Chapter 6
1718 Words
Oliver's POV
Tahimik kong iniinom ang whiskey sa maliit kong bar sa condo nang biglang marinig ko ang malalakas na tawanan mula sa labas. Hindi pa man ako nakakababa, alam ko na kung sino ang mga iyon. Ang mga kaibigan kong walang konsiderasyon pagdating sa oras.
Bumukas ang pinto, at tumambad sa akin sina Nathan at Caleb, parehong mukhang sabik sa kung anong trip na naman nila ngayong gabi. Pero ang hindi ko inaasahan ay ang sumunod sa kanila—si Olivia.
Napatigil ako sa pagsimsim ng alak. Ano na namang kalokohan ito?
"Surprise!" sigaw ni Nathan, habang itinulak si Olivia papasok. "Akala namin ayaw mo nang sumama sa mga lakad namin, kaya dinala na lang namin ang party rito!"
"At kasama si Olivia," dagdag ni Caleb, sabay ngising aso. "Baka sakaling maalala mo na kung paano ngumiti."
Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. "Akala ko ba sinabi ko na sa inyo na hindi ako interesado sa kahit anong party o babae ngayon?"
Napangiwi si Nathan. "Relax, bro. Hindi naman ito date. Nagkataon lang na nakita namin si Olivia at naisip naming baka gusto mo siyang makita ulit."
"Yeah," sabat ni Olivia, ang ngiti niya malandi at puno ng kumpiyansa. "I missed you, Oliver. Matagal-tagal na rin simula noong huli tayong nagkita."
Tumingin ako kay Olivia, pero sa halip na maapektuhan ng dating crush niya sa akin, wala akong naramdaman. Hindi tulad ng dati.
"Hindi na tayo mga bata, Olivia," malamig kong sagot. "At sa totoo lang, hindi na rin ako interesado sa kahit ano tungkol sa nakaraan."
Napakunot ang noo niya, halatang hindi niya inasahan ang sagot ko. Pero bago pa siya makapagsalita, naalala ko bigla ang nangyari kanina—si Alexa.
Si Alexa, na walang pakialam kahit napapahiya siya sa harap ko. Si Alexa, na may kakaibang lakas ng loob na makipagtalo sa akin. Si Alexa, na…
Nagising ako sa mga iniisip ko. Ano bang nangyayari sa akin? Bakit siya na naman ang pumapasok sa isip ko?
Natawa si Caleb habang binubuksan ang isa pang bote ng alak. "Mukhang may gumugulo sa isip mo, Oliver. Hindi si Olivia, pero… sino?"
Umirap ako sa kanya. "Tigilan mo 'yang kakaisip mo ng kung anu-ano. Wala."
"Talaga ba?" tanong ni Nathan, ang tingin niya puno ng hinala. "Dahil parang iba ang aura mo ngayon, bro. May nagbago."
"Kung may nagbago, wala kayong pakialam," malamig kong sagot bago uminom ulit ng whiskey.
Pero kahit anong pilit kong kalimutan ang iniisip ko, bumabalik pa rin ang mukha ni Alexa. Ang mga mata niyang nag-aalab sa inis, ang malambot niyang boses na pilit nagpapaliwanag, at ang ngiti niya—ang ngiti niyang hindi niya namamalayan na nakakapagpaikot ng mundo ko.
At ang mas nakakainis, kahit ilang shot ng whiskey pa ang inumin ko, hindi siya mawawala sa isip ko.
Habang nagtatawanan sina Nathan at Caleb, at si Olivia naman ay abala sa pagsubok na kunin ang atensyon ko, biglang bumukas ang pinto ng condo. Akala ko isa na namang staff ang nagkamali ng kwarto, pero hindi—si Alexa ang pumasok, may dalang mop at timba.
Nanlaki ang mga mata ko.
"Pasensya na po, Sir," sabi niya, bahagyang yumuko habang sinusuri ang paligid. "May nag-report po na may nabasag na bote ng alak dito. Ako po ang inutusan maglinis."
Parang tumigil ang mundo ko. Ang tahimik na gabi ko na sana'y puro kalasingan at inis, biglang naging mas komplikado. Bakit ba lagi na lang siya?
Si Nathan, na palaging unang napapansin ang mga kakaibang bagay, ay nagtaas ng kilay. "Wow, sino 'to, Oliver? Bago ba 'to?"
Tumingin ako kay Nathan nang masama, pero bago pa ako makasagot, biglang nag-init ang mukha ko nang mapansin kong nakatitig si Olivia kay Alexa mula ulo hanggang paa, na parang hinuhusgahan siya.
"A cleaner?" bulong ni Olivia, pero sapat na lakas para marinig ng lahat. "Dito sa condo mo, Oliver? Hindi ba dapat ang mga cleaner nasa ibang floor lang?"
Nanliit ang mga mata ni Alexa, pero agad siyang nagpakita ng ngiti—isang ngiti na halatang pilit pero may laman. "Opo, cleaner po ako. At sa tingin ko po, hindi naman po masama ang trabaho namin, 'di ba?"
Napansin kong napahinto si Olivia, tila hindi inasahan ang sagot ni Alexa. Pero ang nakakainis, sa halip na magalit kay Olivia, ako ang tila nag-init ang ulo.
"Alexa," malamig kong tawag, at tumingin siya sa akin, ang mga mata niya nagtatanong. "Linisin mo na lang ang dapat linisin at umalis ka na."
Hindi ko naintindihan kung bakit ko nasabi 'yon, pero ang alam ko lang, ayokong manatili siya rito ng matagal. Hindi ko gusto ang mga titig ng mga kaibigan ko sa kanya, lalo na ang reaksyon ni Olivia.
"Opo, Sir," sagot niya nang walang imik, pero bago siya magpatuloy sa pagwalis ng mga basag na bote, narinig kong pabulong niyang sinabi, "Hindi naman ako masaya rito, 'wag kayong mag-alala."
Halos masamid ako sa iniinom kong whiskey. Anong ibig niyang sabihin?
Tumingin si Caleb sa akin, nagpipigil ng tawa. "Interesting 'tong cleaner mo, Oliver. Mukhang may tapang."
"Tumigil ka, Caleb," sabi ko nang malamig, pero naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko.
Hindi ko alam kung bakit, pero ang simpleng presensya ni Alexa ay parang bagyo sa tahimik kong gabi. At ang mas nakakainis, hindi ko alam kung paano siya aalis sa isip ko.
Habang pinagmamasdan ko si Alexa na naglilinis ng mga basag na bote, hindi ko mapigilang mairita sa sarili ko. Bakit ba parang siya na lang lagi ang sumisira sa katahimikan ng buhay ko?
"Mukhang special ang cleaner mo, Oliver," banat ni Nathan, na parang nanunukso habang umiikot ang baso ng whiskey sa mga daliri niya.
Hindi ko siya pinansin, pero ang ngiti niya ay halatang alam niyang nainis ako. Si Olivia naman, hindi mapakali. Halatang naiirita rin siya sa atensyon na nakukuha ni Alexa mula sa grupo.
"Oliver," sabi ni Olivia, lumapit sa akin at nagkukunwaring malambing. "Sigurado akong hindi ka naman mahilig makipag-usap sa mga empleyado mo, 'di ba? Bakit hindi mo na lang kami samahan sa ibang lugar? I think we deserve a little more privacy."
Tumingin ako kay Olivia, malamig ang ekspresyon ko. "Hindi ako aalis. At kung hindi ka komportable, pwede kang umalis."
Nanlaki ang mga mata niya, pero bago pa siya makapagsalita, narinig ko ang tunog ng nabasag pang isang bote.
"Sorry po!" mabilis na sabi ni Alexa, na halatang nagulat din. Tumuwad siya para pulutin ang mga piraso ng salamin, at doon ko napansin na tumigil sa paghinga ang mga kaibigan ko.
"Well, well, well," sabay sabi ni Caleb, ang ngiti niya ay nakakaloko. "Mukhang hindi lang baso ang nabasag, ah."
Napakuyom ang kamao ko. "Caleb, tigilan mo."
Tumayo si Alexa, hawak ang mop at basahan, ang mukha niya namumula pero nanatiling nakataas ang ulo. "Pasensya na po, Sir. Tapos na po ako dito. Pwede na po akong umalis."
Bago pa ako makasagot, si Nathan na ang sumabat. "Wait lang, miss. Ano nga ulit ang pangalan mo?"
Tumingin si Alexa kay Nathan, halatang naiilang pero matapang ang tingin niya. "Alexa po."
"Nice to meet you, Alexa," sabi ni Nathan, nakangiti nang parang asong ulol. "Mukhang ikaw ang nagiging dahilan kung bakit biglang masungit si Oliver lately."
Napatingin si Alexa sa akin, at parang gusto kong sumabog sa hiya at inis nang makita ko ang kunot sa noo niya.
"Hindi ko po alam kung anong ibig niyong sabihin," sagot niya kay Nathan, pero alam kong naramdaman niyang may ibig sabihin ang mga salita nito.
Bago pa siya makaalis, tumayo ako at tumingin nang matalim sa lahat. "Tama na 'to. Lahat kayo, lumabas na kung gusto niyong mag-ingay. Ayoko ng gulo dito."
Napatingin sina Nathan at Caleb sa isa’t isa, at kahit halatang natatawa sila, sumunod sila sa sinabi ko. Si Olivia, mukhang magrereklamo pa, pero isang tingin ko lang ay tumahimik na siya.
Nang sila ay umalis, naiwan kaming dalawa ni Alexa sa loob ng condo.
"Ikaw," malamig kong sabi kay Alexa, na nagulat sa tono ko. "Bakit parang lagi kang nandiyan sa mga lugar na ayokong may makakita sa akin?"
Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya puno ng inis pero pilit nagpapakumbaba. "Pasensya na po, Sir. Ginagawa ko lang naman po ang trabaho ko."
Hindi ko alam kung bakit, pero sa kabila ng galit ko, may isang bahagi sa akin ang natatawa. Ang tapang niya. At iyon ang dahilan kung bakit lalo akong nagugulo.
Tinitigan ko siya, pilit hinahanap ang tamang salita para mapaalis na siya rito nang hindi ko na kailangang makipagtalo pa. Pero ang tingin niya sa akin—diretso, walang takot—ay parang kutsilyong tumatama sa pride ko.
"Ginagawa mo lang ang trabaho mo, ha?" malamig kong tanong, nakahalukipkip habang sinusuri ang reaksyon niya. "Ang magbasag ng bote? Ang magpasikat sa mga bisita ko? O ang…?"
Napahinto ako. Hindi ko kayang tapusin ang sasabihin ko. Ano nga bang punto ko? Bakit ba ako naiinis?
Naningkit ang mga mata niya. "Pasensya na po, Sir," sagot niya, pilit pinapakalma ang boses niya kahit halata sa ekspresyon niya na gusto na niya akong sagasaan ng mop na hawak niya. "Pero sa tingin ko po, hindi ko kasalanan kung may mga bisita kayong hindi marunong gumalang sa mga tulad namin."
Nanlaki ang mga mata ko. "Ano'ng ibig mong sabihin?"
Umiling siya, parang pinipigilan ang sarili. "Wala po, Sir. Uuwi na lang po ako. Mukhang kahit anong gawin ko, mali pa rin sa paningin niyo."
Pagkasabi niya niyon, tumalikod siya, pero bago siya makalabas ng pinto, nagsalita ako.
"Alexa," tawag ko, mas malambot ang tono kaysa sa inaasahan ko.
Tumigil siya pero hindi lumingon.
"Hindi ko sinasadyang…" Napahinto ako, pilit iniisip ang tamang sasabihin. "Hindi ko sinasadyang mapansin ka. Pero tandaan mo, kung ano man ang ginagawa mo para mapansin ng ibang tao, 'wag mong subukang gawin sa akin."
Huminga siya nang malalim bago humarap sa akin, ang mga mata niya puno ng galit at… lungkot?
"Sir," sabi niya, bawat salita ay may diin, "Kung iniisip niyo pong gusto kong mapansin niyo, nagkakamali kayo. Sa totoo lang, kung pwede lang pong hindi na tayo magkita ulit, mas masaya pa siguro ako."
Pagkatapos niyang sabihin iyon, lumabas siya, iniwan akong nakatayo sa gitna ng sala, hindi makapagsalita.
Ano bang ginawa niya sa akin? At bakit parang hindi ko matanggap na ayaw niya akong makita?
- Writer
