Chapter 39
I woke up with the heavy feeling pero hindi ito bago sa akin. Ganito palagi ang pakiramdam ko tuwing gigising ako simula nang araw na 'yon, mag-iisang taon na ang naka-lipas.
"Anak, gising ka na pala!"
Napa-tingin ako sa may gawi kung saan naka-tayo si Nanay Miling. Hinawi nya ang kurtina na syang nagsisilbing pinto ng maliit kong kwarto.
Napa-ngiti ako.
"Opo, Nay. Pasensya na po at na-late ako ng gising ngayon. Hindi tuloy ako naka-sama sa paghatid nyo kay Tatay sa bukid," paghingi ko ng pasensya.
Lumapit si Nanay sa akin at tumabi sa hinihigaan kong papag. Hinawakan nya ang kamay ko.
"Ano ka ba, bakit ka humihingi ng pasensya? Masaya nga ako na maayos ang tulog mo ngayon. May napapanaginipan ka na naman ba? Isang taon na halos 'yan, ah? Pasensya na, 'nak, gustuhin ka ma
