CHAPTER 31
1795 Words
Mabilis lumipas ang mga oras.
Ang tahimik na umaga sa Como ay napalitan ng malamig na gabi.
Sa loob ng silid, tahimik na naghahanda si Jeon.
Hindi engrande.
Hindi flashy.
Isang maayos na itim na suit. Malinis ang hiwa. Walang logo. Walang simbolo.
Sa mundong papasukin niya ngayong gabi—ang presensya ang nagsasalita, hindi ang alahas.
Tahimik siyang nag-ayos ng cufflinks.
Sinilip ang baril—hindi para gamitin agad, kundi para masigurong handa.
Paglabas niya ng silid—
hindi na niya inabala si Massimo.
Hindi rin niya ginising si Aleric.
Hindi niya pinatawag ang mga tauhan.
Kaya niya mag-isa.
At kung hindi—
marami siyang nakakalat na tao sa Italy na isang tawag lang ang layo.
Sa hallway, nasalubong siya ng isa sa kanyang trusted men.
“Boss, escort—?”
“Hindi kailangan,” putol niya.
“Pero—”
“Hindi ako pupunta doon para makipagbarilan.”
Tahimik ang tauhan.
“Kung may mangyari,” dagdag ni Jeon, “alam ninyo ang protocol.”
“Opo, boss.”
Bumaba siya sa hagdan ng estate.
Tahimik ang Lake Como sa likuran niya.
Walang seremonya ang pag-alis niya.
Isang itim na sasakyan lang ang naghihintay.
Bago siya sumakay, sandali siyang tumingin sa madilim na tubig.
Habang umaandar ang sasakyan sa madilim na highway pababa ng Como, kinuha ni Jeon ang kanyang telepono.
Tahimik ang loob ng kotse. Tanging tunog ng makina at mahinang vibration ng gulong sa aspalto.
Binuksan niya ang GPS.
Via della Scala.
Lumabas ang eksaktong lokasyon—isang lumang palazzo sa gitna ng lumang distrito ng Milan. Hindi ito club. Hindi rin hotel.
Private residence.
Old money.
Isang lugar na hindi basta matatagpuan kung hindi ka inimbitahan.
Pinag-aralan niya ang mapa.
Tatlong pangunahing daan papasok.
Dalawang service alley sa likod.
Isang underground access na malamang para sa high-profile guests.
Tahimik siyang nag-zoom out.
Noted the surrounding blocks.
Possible sniper angles.
Blind spots sa street lighting.
Hindi siya pupunta bilang bisita lang.
Nagpadala siya ng isang encrypted message sa dalawa niyang nakakalat na tauhan sa Milan.
''Standby. No movement unless I signal.''
Delivered.
Inilagay niya ang telepono sa tabi.
Sa bintana, unti-unting lumalapit ang mga ilaw ng lungsod.
Via della Scala.
Moretti.
Hindi ito basta dinner invitation.
Ito ay pagsusukat.
At ngayong alam na niya ang layout—
mas malinaw ang galaw niya kapag dumating.
MILAN — VIA DELLA SCALA, OUTSIDE THE PALAZZO GATES
Hindi nagtagal ay bumagal ang sasakyan sa harap ng malaking trangkahan.
Matataas na bakal. Lumang disenyo. Disenteng ilaw. Tahimik ang paligid—pero halatang hindi ito basta-bastang tirahan.
Bago pa tuluyang makalapit ang sasakyan, dalawang armadong kalalakihan ang lumapit.
Isa sa kaliwa. Isa sa kanan.
Professional ang galaw. Hindi gang-type. Trained.
Kumatok ang isa sa tinted window.
Dahan-dahang ibinaba ni Jeon ang salamin.
“Boss, for security lang,” sabi ng lalaki. “Sino at ano ang pakay mo sa loob?”
Diretso ang tingin ni Jeon sa kanya.
Hindi siya nagpakilala agad.
Hindi siya nagpakita ng imbitasyon.
Sa halip—
bahagya siyang ngumiti.
“Kung kailangan ko pang magpakilala,” malamig niyang sagot, “ibig sabihin hindi ako ang inaasahan ninyo.”
Sandaling katahimikan.
Nagkatinginan ang dalawang bantay.
“Sir, standard protocol lang—”
“Sabihin mo sa matandang Moretti,” putol ni Jeon, mababa ang boses pero may bigat, “na dumating na ang bisitang gusto niyang sukatin.”
Tahimik.
Ramdam ang pagbabago sa hangin.
Ang isa sa mga bantay bahagyang nag-adjust ng earpiece.
Ilang segundo ang lumipas.
Pagkatapos—
biglang bumukas ang gate.
Mabagal.
Tahimik.
Isang mahinang boses mula sa comms ng bantay:
“Let him in.”
Bahagyang tumango ang lalaki.
“Welcome, Mr. Devereaux.”
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Jeon.
Alam niya.
Hindi ito simpleng guest list.
Sinusukat siya mula pa lang sa labas.
Habang pumapasok ang sasakyan sa malawak na courtyard ng palazzo—
napansin niya ang mga camera placements.
Ang elevated balcony silhouettes.
Ang mga sasakyang naka-park—lahat high profile.
Hindi ito party.
Ito ay assembly.
At ngayong pumasok na siya sa loob—
wala nang atrasan.
Pagkababa pa lang ni Jeon ng sasakyan, bumungad agad ang malawak na marble courtyard ng palazzo.
Tahimik.
Walang sumasalubong na host.
Walang red carpet.
Dalawang pinto lang ang bukas papasok sa grand entrance hall.
Isang matandang butler ang naghihintay sa loob.
“Mr. Devereaux,” magalang nitong bati. “This way.”
Pagpasok niya—
agad niyang naramdaman ang unang pagsusukat.
Walang ingay ng party.
Walang halakhakan.
Sa halip—
isang malawak na entrance hall na may mataas na kisame, kristal na chandelier, at mga lumang painting ng mga pamilyang Moretti.
Sa gitna ng hall—
isang mahabang mesa.
Sa ibabaw nito—
isang baso ng red wine.
Isang upuan.
At sa kabilang dulo—
nakaupo ang matandang Moretti.
Nag-iisa.
Hindi siya tumayo.
Hindi siya ngumiti.
“Mr. Devereaux,” malamig ngunit kontroladong bati nito.
Walang handshake.
Walang pagyakap.
Isang psychological test agad.
Power positioning.
Ang mesa ay sadyang mahaba.
Ang upuan ni Jeon ay bahagyang mas mababa ang taas kumpara sa kay Moretti.
Isang detalyeng hindi mapapansin ng karamihan—
pero malinaw sa mata ng sanay sa laro.
Hindi umupo agad si Jeon.
Hindi rin siya lumapit.
Sa halip, huminto siya sa eksaktong distansyang hindi siya nasa ilalim ng chandelier—isang symbolic center spotlight.
Tinitigan niya ang matanda.
“Akala ko assembly ito,” malamig niyang sabi.
Bahagyang ngumiti si Moretti.
“Lahat ng mahalagang usapan… nagsisimula sa tahimik.”
Isang pause.
“Umupo ka.”
Hindi ito pakiusap.
Utós ang tono.
Tahimik ang buong hall.
May mga mata sa balconies sa itaas.
Observers.
Mga lumang pamilya.
Ito ang subtle test:
Kung uupo siya agad—parang sumusunod.
Kung tatanggi—parang bastos.
Kung magre-react—parang impulsive.
Dahan-dahang lumapit si Jeon.
Pero sa halip na umupo sa mas mababang upuan—
hinawakan niya ito at bahagyang inurong palayo sa mesa.
Saka siya umupo.
Pantay na ang distansya.
Walang salita.
Walang emosyon.
Isang maliit na galaw—
pero malinaw ang mensahe.
Hindi siya bisita.
Hindi rin siya under.
Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.
At sa balcony—
may bahagyang paggalaw.
Napansin ng mga nanonood.
Ngumiti nang bahagya ang matandang Moretti.
“Good,” sabi nito.
“Hindi ka madaling ilagay sa posisyon.”
Tahimik ang hall.
At doon pa lang—
nakapasa na si Jeon sa unang pagsusulit.
Habang nakaupo si Jeon sa harap ng matandang Moretti, ramdam ang bigat ng mga matang nakamasid mula sa itaas na balcony.
Tahimik ang hall.
Walang musika.
Walang palakpakan.
Puro obserbasyon.
At kalaunan—
biglang bumukas ang malaking double doors sa likuran.
Walang anunsyo.
Walang pagpapakilala.
Pumasok si Lucia Moretti.
Hindi siya nagmamadali.
Hindi rin siya dramatic.
Isang simpleng itim na gown—elegante, walang labis na palamuti. Ang lakad niya ay hindi para magpakitang-gilas—
kundi para mag-angkin ng espasyo.
Bahagyang napalingon ang ilang nasa balcony.
Ang matandang Moretti ay hindi nagsalita.
Hindi rin siya nagpakita ng reaksyon.
Pero malinaw—
inaasahan niya ang pagpasok na iyon.
Huminto si Lucia ilang hakbang mula kay Jeon.
Diretso ang tingin.
Walang ngiti.
“Hindi ko akalaing darating ka nang mag-isa,” sabi niya, malamig ngunit malinaw ang boses.
Hindi siya tumingin sa ama.
Diretso kay Jeon.
Bahagyang tumagilid ang ulo ni Jeon.
“Hindi ako mahilig magdala ng ingay,” sagot niya.
Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.
nagsusukatan sila.
“Brave,” dagdag ni Lucia.
“Calculated,” sagot ni Jeon.
Tahimik ang ilang segundo.
Lumapit si Lucia sa mesa.
Sa halip na umupo sa tabi ng ama niya—
umupo siya sa gilid na pinakamalapit kay Jeon.
Isang tahimik na galaw.
Pero malinaw ang mensahe.
Hindi lang siya anak.
Isa siyang manlalaro.
“Alam mo ba kung bakit ka narito?” tanong niya.
“Maraming posibilidad,” malamig na sagot ni Jeon. “Piliin mo ang totoo.”
Bahagyang ngumiti si Lucia.
Sa itaas, may ilang nagbulungan.
Ang presensya ni Jeon ay hindi na basta bisita.
Ito ay variable.
At ngayon—
ang tanong ay hindi na kung susukatin siya.
Kundi kung sino sa Moretti ang unang kikilos.
Tahimik na nagsalita ang matandang Moretti.
“Lucia,” mababa ang tono.
Ngunit hindi siya pinigilan.
Sa halip, hinayaan.
Dahil ang tunay na pagsusulit ngayong gabi—
ay hindi lamang sa pagitan ng dalawang lalaki.
Kundi sa pagitan ng dalawang henerasyon.
At si Jeon—
ay nasa gitna.
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Jeon.
Hindi siya ngumiti.
Hindi siya nagtaas ng boses.
“Hindi ako naparito para makipaglokohan,” malamig niyang sabi, ang bawat salita malinaw sa malawak na hall.
Tahimik ang balcony.
Tahimik ang matandang Moretti.
Diretso ang tingin niya kay Lucia.
“Gusto kong malaman—bakit nang paglapit mo sa amin… may nagtangka na rin sa buhay ko.”
Isang mabigat na pause.
“Kasabwat ba kayo nila Valente at Rossi?”
Walang pag-aatubili sa tanong.
Walang pag-iwas.
Direktang akusasyon.
Bahagyang nag-angat ng kilay si Lucia.
Hindi siya nasindak.
Sa halip—
bahagya siyang sumandal sa upuan.
“Kung kasabwat kami,” malamig niyang sagot, “hindi ka na sana nakaupo diyan.”
Tahimik ang hall.
Walang humalakhak.
Walang gumalaw.
Nagpatuloy si Jeon, hindi inaalis ang tingin sa kanya.
“Ang timing ay masyadong malinis. Imbitasyon. Pag-atake. Hospital breach?.”
Lumipat ang tingin niya sa matandang Moretti.
“Hindi ako naniniwala sa coincidence.”
Ang matanda ay dahan-dahang itinaas ang baso ng alak.
“Magandang instinct,” sabi nito. “Pero maling konklusyon.”
Si Lucia ang muling nagsalita.
“Valente at Rossi ay maingay kapag desperado,” sabi niya. “Ang Moretti… hindi.”
Isang tahimik na tensyon ang bumalot sa mesa.
“Hindi kami pumapatay sa loob ng ospital,” dagdag niya. “Hindi namin estilo.”
Bahagyang tumalim ang mata ni Jeon.
“Kung hindi kayo kasali,” malamig niyang sagot, “bakit nyo ako inimbitahan ngayon?”
Hindi agad sumagot si Lucia.
Sa halip—
tumayo siya.
Naglakad ng ilang hakbang palapit sa kanya.
Hindi agresibo.
Pero sapat para maramdaman ang presensya.
“Dahil kapag nagsimulang magbanggaan ang mga lalaki sa Milan,” mababa niyang sabi, “ang lungsod ang unang nasusunog.”
Isang pause.
“At ikaw… hindi ka tulad nila.”
Bahagyang umigting ang panga ni Jeon.
“Hindi iyon papuri,” sagot niya.
“Hindi rin iyon akusasyon,” tugon ni Lucia.
Tahimik ang matandang Moretti.
Pinapabayaan ang palitan.
“May mga galaw na hindi pa nakikita,” dagdag ni Lucia. “At hindi lahat ng nagtatangkang pumatay sa’yo ay kumikilos sa ngalan ng Valente.”
Bahagyang nagbago ang tingin ni Jeon.
“Anong ibig mong sabihin?”
Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.
“May mas lumang interes na gumagalaw sa ilalim,” sabi niya. “At maaaring ginagamit lang ang pangalan nina Valente at Rossi.”
- Writer
