CHAPTER 29
1657 Words
“Umalis na tayo dito, Jeon.”
Mahina pa ang boses ni Aleric pero matatag.
“Hindi tayo titigilan ng mga kalaban dito.”
Tahimik si Jeon, nakatayo sa gilid ng kama.
“Kaya ko na,” dugtong ni Aleric. “Sa ibang lugar na lang ako magpapagaling. May kakilala akong makakatulong sa ’tin pansamantala.”
Huminga siya nang mabigat.
“Kung hindi tayo aalis dito… maraming inosenteng tao ang madadamay.”
Tahimik ang silid.
Sa labas, may mga yabag. May tensyon. May posibilidad ng panibagong galaw.
Hindi ito takot ang nararamdaman ni Jeon.
Kalkulasyon.
Ang ospital ay hindi fortress.
At ang kalaban—
nasa yugto na ng pagiging desperado.
Kung may sumunod pang pag-atake rito—
hindi tauhan niya ang unang masasaktan.
Kundi mga pasyente. Mga pamilya. Mga walang kinalaman.
Unti-unting tumango si Jeon.
“Nasaan?” tanong niya.
“Old contact ko,” sagot ni Aleric. “Private rehabilitation estate sa Como. Walang digital footprint. Loyal sa akin.”
Saglit na tumahimik si Jeon.
Lake Como.
Hindi sentro ng operasyon.
Hindi mainit.
Strategic.
“Transfer discreetly,” utos niya sa tauhan. “No sirens. No hospital records update.”
“Opo, boss.”
Lumapit siya kay Aleric.
“Makakalakad ka ba?”
Bahagyang ngumiti si Aleric.
“Buhay pa ako, hindi ba?”
Tahimik na inilabas siya sa recovery room. Hindi sa main entrance. Sa service corridor.
Habang tinatahak nila ang mas madilim na bahagi ng ospital—
alam ni Jeon na hindi ito pag-atras.
Ito ay repositioning.
Hayaan ang Rossi at Valente na isipin na nagtatago sila.
Hayaan silang maging kampante.
Sa labas, naghihintay ang armored vehicle.
Bago tuluyang sumakay si Jeon, tumingin siya sa ospital.
Hindi galit.
Hindi takot.
Isang malamig na desisyon lang.
“Nahuli mo ba kung sino ang nagtraydor sa atin, Jeon?”
Mahina ang boses ni Aleric habang nakahiga sa reinforced stretcher sa loob ng sasakyan. Nangingitim pa ang gilid ng sugat niya pero malinaw ang mga mata.
Tahimik si Jeon.
Nakatingin sa madilim na highway.
“Alessio,” malamig niyang sagot.
“Hotel access. Departure route. Confirmed.”
Bahagyang tumango si Aleric.
“Pinatay mo?”
“Hindi.”
Napalingon si Aleric sa kanya.
“Bakit?”
“Ginamit siya,” sagot ni Jeon. “Buntis ang kasintahan. Hawak ng kalaban.”
Sandaling katahimikan.
“Valente?” tanong ni Aleric.
“Valente… at Rossi,” sagot ni Jeon. “Pero hindi pa malinaw kung sino ang mas may kontrol.”
Tahimik ang loob ng sasakyan.
“Nagkamali siya,” dugtong ni Jeon tungkol kay Alessio. “Pero hindi siya ang utak.”
Huminga nang mabagal si Aleric.
“Good.”
“Hindi ako nagpapatawad,” dagdag ni Jeon. “Pero hindi ko rin pinapatay ang taong ginamit lang bilang tali.”
Bahagyang ngumiti si Aleric.
“Kaya ka delikado.”
“Pero Jeon…”
Mahina ang boses ni Aleric, pero seryoso.
“Iligtas mo ’yung mag-ina.”
Tahimik ang loob ng sasakyan.
Hindi agad sumagot si Jeon.
“Hindi sila kasali dito,” dugtong ni Aleric. “May kasalanan man si Alessio sa atin… hindi naman kasalanan ng kasintahan niya.”
Mabagal ang takbo ng convoy sa madilim na kalsada.
“Wag ka na munang mag-isip diyan,” malamig ngunit mas mababang tono ang sagot ni Jeon.
“Ako na ang bahala.”
Sandaling tumahimik si Aleric.
“Magpahinga ka na muna.”
Hindi iyon lambing.
Hindi rin iyon pakiusap.
Isa iyong utos.
Tahimik ang loob ng sasakyan habang tumatakbo sila palayo sa Milan.
Bahagyang napangiti si Aleric kahit pagod.
“Hindi mo kailangang akuin lahat,” mahina niyang sabi.
“Hindi ko inaako,” sagot ni Jeon nang hindi tumitingin.
“Kinokontrol ko.”
“Kapag hindi ka nagpagaling,” dugtong niya, “wala akong kanang kamay.”
Bahagyang napapikit si Aleric.
“Akala ko disposable ako,” biro niya.
“Hindi,” malamig na sagot ni Jeon. “Hindi ka asset. Ikaw ang standard.”
Manipis ang hamog sa paligid ng malawak na lupain.
Tahimik ang lawa. Bahagyang sumisilip ang unang liwanag ng araw sa ibabaw ng tubig.
Isang secluded estate ang nasa gilid ng Como—hindi engrande sa labas, pero malinaw na mahusay ang seguridad. Walang signage. Walang camera na halatang nakikita.
Eksaktong lugar para mawala sa radar.
Huminto ang convoy sa gated driveway.
Ilang minuto ang lumipas bago tuluyang ginising si Jeon ng isa sa kanyang tauhan.
“Boss.”
Bahagyang nagmulat ng mata si Jeon. Isang iglap lang—gising na ang isip.
“Nakarating na po tayo.”
Tumango siya.
Sa tabi niya, mahimbing na natutulog si Aleric—pagod, pero stable ang paghinga.
“Secure perimeter,” utos ni Jeon habang bumababa ng sasakyan. “Check blind spots. Walang papasok nang hindi ko alam.”
“Opo, boss.”
Lumapit ang isang lalaking nasa early fifties mula sa veranda ng estate. Maayos ang postura. Walang takot sa mata.
“Late yata kayo,” sabi nito nang bahagyang may ngiti.
“Buhay pa siya,” malamig na sagot ni Jeon.
Bahagyang tumango ang lalaki.
“Dalhin ninyo siya sa east wing. May private surgical room doon.''
“Sandali.”
Huminto si Jeon sa paglalakad.
“Sino ka… at bakit kilala mo ako?”
Malamig ang boses niya. Hindi agresibo. Pero malinaw ang babala sa tono.
Ang lalaking nasa veranda ay bahagyang ngumiti—hindi palaban, hindi rin submissive.
“Kilala kita,” sagot nito, kalmado. “Hindi dahil sa reputasyon mo.”
Tahimik ang mga tauhan ni Jeon sa likuran niya. Lahat alerto.
“Kundi dahil matagal ka nang nasa radar ng mga pamilyang may interes sa hilaga.”
Bahagyang tumalim ang mata ni Jeon.
“Hindi ko gustong nasa radar,” malamig niyang sagot.
“Alam ko,” tugon ng lalaki. “Pero kapag gumagalaw ka sa Milan nang ganoon kalakas, hindi ka maiiwasang mapansin.”
Isang hakbang ang ginawa ni Jeon palapit.
“Kilala ka ni Aleric,” dagdag niya. “Pero hindi kita kilala.”
Bahagyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.
“Ganyan ka nga raw,” sabi nito. “Hindi nagtitiwala basta-basta.”
“Hindi ako nagtitiwala kahit kanino,” diretso niyang sagot.
Tahimik sandali ang hangin sa pagitan nila.
“Massimo Caruso,” pakilala ng lalaki sa wakas. “Retired operations consultant. Hindi na ako aktibo sa mga pamilyang nasa Milan.”
“Retired?” bahagyang tumaas ang kilay ni Jeon.
“Retired enough not to take sides,” sagot ni Massimo.
Tinitigan siya ni Jeon.
Sinusuri ang tindig. Ang paghinga. Ang mata.
Walang kaba.
Walang pagsisinungaling na halata.
Pero hindi rin malinaw kung saan siya nakatayo.
“Kung may balak kang ibenta ang lokasyon namin—” malamig na sabi ni Jeon.
“—patay na sana kayo bago pa kayo makarating,” putol ni Massimo nang kalmado.
Tahimik.
Mabigat.
“Si Aleric ang humingi ng tulong,” dugtong ni Massimo. “May utang siya sa akin.”
Bahagyang gumalaw ang panga ni Jeon.
“Utang?”
“Isang buhay na hindi ko na babanggitin ngayon.”
Tahimik ang ilang segundo.
Sa malayo, makikita ang mga tauhan na dinadala si Aleric papasok sa east wing.
Lumapit si Jeon ng kaunti pa.
“Isang pagkakamali lang,” malamig niyang sabi, “at hindi sapat ang retirement mo para iligtas ka.”
Hindi umatras si Massimo.
“Alam ko.”
Tahimik muli ang paligid.
Hindi pa nagtitiwala si Jeon.
Hindi siya komportable.
Pero sa ngayon—
kailangan niya ang lugar.
At ang oras.
“Magbantay ka sa paligid,” utos ni Jeon sa isa sa tauhan. “Double rotation.”
“Opo, boss.”
Habang papasok siya sa estate—
Mahina ang ilaw sa loob ng corridor habang maingat na nililipat si Aleric sa isang mas pribadong silid.
Dalawang tauhan ang may hawak sa stretcher.
Tahimik ang paligid—walang tunog ng siyudad, tanging mahinang hangin mula sa lawa.
Sa kalagitnaan ng pagliko sa hallway—
bahagyang gumalaw ang kamay ni Aleric.
“Boss…” mahina ang bulong ng isang tauhan.
Unti-unting nagmulat ng mata si Aleric.
Hindi disoriented.
Hindi naguguluhan.
Gising ang isip agad.
“Nasaan na tayo?” mahina pero malinaw ang boses.
“Lake Como,” sagot ng tauhan. “Safe location.”
Bahagya siyang tumingin sa kisame, saka sa paligid.
“Massimo?” tanong niya agad.
Nagkatinginan ang mga tauhan.
Nasa pintuan si Jeon, nakamasid.
“Gising ka na,” malamig niyang sabi.
Bahagyang ngumiti si Aleric, kahit halatang masakit ang katawan.
“Hindi pa ako patay pare masamang damo to.”
Lumapit si Jeon.
“Kilalang-kilala mo ang may-ari ng lugar na ’to.”
Hindi iyon tanong.
Tumingin si Aleric kay Massimo na nakatayo sa di kalayuan.
“Utang ko ang buhay ko diyan,” mahinang sagot niya.
Tahimik si Jeon.
“Hindi siya kalaban,” dugtong ni Aleric, diretsong tumingin kay Jeon. “Kung gusto niya tayong ibenta, ginawa na niya.”
Massimo bahagyang tumango, walang komento.
Lumalim ang paghinga ni Aleric.
“Pero hindi tayo ligtas,” dagdag niya. “Kapag nalaman nina Rossi na nawala ako sa radar ng hospital, maghahanap sila.”
“Let them,” malamig na sagot ni Jeon.
Bahagyang umangat ang kilay ni Aleric.
“May plano ka na.”
“Hindi pa at Wala pa,” sagot ni Jeon. “Pero sisimulan ko na.”
Tahimik ang silid.
Sa labas, sumisikat ang araw sa ibabaw ng Lake Como.
Sa loob—
may tatlong lalaking may kanya-kanyang lihim.
At habang nakahiga si Aleric, mas malinaw ang isip niya ngayon.
“Jeon,” mahina niyang sabi.
“Kung gagalaw ka laban sa Valente at Rossi nang sabay…”
Sandali siyang napahinto dahil sa sakit.
“…siguraduhin mong may lalabas sa kanila.”
Tahimik si Jeon.
“Maglalabas ako ng apoy sa isang panig,” malamig niyang tugon.
“Para ang isa, mapilitan gumalaw.”
Tahimik si Massimo.totoo nga ang naririnig nyang Balita tungkol dito anak ito ng diablo na mahilig maglaro ng apoy na kayang pumatay..
- Writer
