CHAPTER 27
1635 Words
Bago tuluyang umalis si Jeon sa lugar, kinuha muna niya ang telepono.
Hindi siya basta aalis nang hindi alam ang kalagayan ng taong nasa operating room.
Tinawagan niya ang isa sa tauhan niyang nagbabantay kay Aleric.
Isang ring lang—sinagot agad.
“Boss.”
“Tapos na ba ang operasyon?” malamig ngunit mas mababang tono kaysa kanina.
“Opo, boss. Katatapos lang. Stable na siya. Tinanggal ang bala—hindi tumama sa vital organs.”
Tahimik si Jeon sandali.
“Gising?”
“Hindi pa po. Nasa recovery. Pero sinabi ng doktor—makakaligtas.”
Isang mabagal na paghinga ang pinakawalan ni Jeon.
Hindi halata sa boses niya ang kahit anong emosyon.
“Doblen ang bantay,” utos niya. “Walang papasok na hindi ko aprubado. Kahit staff.”
“Opo.”
“Ilipat siya sa private wing kapag pwede na. Ayokong alam ng buong Milan kung nasaan siya.”
“Understood.”
Pinatay niya ang tawag.
Sa ilalim ng ilaw ng underground floor, sandali siyang tumigil.
Buhay si Aleric.
Ibig sabihin—
mas magiging personal ang susunod na hakbang.
Lumapit ang isa sa tauhan.
“Boss, ready na ang sasakyan.”
Tumango siya.
“Textile compound,” malamig niyang sabi. “Now.”
Sa isip niya, malinaw ang mga pangalan.
Rossi.
Valente.
At isang buntis na ginawang panali para sa pagtataksil.
Hindi niya kinukunsinti ang traydor.
Pero hindi rin niya pinapalampas ang mga gumagamit ng pamilya bilang sandata.
Sa paglabas niya ng underground facility—
hindi na ito simpleng paghahanap ng mole.
Madilim ang paligid ng lumang textile compound.
Walang ilaw sa labas.
Walang bantay sa gate.
Masyadong tahimik.
“Too clean,” mahina ang sabi ng isa sa tauhan.
Hindi sumagot si Jeon.
Isang senyas lang ang ibinigay niya—
at sabay-sabay nilang pinasok ang compound.
Pinto. Bintana. Back entry.
Coordinated.
Walang warning shot.
Sa loob—
amoy kalawang at lumang tela.
Ngunit hindi iyon ang unang bumungad sa kanila.
May tunog.
Mahinang pag-iyak.
Paghingi ng tulong.
“Boss…” mahina ang boses ng isa sa tauhan mula sa kabilang hallway.
Nang buksan ang isa sa mga nakasarang silid—
tumambad ang hindi nila inaasahan.
Mga menor de edad.
Nakakulong.
Takot na takot.
May ilan na nakatali. May ilan na basta nakasiksik sa sulok.
Tahimik ang buong grupo ni Jeon.
Hindi ito ang inaasahan nila.
Wala roon ang buntis.
Wala roon si Valente.
Ito ay ibang klase ng operasyon.
Hindi simpleng hostage leverage.
Mas madilim.
Mas marumi.
Unti-unting tumigas ang panga ni Jeon.
“Clear the building,” malamig niyang utos. “Secure all rooms.”
Isa-isang siniyasat ang compound.
Walang pangunahing tao.
Walang senior operative.
Walang kahit sinong may ranggo.
Iniwan.
Parang sinadya.
Isang setup.
Lumapit ang isa sa tauhan na may hawak na folder na nakuha sa isang opisina sa loob.
“Boss… may manifests.”
Binuksan ni Jeon.
Shipping schedules.
Transit codes.
May logo.
Valente Logistics.
Tahimik ang hangin sa loob ng gusali.
Hindi ito random crime ring.
Ito ay sistematiko.
Malalim.
At malinis ang pagkaka-setup para hindi direktang ma-trace ang pangalan.
“Ginamit nila ang lugar para sa trafficking,” sabi ng isa sa tauhan, mababa ang boses.
Hindi agad sumagot si Jeon.
Ang galit niya—
hindi sumasabog.
Mas lumalamig.
Mas nagiging mapanganib.
“Nasaan ang buntis?” tanong niya.
“Wala pong trace dito.”
Maling impormasyon.
O sinadyang pain.
Tumingin siya sa paligid ng mga batang takot na takot.
Hindi ito ang digmaan niya.
Pero ngayon—
nadamay siya.
At may dalawang posibilidad:
Ginamit si Alessio para iligaw siya rito.
O may gustong ipakita sa kanya kung gaano kalalim ang dumi ng lungsod.
Lumapit ang isa sa bata, nanginginig.
Hindi marunong magsalita ng Italian nang maayos.
Trafficked.
Imported.
Tahimik na inabot ni Jeon ang coat niya at ibinalot sa bata.
Isang simpleng galaw.
Walang emosyon sa mukha.
Pero ang utos niya—
mas mabigat kaysa kanina.
“Shut it down.”
“Lahat ng konektado sa compound na ’to.”
“Hanapin ang financial arteries ng Valente Logistics.”
Tahimik ang mga tauhan.
“Boss… paano ang mga bata?”
Saglit siyang tumingin sa kanila.
“Ilipat sa secure facility. Anonymous tip sa tamang channel.”
Hindi siya santo.
Hindi rin siya pulis.
Pero may linya siyang hindi tinatawid.
At ngayong gabi—
may taong lumampas doon.
Habang palabas siya ng compound, tumingin siya sa madilim na itaas ng gusali.
Wala si Valente.
Wala ang buntis.
Pero malinaw na ngayon—
ang laban ay hindi lang tungkol sa teritoryo.
Ito ay tungkol sa kontrol sa ilalim ng lungsod.
At kung ginamit nila ang pangalan niya para pagtakpan ang mas madilim nilang operasyon—
nagkamali sila.
Dahil ngayon—
hindi na lang siya tumutugon.
Siya na ang maghahanap.
“Dating gawi.”
Malamig ang boses ni Jeon habang nakatingin sa bulok na pader ng gusali.
“Gawin n’yong abo ang lugar na ’to.”
Tahimik ang mga tauhan niya.
Alam nila ang ibig sabihin kapag ganoon ang tono.
Hindi ito emosyonal na pagsabog.
Ito ay hatol.
“Kriminal ako,” dugtong niya, mababa at mabigat ang bawat salita. “Pero hindi ako gumagamit ng mga bata para pagkakitaan.”
Walang sumagot.
Walang kumontra.
Sa madilim na compound, isa-isang inilabas ang mga menor de edad. Maingat. Walang pagmamadali. Inilipat sa ligtas na sasakyan.
Pagkatapos—
ibinigay niya ang huling utos.
“Siguraduhin n’yong walang matitira. Documents. Servers. Floor panels. Lahat.”
“Opo, boss.”
Hindi ito simpleng pagsunog ng gusali.
Ito ay pagputol ng ugat.
Kung may financial trail man doon—matatapos iyon ngayong gabi.
Habang papalayo ang convoy na may dalang mga bata, nanatili si Jeon sa labas ng compound sandali.
Sa loob ng ilang minuto—
unang apoy ang sumiklab sa itaas na palapag.
Sunod-sunod.
Mabilis kumalat sa lumang tela at kahoy.
Sa madilim na langit ng Milan, umakyat ang apoy.
Hindi siya tumingin palayo.
Walang pagsisisi sa mukha niya.
Pero may malinaw na mensahe sa kilos niya.
“Valente,” mahina niyang bulong.
Hindi ito basta pag-atake sa negosyo niya.
Ito ay paghamon sa moral code niya.
At ang mga taong gumagalaw sa ilalim ng lungsod—
ay ngayon alam na:
May mga kriminal na walang prinsipyo.
At may kriminal na may sariling linya.
Si Jeon—
ay hindi santo.
Pero kapag may lumampas sa linya niya—
hindi niya hinahabol.
Binubura niya.
Habang nagliliyab ang compound sa likuran niya, sumakay siya sa sasakyan.
“Next,” malamig niyang sabi.
“Saan tayo susunod, boss?” tanong ng isa niyang tauhan habang papalayo sila sa nagliliyab na compound.
Ang apoy sa likuran nila ay unti-unting nagiging maliit na liwanag sa madilim na kalsada ng Milan.
Tahimik si Jeon ilang segundo.
Hindi siya agad sumagot.
Pinagmamasdan lang niya ang repleksyon ng apoy sa bintana ng sasakyan.
“Dumeretso tayo sa hospital,” malamig niyang sabi sa wakas.
Nagkatinginan ang mga tauhan.
“At si Valente, boss?”
Bahagyang sumandal si Jeon.
“Hayaan muna nating makipaglaro ng tagu-taguan ang Valente na ’yon.”
Hindi ito pag-urong.
Ito ay paghahanda.
“Kapag ang kalaban ay nagtatago,” dugtong niya, “ibig sabihin may tinatago pa siyang mas mahalaga.”
Tahimik ang loob ng sasakyan.
“Hindi ko siya hahabulin na parang aso,” dagdag niya. “Gugustuhin kong siya mismo ang lumabas.”
Paano?
Sa pamamagitan ng pressure.
Sa pamamagitan ng pagputol ng daloy.
Sa pamamagitan ng pag-alis ng mga taong nagtatrabaho para sa kanya.
Ngayon—
alam ni Valente na nasunog ang isang operasyon.
Alam niyang alam ni Jeon.
At ang ganitong uri ng tao—
hindi kayang manatiling tahimik nang matagal.
Pagdating sa ospital, bumagal ang sasakyan.
Malamig ang ilaw sa labas ng private wing.
“Secure perimeter,” utos niya bago bumaba.
“Opo, boss.”
Habang naglalakad siya papasok—
wala nang apoy sa likuran niya.
Wala nang sigawan.
Tahimik na ulit ang mundo.
Pero sa ilalim ng katahimikang iyon—
may paparating na banggaan.
Ngayon, isang bagay lang ang mahalaga.
Ang lalaking nasa loob ng recovery room.
At kapag nagising si Aleric—
magsisimula ang mas organisadong paghihiganti.
Mahaba ang hallway.
Tahimik.
Malinis ang sahig. Amoy antiseptic. Malamlam ang ilaw.
Habang papunta sa kwarto ni Aleric, mabagal ang hakbang ni Jeon—pero malinaw ang direksyon ng isip niya.
Hindi na ito basta galit.
Ito ay plano.
Valente.
Rossi.
Hindi niya sila hahabulin sa madilim na eskinita.
Hindi niya sila hahamunin sa harap ng media.
Uunti-untiin niya.
Putol sa ruta.
Putol sa supply.
Putol sa impluwensya.
Sisiraan niya ang mga union contract nila.
Bibilhin niya ang mga taong matagal nang nagdadalawang-isip sa katapatan.
Ibe-break niya ang mga tahimik na alyansa.
Hindi niya kailangan ng isang malaking pagsabog.
Mas masakit ang mabagal na pagkawasak.
Hanggang sa—
kusa silang lalabas sa lungga.
Kusa silang magmamakaawang makipag-usap.
At kapag lumabas sila—
hindi na iyon negosasyon.
Tumigil siya sandali bago ang pinto ng recovery room.
Tahimik ang dalawang tauhan sa labas.
“Stable pa rin po, boss.”
Tumango siya.
Sa loob ng isip niya—
may malinaw na hakbang:
Internal cleanse — tapos na.
Compound — burned.
Financial tracing — sisimulan agad bukas.
Pressure — sabay-sabay.
Hindi siya impulsive.
Hindi siya magwawala.
Ang mga tulad nina Valente—
umaasa sa emosyon.
Pero ang makakalaban nila ngayon—
ay mas tahimik.
Mas sistematiko.
Mas walang awa.
Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.
Sa loob—
mahina ang ilaw.
Nakahiga si Aleric, nakakabit sa mga monitor.
Buhay.
At iyon ang mahalaga.
Lumapit si Jeon sa tabi ng kama.
Tahimik.
“Maglaro sila at makikipaglaro tayo,” mahina niyang bulong.
“Pero hindi nila alam… ako ang gumagawa ng board.”
Sa labas ng ospital, tahimik ang Milan.
Pero sa ilalim ng lungsod—
may dalawang pangalan na unti-unti nang nawawalan ng lupa.
At hindi pa nila alam—
nagsimula na ang pagguho.
- Writer
