พอร์ช
“รันอย่าเป็นอะไรนะ รันพี่ขอร้อง”
ตอนนี้ผม พลอยดาว และไอ้เฟียส ยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ผมเดินไปเดินมา และมือไม้สั่นไปหมด ใช่ผมกลัว กลัวว่าถ้าไม่มีรัน ผมจะอยู่ยังไง ผมกลัวว่ารันจะจากผมไป ยิ่งนึกถึงใบหน้าของรันที่ซีดเผือด ตอนที่รัน ร้องอย่าทรมาน มันทำให้ผมกลัว อย่าเป็นอะไรนะรัน
“ใจเย็นไอ้พอร์ช รันต้องไม่เป็นไร” <<<<เฟียส
“ใช่พอร์ช รัน ถึงมือหมอแล้วนะ” <<<<<พลอยดาว
ทั้งสองคนพูดให้กำลังใจผม แต่มันไม่ได้ช่วยให้ใจผมเย็นลงเลยสักนิด
“ฉันว่า คนที่ทำร้ายรันน่าจะเป็นไอ้พวกที่จะฆ่ารันปิดปากแน่ ๆ มันคงหาจังหวะที่รันอยู่คนเดียว แล้วค่อย ลงมือ”
ไอ้เฟียสพูดขึ้น ผมก็เห็นด้วยกับที่มันพูดนะ ต้องเป็นใครไอ้พวกชั่วนั้นแน่ ๆ มันเป็นใครกัน แต่ผมสัญญาเลยว่าไม่มีทางที่จะปล่อยมันไปแน่ ๆ มันทำรันเจ็บ มันจะต้องไม่ได้ตายดี!!
“พอร์ช หมอออกมาแล้ว”
เสียงพลอยดาวเรียกผม ทำให้ผมวิ่งไปท
