One Night, One Secret ( R-18)

Chapter 5

Alexa's POV

Ang init ng araw pero parang mas maiinit pa ang ngiti ng kausap ko ngayon. Si Jake, ang bagong hire sa hotel. Guwapo, matangkad, at mukhang mabait—hindi ko mapigilan ang mapangiti habang kausap siya. Ang gaan ng loob ko sa kanya, parang antagal na naming magkaibigan kahit ngayon lang kami nagkakilala.

"So, Alexa, matagal ka na pala dito sa hotel?" tanong ni Jake habang nakapamulsa at nakatingin sa akin.

Tumango ako, hindi maalis ang ngiti ko. "Oo, halos dalawang taon na rin. Pero ikaw, mukhang marami ka nang karanasan sa ibang trabaho, ah?" biro ko.

Tumawa siya ng mahina. "Medyo. Pero iba talaga ang vibe dito, lalo na't may mga katulad mong..." tumigil siya, parang nag-aalangan kung itutuloy ang sasabihin. "...mabait."

Napangiti ako ng husto. Ang awkward pero nakakatuwa. "Naku, Jake, baka iniisip mo lang 'yan dahil bago ka pa."

Pero bago pa siya makasagot, naramdaman ko ang isang malamig na presensya sa likod ko. Napalingon ako, at heto na nga—ang boss kong si Oliver Vergara, nakatayo ilang hakbang lang mula sa amin. Ang mukha niya ay parang isang ulap na puno ng bagyo, at ang tingin niya sa amin ni Jake ay parang nakakita siya ng eksenang hindi niya gusto.

"Miss Fernandez," malamig na sambit ni Oliver, ang boses niya parang tunog ng yelo na dinudurog. "Mukhang napakasipag mong makipagkwentuhan sa oras ng trabaho."

Nanlamig ako. Biglang parang naging maliit ang mundo ko. "Ah, boss... hindi naman po..." pilit kong paliwanag, pero parang hindi niya ako naririnig.

"Jake," nilingon niya ang bagong hire. "Siguraduhin mong ginagawa mo ang trabaho mo at hindi ang makipag-flirt."

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Flirt? Sino'ng nag-fi-flirt? Pero bago pa ako makapagsalita, tumalikod na siya at naglakad palayo, iniwan kaming dalawa ni Jake na parehong hindi makapagsalita.

"Ah... mukhang hindi maganda ang mood ng boss mo," mahinang sabi ni Jake, pilit na ngumiti.

"Hindi na bago 'yan," sagot ko, pero ang totoo, parang may kung anong kumurot sa puso ko. Ano ba ang problema ni Mr. Bossy? Bakit parang lahat na lang ng ginagawa ko, may mali sa paningin niya?

Habang bumalik na si Jake sa trabaho niya, naiwan akong nakatayo doon, iniisip kung anong iniisip ni Oliver. At bakit parang bigla akong kinakabahan tuwing nasa paligid siya?

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ni Sir Oliver, pero ramdam ko pa rin ang lamig ng boses niya kanina. Para bang may ginawa akong napakalaking kasalanan. Pero teka, bakit ba siya affected? Eh trabaho lang naman ang ginagawa ko... at okay, medyo nag-enjoy lang akong makipag-usap kay Jake. Pero normal lang 'yon, 'di ba?

Pilit kong binalik ang focus ko sa ginagawa. Pero habang naglilinis ako ng hallway, parang may mga matang nakatingin sa akin. Sa bawat liko, nararamdaman ko ang presensya ni Sir Oliver, kahit wala naman siya doon. Ano ba 'to? Bakit parang hinahabol ako ng mga mata niya sa isip ko?

Napahinto ako sa paglalampaso nang makita kong muli siyang paparating, hawak ang cellphone at mukhang abala sa pagte-text. Pero nang dumaan siya malapit sa akin, naramdaman ko ang bigat ng tingin niya. Hindi ko kayang magkamali—ako talaga ang tinitingnan niya.

Tumikhim siya nang malakas, dahilan para mapatingin ako sa kanya. "Miss Fernandez, mukhang abala ka rin sa... ibang bagay, ha?"

Napakunot ang noo ko. "Sir, naglilinis lang po ako," sagot ko, pilit na kalmado kahit ramdam ko ang pagbilis ng t***k ng puso ko.

Tumigil siya sa harap ko, ibinulsa ang cellphone niya, at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. "Siguraduhin mong focused ka sa trabaho, hindi sa pakikipagkuwentuhan. Ayokong may ibang distractions sa team ko."

Distractions? Talaga ba? Napairap ako nang palihim habang yumuko, kunwari abala sa paglilinis. Pero sa totoo lang, gusto ko na siyang tanungin kung ano bang problema niya. Bakit ba parang lahat ng kilos ko, binibigyan niya ng kulay?

Pagkaalis niya, napabuntong-hininga ako. Ang lakas ng dating ng boss ko, pero minsan hindi ko alam kung gusto ko bang respetuhin siya o buhusan ng tubig.

Sa loob-loob ko, nagtanong ako, "Bakit kaya parang hindi niya ako matantanan? May issue ba siya sa akin? O... baka naman—hindi, imposible 'yon. Hindi naman siguro ako ang 'distraction' na tinutukoy niya, 'di ba?"

Napailing na lang ako sa sarili kong tanong, pilit na binabalewala ang kaba sa dibdib ko. Pero kahit anong gawin ko, hindi maalis sa isip ko ang malamig na tingin niya at ang mga salitang tila may ibang ibig sabihin.

Pagkatapos ng mahabang araw, sa wakas ay natapos ko na rin ang shift ko. Akala ko makakauwi na ako nang payapa, pero mali pala ako.

Habang naglalakad ako papunta sa utility room para kunin ang bag ko, naramdaman kong may sumunod sa akin. Nang lingunin ko, nandoon si Sir Oliver, nakatayo sa may pintuan.

"Miss Fernandez," malamig niyang tawag. "Kailangan kitang makausap."

Nanlaki ang mga mata ko. Bakit ba ang hilig niya akong sitahin? Wala naman akong ginawang masama!

"Ah, Sir, baka puwedeng bukas na lang po? Kasi tapos na po ang shift ko..." pilit kong sabi habang nakangiti, pero halata sa boses ko ang kaba.

Hindi siya ngumiti. Tumayo lang siya doon, ang mga braso nakapamulsa, ang tingin niya diretso sa akin na parang kaya niyang basahin ang buong pagkatao ko. "Hindi ito pwedeng ipagpaliban. Ngayon din."

Napalunok ako. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakakaba—ang malamig niyang tono o ang presensya niya na parang sinasakop ang buong kwarto. Wala na akong nagawa kundi sumunod.

"S-Sige po, Sir," sagot ko habang iniisip kung ano na naman kaya ang sasabihin niya.

Tumayo siya malapit sa lamesa, ang mga mata niya seryoso habang nakatingin sa akin. "Gusto ko lang linawin, Miss Fernandez," panimula niya. "Ang trabaho mo rito ay maglinis, hindi makipagkuwentuhan sa kung sino-sino."

Huminga ako nang malalim, sinusubukang kontrolin ang sarili ko. "Sir, hindi po ako nakikipagkuwentuhan lang. Nakipag-usap po ako kay Jake dahil—"

"Dahil gusto mo siyang ligawan?" putol niya, ang kilay niya bahagyang tumaas.

Halos mabilaukan ako sa sinabi niya. "Ano?! Hindi po! Ano naman pong klaseng akusasyon 'yan?"

"Wala akong pakialam kung ano ang dahilan mo," malamig niyang sabi, pero may kung anong ningning sa mga mata niya. "Ang gusto ko lang ay siguraduhin mong hindi naaapektuhan ang trabaho mo dahil sa personal na bagay."

Nag-init ang mukha ko, pero hindi ko alam kung dahil sa inis o hiya. Bakit ba parang big deal sa kanya ang lahat ng ginagawa ko?

"Sir, ginagawa ko po ang trabaho ko nang maayos," sagot ko, sinusubukang panatilihin ang boses kong kalmado. "Kung may napapansin po kayong hindi tama, sabihin niyo na lang po nang direkta."

Lumapit siya sa akin, at napansin kong bigla akong napaatras. Ang lapit niya—sobrang lapit na halos maramdaman ko ang init ng hininga niya.

"Alam mo, Miss Fernandez," bulong niya, ang boses niya mas malalim at mas malamig kaysa dati. "Hindi ko gusto ang mga taong hindi sumusunod sa patakaran ko. At higit sa lahat, hindi ko gusto ang mga taong hindi marunong umiwas sa gulo."

Nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung bakit, pero sa kabila ng takot ko, may kakaibang kiliti akong naramdaman. Ano ba 'to? Bakit parang ang lapit niya, pero gusto ko rin siyang tuluyang layuan?

Tumalikod siya bigla, iniwan akong nakatayo roon na parang binuhusan ng malamig na tubig.

"Mag-ingat ka, Alexa," huling sabi niya bago tuluyang lumabas ng kwarto. "Hindi mo gugustuhing malaman kung ano ang kaya kong gawin kapag nasaktan ang pride ko."

Napaupo ako sa upuan, ang dibdib ko parang gusto nang sumabog. Ano bang problema niya? At bakit parang kahit galit siya, may kung anong epekto ang boses at tingin niya sa akin?

Hindi ko alam kung magagalit ba ako o matatakot. Pero ang sigurado, si Oliver Vergara ay hindi isang ordinaryong boss—at hindi ko alam kung paano ko siya pakikitunguhan sa mga susunod na araw.