CHAPTER 23
1584 Words
“Pero kung ako naman ay bibiguin mo…”
Mabagal ang bawat hakbang ni Jeon habang muling lumapit sa lalaki.
“…at tatraydurin…”
Huminto siya sa harap nito. Tahimik ang buong silid. Lahat nakatingin.
“Ang nguso ng baril ko ang sasagot sa’yo.”
Hindi siya sumigaw.
Mas delikado iyon.
Walang dramatikong pagbunot ng armas.
Walang padalos-dalos na galaw.
Isang simpleng pahayag—pero ramdam ng lahat ang bigat.
Ang lalaki ay bahagyang napalunok.
“Naiintindihan ko,” sagot nito, pilit pinatatag ang boses. “Wala kang maririnig na problema mula sa akin.”
Tumango si Jeon.
“Hindi ako nagbibigay ng pangalawang babala,” dagdag niya.
Tahimik ang hangin sa loob ng conference room.
“Hindi ko man balwarte ang lugar na ito…”
Mababa ang boses ni Jeon, pero malinaw ang bawat salita.
“…pero sisiguraduhin ko na kaya ko kung gugustuhin ko.”
Tahimik ang buong silid.
Walang kumontra.
Walang tumawa.
Sa Milan, alam ng lahat ang ibig sabihin ng ganoong tono—hindi iyon pagyayabang. Iyon ay babala na may kapasidad siyang gawin ang sinasabi.
Dahan-dahan siyang tumayo mula sa upuan.
“Hindi ako nandito para agawin ang Italy,” dugtong niya. “Pero huwag n’yong subukan kung hanggang saan ang kaya ko.”
Ang Italianong kanina’y mayabang ay bahagyang tumango.
“Message received.”
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
“Maganda,” sagot ni Jeon. “Dahil kapag pinili kong palawakin ang galaw ko rito, hindi ko na kailangan ng pahintulot ninyo.”
Tahimik ang sampu.
Alam nila—may pera siya. May ruta siya. May tauhan siya.
At higit sa lahat—
may reputasyon siya.
“Panatilihin n’yo ang kasunduan,” dagdag niya, “at mananatili tayong negosyo.”
Alam ng lahat ng nasa conference ang reputasyon ni Jeon.
Hindi ito tsismis.
Hindi ito kwento sa ilalim ng mesa.
Ito ay kasaysayan.
Walang nakakaligtas kapag pinili niyang magbura ng pangalan.
Sa isang iglap—
kaya niyang sirain ang supply chain.
Putulin ang ruta.
I-freeze ang kapital.
Sunugin ang warehouse.
At kapag ginawa niya iyon—
wala siyang ititira.
Tahimik ang sampu.
Hindi dahil takot lang.
Kundi dahil alam nilang totoo.
May ilang grupo na noon ay nagtangkang kalabanin siya sa eastern ports. Ngayon, wala na ang mga pangalang iyon sa mapa.
“Mr. Devereaux,” maingat na sabi ng Italyano, “wala kaming intensyong maging kalaban mo.”
“Siguraduhin n’yong gano’n nga,” malamig niyang sagot.
Walang emosyon sa mukha niya.
Hindi siya nagbanta nang malakas.
Hindi siya nagtaas ng boses.
Mas nakakatakot iyon.
“Kapag pumirma tayo rito,” dugtong niya, “gusto ko ng malinaw na linya. Negosyo lang. Walang pamilya. . Walang personal.”
Tumango ang Serbian.
“Understood.”
Sa mesa, inilatag ang draft agreement.
Sa labas ng bintana, kumikislap ang Milan—parang walang alam sa bigat ng usapang nagaganap sa loob.
Ngunit sa conference room na iyon—
may malinaw na katotohanan:
Hindi balwarte ni Jeon ang Italy.
Pero kaya niyang gawin iyon—
kung pipiliin niya.
At walang gustong maging dahilan para piliin niya iyon.
Muling tumingin si Jeon sa pinsan ni Jude.
Diretso. Walang pagkurap.
“Pakisabi sa nagmamagaling at nagmamarunong mong pinsan,” malamig niyang saad, “wala akong pakialam sa kanya.”
Tahimik ang buong silid.
“Wag niya lang gagalawin ang nasasakupan ko.”
Bawat salita ay malinaw. Mabigat.
“Hindi ko alam kung bakit kating-kati siyang kunin ang mga meron ako,” dugtong niya, bahagyang tumalim ang mga mata. “Hindi ko siya ginagalaw.”
Sandaling katahimikan.
Ang pinsan ay maingat na sumagot.
“Hindi personal ang tingin niya rito,” sabi nito. “Territory expansion lang.”
Bahagyang ngumiti si Jeon—hindi mainit.
“Sa mundong ’to, lahat personal kapag tao ang ginagamit.”
Lumapit siya ng kaunti sa mesa.
“Sabihin mo sa kanya,” dugtong niya, “kung gusto niya rin ang Italy, pagtrabahuhan niya.”
“Wag kamo siyang babangga nang ganun na lang…”
Mababa ang boses ni Jeon, pero mas tumalim ang bawat salita.
“Hindi niya ako lubos na kilala.”
Tahimik ang silid.
Ang pinsan ni Jude ay hindi agad sumagot. Alam niyang hindi ito simpleng mensahe—ito ay babalang may kasamang kasaysayan.
“Buhay siya ngayon,” dugtong ni Jeon, “dahil ayokong sayangin ang oras ko sa kanya.”
Bahagya siyang ngumiti.
Hindi mainit.
Hindi palakaibigan.
“Kaya siya nakakatayo pa hanggang ngayon—hindi dahil sa swerte.”
Lumapit siya nang kaunti.
“Hindi rin dahil natakasan niya ako.”
Isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa mesa.
“Pinili ko lang na huwag siyang tapusin.”
Hindi ito pagyayabang.
Ito ay katotohanan na sinasabi nang walang emosyon.
“Sabihin mo sa kanya,” dagdag ni Jeon, “ang pagbangga sa akin ay hindi laro.”
“Kapag pinili kong gumalaw—”
Huminto siya sandali.
“—wala nang second chance.”
Tahimik ang pinsan. Tumango ito nang dahan-dahan.
“Maipaparating ko.”
Umupo muli si Jeon.
“Good,” malamig niyang sagot.
“O siya, sige na,” malamig na saad ni Jeon habang inaayos ang cuff ng suit niya. “Malinaw naman siguro ang agenda ng meeting na ’to.”
Tahimik ang sampu.
Walang kumontra.
Walang nagtanong pa.
“Ang kaibigan ko na ang bahalang makipag-usap sa inyo,” dugtong niya, bahagyang tumingin kay Aleric. “Tapusin n’yo ang detalye.”
Isang huling sulyap ang ibinigay niya sa pinsan ni Jude.
Hindi galit.
Hindi ngiti.
Isang paalala lamang.
“Paalam.”
At sa isang iglap, tumalikod siya.
Dalawang tauhan ang agad sumunod sa kanya palabas ng conference room. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya tumingin sa likod.
Sa loob, nanatiling tahimik ang sampu hanggang sa tuluyang sumara ang pinto.
Si Aleric ang pumalit sa head position.
“Gentlemen,” kalmado niyang sabi, “ituloy natin.”
Samantala, sa hallway ng hotel—
naglalakad si Jeon nang mag-isa, ang mga hakbang ay mabagal ngunit kontrolado.
Sa isip niya, malinaw ang mga bagay:
Italy is manageable.
Rome is watched.
Jude has been warned.
notification.
Sa halip, tumuloy muna siya sa kanyang suite para magpahinga.
Wala pa siyang maayos na tulog mula nang pumunta sila sa Spain—mula sa kasal, sa reception, sa paglipad papuntang Italy, hanggang sa tensyonadong meeting ngayong gabi.
Pagpasok niya sa penthouse, tahimik ang paligid.
Nakasara ang mga kurtina. Mahina ang ilaw. Nakaabang pa rin ang dalawang tauhan sa labas ng pinto.
“I don’t want to be disturbed,” maikli niyang utos.
“Opo, boss.”
Isinara niya ang pinto.
Inalis ang coat. Inilapag sa sofa.
Dahan-dahan siyang umupo sa gilid ng kama, saka isinandal ang ulo sa headboard.
Sa unang pagkakataon sa buong araw—
“Isang oras lang,” mahina niyang bulong sa sarili.
Hindi siya humihingi ng kapayapaan.
Hindi siya humihingi ng pahinga sa mundo.
Isang maikling oras lang—
na wala siyang iisipin.
Na wala siyang poprotektahan.
Na wala siyang kailangang wasakin.
Sa labas ng penthouse, nakaabang pa rin ang mga tauhan..
Matapos ang meeting, hindi na nagtagal si Aleric sa conference room.
Iniwan niya ang mga negosyante kasama ang legal team ni Jeon para tapusin ang detalye ng kontrata.
Diretso siyang umakyat sa penthouse floor.
Tahimik ang hallway. Dalawang tauhan ang nakaabang sa labas ng suite.
“Asan ang boss n’yo?” tanong niya, diretso ang tingin.
“Nagpapahinga po,” sagot ng isa, maingat ang tono. “Utos niya—huwag siyang gambalain.”
Bahagyang tumango si Aleric.
“Gaano katagal na siyang tulog?”
“Mga trenta minutos pa lang.”
Napatingin si Aleric sa pinto.
bahala.”
Humakbang si Aleric palapit sa pinto ng suite.
“Pero boss Aleric,” maingat na sabi ng isa sa tauhan, “kabilin-bilin po niya na walang gagambala sa kanya.”
Bahagyang napangiti si Aleric.
“Relax,” sagot niya. “Wala akong balak gambalain si Jeon.”
Nagkatinginan ang dalawang tauhan bago bahagyang tumabi. Kilala nila si Aleric—hindi lang tauhan, kundi taong pinagkakatiwalaan ng boss nila.
Dahan-dahang pinihit ni Aleric ang doorknob.
Tahimik niyang isinara ang pinto sa likod niya.
Sa loob ng suite, mahina ang ilaw.
Nakahiga si Jeon sa kama, hindi gumagalaw. Malalim ang paghinga—pagod na pagod.
Hindi siya mukhang halimaw doon.
Mukha lang siyang lalaking ilang linggo nang walang maayos na pahinga.
Saglit na tumigil si Aleric sa gilid ng silid.
Hindi siya lumapit agad.
Hindi siya nagsalita.
Kung titignan mo si Jeon ngayon—
parang anghel na hindi makabasag ng pinggan.
Tahimik ang mukha niya habang natutulog.
Maamo ang hulma ng panga.
Mahaba ang pilik-mata na tila walang bahid ng kasalanan.
Walang bakas ng galit.
Walang bakas ng dugong dinaanan.
Sa ganitong anyo—
hindi mo iisiping kaya niyang mag-utos ng pagsunog ng teritoryo.
Hindi mo iisiping sa isang iglap, kaya niyang magdesisyon kung sino ang mabubuhay at sino ang mawawala.
Sa ilalim ng mahinahong mukha—
may isip na palaging nagkakalkula.
May pusong bihirang magpakita ng awa.
At kapag nagising siya—
ibang tao ang bumabangon.
Malamig.
Kontrolado.
Mapanganib.
Hindi siya sumisigaw para matakot ang iba.
Hindi niya kailangan.
Ang reputasyon niya ang nauuna.
Sa gilid ng silid, tahimik na nakatingin si Aleric.
“Hindi ka talaga mukhang halimaw,” mahina niyang bulong.
Pero alam niya—
kapag bumukas ang mga mata ni Jeon,
babalik ang lalaking walang inuurungan.
At sa mesa ng Italy,
may mga desisyong naghihintay sa paggising niya.
Ang anghel na mukha—
ay balatkayo lamang.
pero sa loob—
isang diyablo ang marunong maghintay ng tamang pagkakataon.
- Writer
