CHAPTER 16
1325 Words
Kinaumagahan.
Unang araw ng kanilang kasal.
Walang kampana.
Walang pagbati.
Walang nakakaalam.
At wala ring gustong ipaalam.
Tahimik ang villa habang unti-unting sumisikat ang araw sa Barcelona. Ang liwanag ay marahang pumapasok sa malalaking bintana, tila ba walang alam sa pagbabagong naganap kagabi.
Sa kusina, abala si Nana Isabel.
Maingat niyang inilatag ang mesa—tinapay, mainit na sabaw, prutas, at kape.
Sa itaas, unang nagising si Angelic.
Saglit siyang nakalimot.
Pagmulat ng mata, ilang segundo siyang tahimik—parang hinahanap kung nasaan siya.
Pagkatapos, bumalik ang alaala.
Ang papel.
Ang pirma.
Ang apelyido.
Hindi siya umiiyak.
Wala nang luha.
May katahimikan na lang na mas mabigat kaysa sa anumang hikbi.
Sa kabilang silid, nagising din si Jeon.
Hindi siya natulog nang mahimbing.
Nakatitig siya sa kisame sandali bago tuluyang bumangon.
Unang araw ng kasal.
At parang wala namang nagbago.
Pero alam niyang may nagbago.
Isang pangalan ang nadagdag sa mundo niya.
At kasama noon—
isang responsibilidad na hindi niya kayang balewalain.
Nagkita sila sa hapag-kainan.
Tahimik.
Si Nana Isabel ang unang nagsalita.
“Magandang umaga,” mahinahon niyang bati, tila ba normal na araw lang ito.
Umupo si Angelic.
Sumunod si Jeon.
Magkatapat.
Walang singsing na ipinagpalit.
Walang ngiting bagong kasal.
Habang naglalagay si Nana Isabel ng dagdag na tinapay sa mesa, ngumiti siya nang bahagya.
“Iho,” sabi niya kay Jeon, “bakit hindi mo ipasyal ang nobya mo habang andito kayo sa Barcelona? Maganda ang panahon ngayon.”
Bahagyang tumigil ang kutsara sa kamay ni Angelic.
Naramdaman niya ang salitang iyon.
Nobya.
Malamig na tumingala si Jeon.
“Nana,” diretso niyang sagot, “hindi ko siya nobya.”
Sandaling katahimikan.
At pagkatapos—
“Wala akong panahon.”
Tahimik ang mesa.
Napatingin si Angelic sa kanya, hindi dahil nasaktan siya sa tono—kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya.“Mas lalo mo siyang dapat ipasyal kung kakilala mo lang pala,” banayad niyang tugon. “Hindi puro bantay at pader ang dapat niyang makita.”
Hindi agad sumagot si Jeon.
Abala ang isip niya sa mga galaw ni Jude.
Sa ulo ng pumatay sa kanyang mga magulang.
Sa mga tauhang nagbabantay sa perimeter.
Pero sa tabi niya, tahimik na umiinom ng kape si Angelic.
Hindi siya humihingi ng pasyal.
Hindi siya nagrereklamo..
“Tama si Nana,” biglang sabi ni Angelic, kalmado ang tono. “Hindi ako mababasag kung lalabas tayo sandali.”
Bahagyang nag-angat ng tingin si Jeon.
Hindi iyon hamon.
Hindi rin iyon lambing.
Isang simpleng pahayag.
“Hindi ligtas,” sagot niya.
“Mas ligtas ba sa loob kung palagi kang may iniisip na kaaway?” balik niya.“Wag kang magmarunong, babae. Wala kang alam.”
Mababa ang boses ni Jeon, pero matalim.
Hindi siya sumigaw—pero sapat iyon para tumigil ang hangin sa pagitan nila.
Tahimik si Nana Isabel.
Hindi siya nakialam.
Sa kabilang upuan, dahan-dahang ibinaba ni Angelic ang tasa ng kape.
Hindi siya umatras.
“Kung wala akong alam,” kalmado niyang sagot, “bakit ako ang nasa gitna ng digmaan ninyo?”“Hindi mo alam kung gaano kalalim ang mundo ko,” dagdag ni Jeon.
“At hindi mo alam kung gaano kahirap mawalan ng sariling mundo,” balik niya.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.“Ang akala mo, simpleng pasyal lang ito,” sabi ni Jeon, mas kontrolado ang tono. “Sa bawat hakbang sa labas, may posibleng baril na nakatutok.”
“Alam ko ang panganib,” sagot ni Angelic. “Hindi ako tanga.”
Humigpit ang panga ni Jeon.
Hindi niya gusto na hinahamon siya.“Hindi ka tanga?”
Bahagyang tumawa si Jeon—isang maikling tunog na walang saya.
“Lagay na ’yan. Huwag mong pairalin ang katigasan ng ulo mo.”
Malamig ang tono niya, pero hindi pasigaw. Kontrolado. Tulad ng lalaking sanay mag-utos.
Natahimik si Angelic sandali.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumayo mula sa kinauupuan niya.
“Kung katigasan ng ulo ang tawag mo sa hindi basta sumusunod,” sagot niya, diretso ang tingin, “mas mabuti na siguro iyon kaysa maging sunud-sunuran.”
Bahagyang nag-igting ang panga ni Jeon.
“Hindi ito laro,” sabi niya. “Hindi ito café na pwede kang makipagtitigan at umalis kapag sawa ka na.”
“Hindi ito café na kapag hinamon ka ng pakikipagtitigan, lalaban ka.”
Malamig ang boses ni Jeon. Hindi mataas—pero mabigat.
“At hindi kita dinala dito para gawing prinsesa o reyna.”
''at wag mo Kong didiktahan,pagsinabi ko sinabi ko''gigil na saad nito sknya.
''pwede kang gumala paikot ng villa pero hindi ka pwedeng lumabas ng gate''pagtatapos nito sa usapan at tumayo na walang paalam na umalis.''iha pag pasensyahan mo na ang alaga ko huh! iniingatan ka lang nya''napaluha nalang si angelic pakiramdam nya preso pa rin sya iba lang ang taong nagkulong saknya.at nagkataon na pinayagan nya pang maging asawa nya.dala na nya ang apelido nito...nagpaalam na sya sa matanda at muling pumasok sa kanyang silid.unti unting naglandas ang kanyang mga luha..at naalala na naman nya ang kanyang ama na ginawa syang pambayad utang.siguro kung di nito ginawa ang bagay na yon baka ngayon masaya pa rin sya sa cafe.hindi sana sya pag iinitan ng dalawang halimaw,may kalayaan siguro sya,at may nagmamahal siguro sknya na handa syang dalhin sa altar..yung pinapangarap nyang kasal siguro matutupad yun pero ngayon mukhang Malabo na.dahil kasal na sya,pinili nyang pakasalan ang Isang taong alipin ng galit,nababalot ng kasamahan ang puso...Napatanaw nalang si Angelic sa labas ng kanyang silid.
Mula sa malawak na bintana, tanaw ang bahagi ng Barcelona—mga gusali, kalye, at ang malayong asul ng dagat.
Mukhang malaya ang lahat.
Mga taong naglalakad sa ibaba.
Mga sasakyang dumaraan.
Mga ibong malayang lumilipad sa langit.
At siya—
nasa loob ng isang villa na binabantayan ng mga armadong tauhan.
Hindi siya nakakadena.
Hindi siya nakakulong sa isang silid.
Pero alam niyang ang mundo sa labas ay hindi basta maaabot.
Hinawakan niya ang manipis na kurtina, marahang hinawi iyon.
Ito ba ang pinili ko? tanong niya sa sarili.
Hindi nga niya pinili si Jude..
Pero pinili niya ang pirma.
Pinili niya ang apelyido ng isang halimaw din.
Sa kabilang bahagi ng villa, abala si Jeon sa opisina. Hindi niya alam na sa silid sa itaas, ang babaeng legal na asawa niya ay nakatanaw sa mundo na minsang kanya.
Sa salamin ng bintana, nakita ni Angelic ang sarili niyang repleksyon.
Hindi prinsesa.
Hindi reyna.
kundi magiging tagasunod din na parang tauhan ng kanyang asawa.
walang pagmamahal at walang pag aaruga,,at darating ang araw magiging taga gawa lang sya ng tagapagmana nito...
hindi man nya gustong dumating ang araw na yon ay wala syang magagawa, pumirma sya at kahit papel lang yun ay legal silang kasal...
nasa malalim syang pag iisip ng kumatok muli si nana Isabel,pinagbuksan nya ito ng pinto at nabungaran nya ang maamo at nagmamalasakit nitong mukha.''iha bakit ka nagkukulong dito sa iyong silid?''tanong ng matanda saknya.''maaari ka namang lumabas at mag ikot sa paligid ng villa,hindi ka naman pinag babawalan ni jeon ''saad pa ng matanda sa dalaga.''ah nana ok lang po ako dito sa loob Wala rin naman ho akong ganang lumabas''pagdadahilan nya pero ang totoo ay masama talaga ang loob nya sa binata Wala pang nakakaalam na sila ay kasal na.o Wala nga ba talaga?''pagpasensyahan mo na ang batang yun,hayaan mo at pag malamig na ang ulo ay kakausapin ko ng masinsinan''sabi pa ng matanda saknya.tumango lamang sya bilang tugon dito.''o Siya iwan Muna kita at ipaghahanda ko kayo ng pananghalian!''paalam nito sa dalaga.''ngunit kakakain lang ho namin nana.''sabi nya dito.''iha daig ng maagap ang masipag ika nga!''napangiti ito,at tuluyan na nga syang iniwan Muna pansamantala sa knyang silid.sya naman ay nagbalik sa pagmumunimuni.bigla nyang naisip ang kanyang ama nasaan na kaya ito ngayon?.inaalala pa kaya sya nito.mula ng sya ay gawing pambayad sa utang.?nakokonsensya pa kaya ito,nais pa kaya sya nitong Makita?lahat ng yon ay katanungan sa kanyang isip na ito lamang ang makakasagot.
- Writer
