One Night, One Secret ( R-18)

Chapter 4

Oliver's POV

Habang nakatayo ako sa harap ng aking desk, hindi pa rin nawawala sa isipan ko ang sinabi ni Mama. “Wala ka pa bang ipapakilala sa amin na girlfriend mo?” Ang tanong na iyon ay naglalaro sa isip ko, at ang pangalan ni Alexa ay paulit-ulit na pumapasok sa aking utak. Hindi ko matanggap kung paano niya ito nalaman.

Alexa... Si Alexa na isang ordinaryong cleaner sa hotel namin. Paano ko ba naman ipaliwanag sa sarili ko kung bakit siya palaging nasa isip ko? Hindi ko naman siya binibigyan ng espesyal na pansin. Isa siyang empleyado, at ako, bilang boss, hindi ko dapat pinag-uusapan ang mga personal na bagay sa kanya. Kaya nga, nang makita ko siya sa bar kagabi, naguluhan ako. Ang mga nangyari doon, hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa sarili ko—at lalo na kay Mama.

Pero paano nga ba siya nalaman ni Mama? Hindi ko naman kailanman napag-uusapan si Alexa sa bahay. Hindi ko siya ipinakikilala sa kahit kanino. Hindi ko pa nga siya binibigyan ng pagkakataon na maging bahagi ng mga pribadong usapan ko. So, paano nga ba niya nalaman? Is it possible... na may iba pang nakakakita sa amin?

Pinilit kong itulak ang mga tanong na iyon mula sa aking isipan, ngunit walang magawa. Hindi ko matanggal ang ideya na baka may nakita siyang mga signal—mga senyales na hindi ko man lang napansin. Siguro, nararamdaman ng aking ina na may kakaiba sa akin, kaya nagtatanong siya. O baka, may nakapansin sa kanila sa bar? Hindi ko rin alam. Basta ang alam ko, hindi ko pa handa na makipag-usap tungkol kay Alexa.

Hindi ko rin maiwasang magtaka kung bakit hindi ko pa rin siya kayang kalimutan. Matapos ang insidente sa bar, parang may isang bahagi ng akin na gustong makilala siya ng mas mabuti, pero may bahagi ring nagsasabing "Hindi pwede." Hindi ko naman alam kung anong klaseng relasyon ang puwedeng mabuo sa pagitan namin. Sa isang banda, gusto ko siyang kalimutan. Sa kabilang banda, natatakot ako na baka may nararamdaman na akong higit pa sa kung anong nararapat.

Nakatingin ako sa mga dokumento sa aking mesa, ngunit hindi ko matanggal sa isip ko si Alexa. Paano ko ba ipaliwanag sa kanya ang lahat ng nangyari? At paano ko ipapaliwanag sa sarili ko kung bakit hindi ko kayang itaboy siya mula sa isipan ko?

“Si Alexa?” tanong ko sa sarili ko. Kung siya nga, bakit ako nag-aalangan?

Habang abala ako sa pag-aayos ng mga papeles sa aking mesa, tumunog ang aking telepono. Pagtingin ko sa screen, nakita ko ang pangalan ni Mama na nakalagay. Hindi ko na ito pinansin agad. Minsan kasi, hindi ko na alam kung anong mga tanong o comments na naman ang ibabato niya sa akin. Siguro dahil na rin sa lahat ng mga katanungang walang katapusan tungkol sa aking buhay.

Nagtataka na ako kung anong koneksyon ni Mama sa lahat ng nangyayari. Hindi ko pa natatapos ang mga iniisip ko nang marinig ko ang boses niya sa kabilang linya.

"Anak, nakausap ko si Alexa," simula niya.

Para akong tinamaan ng kidlat sa sinabi niya. "Ano?!" Hindi ko mapigilan ang reaksyon ko. Ang bilis ng t***k ng puso ko, at ang mga daliri ko ay hindi maiwasang manginig. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Kung paano ko ipapaliwanag ito. Bakit nga ba? Bakit siya nakausap ni Mama? Bakit ko naisip na ang pangalan ni Alexa ay bumangon sa labi ng aking ina?

"Nakakaloka ka, Mama," sabi ko, ang tono ng boses ko ay puno ng irritation. "Ano'ng sinabi mo sa kanya?"

Hindi ko matanggap na si Mama pa ang makakausap niya. Hindi ba’t ako na lang? Ang mga eksenang hindi ko kayang pag-usapan nang maayos ay siya pa ang aaksyon. Hindi ko man lang naisip na magiging ganito ang mga bagay, na magkakaroon pa ng ganitong koneksyon si Mama kay Alexa. Si Alexa—isang cleaner lang. Bakit ganito?

Narinig ko sa kabilang linya ang malumanay na boses ni Mama, parang hindi siya apektado sa lahat ng nararamdaman ko. "Wala naman akong masama sa kanya, anak. Nakita ko lang siya sa hallway at nagkausap kami."

Wala siyang kaalam-alam na may mga bagay na mas komplikado kaysa sa mga simpleng usapan sa hallway. "Mama, please, huwag mo na siyang kausapin pa." Hindi ko alam kung bakit ako nagagalit. Hindi ko rin alam kung bakit ganoon na lang ako kabaduyan sa tuwing naiisip ko ang pangalan ni Alexa.

"Bakit, anak? Hindi ba’t siya ang magandang babae sa hotel na iyon? Mukhang mabait pa."

"Huwag mo na siyang gawing topic, Mama!" Ang mga salitang iyon ay lumabas sa bibig ko nang hindi ko na kayang pigilan. “Wala kang dapat alamin tungkol sa kanya."

Tahimik lang si Mama sa kabilang linya. Pero ramdam ko ang bigat ng katahimikan. Alam ko na hindi siya papayag na magtago ako. Pero bakit nga ba ako galit? Galit sa sarili ko? O galit sa sitwasyong ito?

"Bakit parang may iniwasan ka?" tanong ni Mama, at ramdam ko ang pagpapahayag ng pang-uusisa niya.

Tumango ako, kahit hindi ko siya nakikita. “Wala, Mama. Basta, please lang.” Kumuha ako ng malalim na hininga, saka dahan-dahang ibinaba ang telepono. Hindi ko kayang sagutin ang mga tanong niya. Hindi ko kayang sabihin kung bakit ako naguguluhan tungkol kay Alexa.

Hindi ko maintindihan kung bakit may nangyaring ganito—kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon. At kung anong klaseng galit ang nararamdaman ko.

Tahimik ang gabi, tanging ang tunog ng yelo sa baso at ang kalansing ng mga bote ng alak ang nagiging kasabay ng bawat hakbang ng aking mga isip. Nakaupo ako sa malaking sofa sa aking condo, ang malamig na hangin mula sa bintana ay hindi nakakawala sa bigat ng mga pag-iisip ko. Ang sinabi ni Mama, pati na rin ang mga tanong niyang walang katapusan, ay parang isang mabigat na bato na nakapatong sa dibdib ko. Hindi ko kayang alisin sa isip ko ang mga huling pag-uusap namin.

Iniisip ko pa rin ang nangyari kanina. Hindi ko maikaila, kahit na gaano ko man pagsikapan, na sa kabila ng lahat ng pagpapanggap, si Alexa ay naging isang katanungan na mahirap sagutin.

Pihikan ako. Pihikan ako sa babae. Hindi ko basta-basta pinapalapitan ang mga tao, lalo na ang mga hindi ko lubos na kilala. Hindi ko akalain na si Alexa, isang simpleng cleaner, ay magiging dahilan ng kalituhan ko ngayon. Hindi ko na alam kung anong nangyari sa akin, pero habang iniisip ko siya, parang may isang bahagi ng aking isipan na hindi pa rin tumitigil sa pagbalik-balik ng mga eksena sa mga huling araw. Ang hindi malilimutang pagkikita namin—na hindi ko nais mangyari.

Ang ginugol ko sa sarili ko sa gabi na ito ay hindi dahil sa nasaktan ako o dahil kay Alexa mismo. Ito ay dahil sa pagkatalo ko sa sarili ko. Nahuli niya akong ginagawa ang hindi ko dapat gawin—isang bagay na kahit ako, hindi ko maipaliwanag. Pinapaligaya ang sarili sa isang pribadong sandali, at hindi ko iniisip na makikita niya pa ako sa ganung kalagayan. Nahulog ang mga pangarap ko sa ilalim ng mga patalim ng aking kahihiyan.

At narito ako ngayon, mag-isa, iniisip kung paano ba ako makakalabas sa ganitong sitwasyon. Wala akong magawa kundi magbabad sa alak, naglalasing na para takpan ang mga alalahanin at ang mga tanong na patuloy na bumabalik sa isipan ko.

“Ano bang nangyayari sa akin?” tanong ko sa sarili ko habang tinitingnan ang aking baso ng alak. Hindi ko pa rin alam kung ano ang nararamdaman ko. Hindi ko pa kayang aminin sa sarili ko kung may kakaibang epekto si Alexa sa akin. Ang mas nakakabahala pa, ang unang impresyon ko sa kanya ay hindi maganda. Isa siyang saksi sa isang kahihiyan na gusto ko nang kalimutan, at hindi ko alam kung paano ko siya haharapin.

Napahawak ako sa aking ulo at ang mga mata ko ay naging malamig. Minsan, ang pinakamasakit na parte ng lahat ay hindi ang pagiging tapat sa ibang tao, kundi ang pagiging tapat sa sarili. Sa kabila ng lahat ng pangyayari, hindi ko kayang tanggapin na may parte ng buhay ko na lumiliko dahil kay Alexa.

Ilang sandali pa, ang malamlam na ilaw ng aking condo ay nagbigay ng kakaibang anino sa aking mukha. Marahil, tinatago ko pa rin ang mga emosyon ko, ang mga nararamdaman ko na hindi ko kayang ilabas.

Tumingin ako sa salamin, ang mukha ko ay puno ng matinding pag-iisip. Wala ni isa sa mga plano ko ang tumutugma sa nararamdaman ko ngayon. Pero isa lang ang sigurado ako—ang katanungan tungkol kay Alexa ay patuloy na magsisilbing sakit sa ulo ko.