“พวกมึงลืมกูไปแล้ว”
“มึงจะเอาเหรอวะไอ้กาย มึงไม่รู้เหรอพวกกูเป็นใคร อย่างมึงกูไม่เคยเห็นลงแข่งสักครั้ง”
“มีดีแค่คอยเช็ดรถเปลี่ยนล้อให้เพื่อน ยังจะอยากโชว์พาวฯ”
“สัสเอ๊ย”
“นั่นดิ ตายขึ้นมาพวกกูไม่รับผิดชอบนะเว้ย ขับรถเป็นเปล่าเฮอะ”
ฮ่า ๆ
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะหยันของพวกตัวน่ารังเกียจ ฉันแหงนหน้ามองคนหน้าคมที่กำลังออกหน้าเพื่อตัวเอง ใจอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กระตุกชายเสื้อเขายิก ๆ ฉันเองก็ยังไม่เคยเห็นพี่เขาลงสนามสักครั้ง
“เป็นไม่เป็น เดี๋ยวพวกมึงก็รู้”
“พี่...”
ฉันอยากบอกเขาว่าไม่เป็นไร ฉันอยากลงวัดกับพวกมันสักตั้งเหมือนกัน ไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาชนะพวกทรามนี่ไม่ได้
“ห่วงตัวเองเถอะ เธอไม่รู้หรือไง เรื่องบางเรื่องมันไม่ใช่แค่การเอาชนะกับความสะใจ”
“แต่...”
“มีอะไรนาเนียร์ เกิดอะไรขึ้น”
ก่อนฉันจะทันได้ห้ามปรามเขา ชมพูกับขนมก็วิ่งเข้ามาหา ตามมาด้วยพี่ศิลป์กับพี่ธีม
“เกิดไรข
