Chapter 3: A Smart Investment
892 Words
Maagang nagising si Heratheneia kinabukasan, puno ng plano ang kanyang isip. Inilagay niya ang malutong na tseke sa kanyang bag, itinali nang maayos ang buhok, at naghanda para sa kanyang unang destinasyon: ang bangko.
Naupo siya sa harap ng teller, ang postura niya’y poised at puno ng kumpiyansa.
“I’d like to deposit this,” sabi niya habang iniaabot ang tseke.
Bahagyang nanlaki ang mata ng teller bago mabilis na bumalik sa professional na ekspresyon. “Of course, ma’am. Do you have specific accounts for this?”
Tumango si Heratheneia, ang boses niya’y malumanay. “Yes. Apat na accounts, please.”
Iniabot niya ang mga detalye ng accounts:
Ang unang account ay nakapangalan sa kanyang ina. Ito ang magiging **daily expenses fund** nila—pang-grocery, pambayad ng kuryente, tubig, at iba pang pangangailangan. Sapat ang halaga para mabuhay sila nang kumportable sa loob ng maraming taon.
Ang pangalawa, nakapangalan din sa ina niya, pero para sa kapatid niyang si Achilles, na sampung taong gulang pa lamang. “This is for his future,” bilin niya. “Education, all the way to college. Make sure it’s secure.”
Tumango ang teller, halatang impressed sa foresight ni Heratheneia.
“Para sa dalawa pang accounts,” patuloy niya, “pareho pong sa pangalan ko.”
Ang pangatlong account ay para sa kanyang personal savings. Isang safety net para sa emergencies, future investments, o para sa araw na tuluyang makakaalis siya sa kahirapan.
Ang pang-apat na account, na nagpapangiti sa kanya nang husto, ay para sa **business expenses.**
“Business?” tanong ng teller, halatang curious.
Tumango si Heratheneia, may pilyang ningning sa kanyang mga mata. “Yes, let’s call it that. It’s for my tools of the trade—beauty, clothes, shoes, and everything I’ll need to stay ahead.”
Matapos ang deposits, lumabas siya ng bangko na may bihirang pakiramdam ng tagumpay. Ang bawat piso ay may layunin, at tiniyak niyang ang pangangailangan ng pamilya ang nauna.
Habang naglalakad siya pauwi mula sa bangko, nakasalubong niya si Mang Tasyo, ang naglalako ng balut.
“Heratheneia, mayaman ka na raw!” sigaw nito, kalahati sa biro, kalahati sa tsismis.
Tumawa siya nang magaan. “Mang Tasyo, baka naman balut ang ibig mong ibenta, hindi tsismis!”
Nagtawanan ang mga kapitbahay, pero napapangiti si Heratheneia. Hindi naman niya maitatanggi—may katotohanan sa biro.
Kinagabihan, habang nakaupo silang tatlo ng kanyang ina at kapatid sa maliit nilang hapag-kainan, ipinaliwanag niya ang kanyang plano.
“Mommy,” panimula niya, “hindi mo na kailangang magtahi ng mga damit para lang may pangkain tayo.”
Nanlaki ang mga mata ni Elena. “Anak, ano ibig mong sabihin?”
Ngumiti siya nang may init. “May pera ka na sa account mo. Sapat para sa pang-araw-araw natin. May separate din para kay Achilles, hanggang sa makatapos siya ng college. Hindi na natin kailangang mag-alala.”
Napahinto si Achilles sa pagkain ng kanin at tuyo, tumingin pataas. “Ate, totoo ba ‘yun? Makakapag-aral ako kahit sa magandang school?”
“Syempre naman,” sagot ni Heratheneia, sabay himas sa buhok ng kapatid. “You’re going to be someone great one day. Kaya dapat mag-aral ka nang mabuti, ha?”
Napaluha si Elena at pinunasan ito ng kanyang daliri. “Anak, ang laki ng naitulong mo. Pero... paano ka naman? Ang future mo?”
"Mommy, huwag kang mag-alala sa akin," sabi niya nang may kumpiyansa. "May ipon ako. At mayroon akong... strategy. Hindi pa ito ang katapusan para sa atin. Simula pa lang ito."
Matapos ang kanilang usapan, biglang sumingit si Achilles habang nagliligpit ng mga pinggan.
“Ate, kung ang business mo po ay beauty, pwede mo bang bilhan si Mommy ng bagong lipstick? Luma na ‘yung gamit niya, mukhang pula na lang sa kahon!”
Napatawa si Heratheneia habang tumingin kay Elena, na napailing pero natatawa rin.
“Achilles, unahin mo na lang ‘yung pag-aaral mo,” sagot ni Elena, pero bahagya siyang ngumiti kay Heratheneia. “Pero anak, mukhang tama si Achilles.”
“Noted,” sabi ni Heratheneia, may ngiti sa labi. “Unahin natin ang lipstick, pagkatapos, ang mundo.”
At sa isip niya, alam niyang ito ang simula ng mas malaking plano—para sa kanila, at para sa sarili niyang tagumpay.
Pagkatapos ng hapunan, habang mag-isa sa kanyang maliit na kwarto, pinagmasdan ni Heratheneia ang kakaunti niyang mga gamit. Ang kanyang mga luma ngunit maayos na mga damit ay nakasabit nang maayos, at ang kakaunti niyang sapatos ay nakahilera sa gilid ng dingding. Sa isip niya, alam niyang ang mga ito ay mapapalitan din balang araw ng pinakamaganda at pinakamahal na mga gamit.
Ang kanyang “business account” ang magiging puhunan niya. Ang bawat piso rito ay gagamitin para mapanatili ang kanyang itsura, ang kanyang wardrobe, at ang kanyang charm—mga gamit na kailangan niya para sa susunod na target.
Habang sinusuklay ang buhok sa ilalim ng mahina at dilaw na ilaw ng kanyang kwarto, bumulong siya sa kanyang repleksyon, “Hindi ko kailangang ibenta ang aking katawan tulad ng iba rito. Mga pangarap ang ibinebenta ko, at mananatiling buo ang aking puso.”
Ngumiti siya nang mapilya. Sa kung saan man, may isa na namang tagapagmana na naghihintay na mahulog sa kanyang bitag. At may isang ina na nagbibilang na ng perang kailangang ibayad para lang mapatahimik siya.
- Writer
