to the players of Craige Global University!” Pumalakpak ako nang mahina nguni’t nawala ang ngiti sa labi ko. Mukhang malakas din ang sigawan sa kanila kaya naupo na lamang muna kami sa may gilid banda. We sacrificed everything to practice kaya kami ang dapat na manalo. “Let’s also give them a round of applause!” Nagpalakpakan at nagsigawan ang mga taong may hawak na banner ng kabilang team. “May we ask Mr. Alvin Spinx for his motivational speech? He’s the one who made this event possible. My gratitude to you, Sir Spinx!” Naglakad naman ito pagungo sa harapan para magsalita. Nag-umpisa na siyang magsalita na hindi ko naman naiintindihan. Mayamaya ay ibinaling ko naman ang tingin ko sa kabilang team nang matigilan ako. WTF! What brings her here? Is she supporting that team? Is she dating a member of that team?